Part 10

Daar staat myn schans, die kan geen vyand ooit genaaken. Hier stel ik myn kanon, om op hem los te braaken... En aan dien hoek maak ik myn sterkste ravelyn... En daar een halve maan, vlak onder die gordyn... En ginds een horenwerk... al die my komt bespringen, Zal die bedekte weg terstond tot wyken dwingen. FI. Wel loop eens in uw’ schans, en defendeer ze dan; Ik zal eens zien of ik ze alleen niet winnen kan. RAASBOLLIUS _klimmende boven op zyn schans_. Wel aan! FILIPYN _hem omhalende_. Daar leit de brui! RAAS. ô Schelm, ik zal ’t u betaalen! Zult gy myn mooije schans op die manier omhaalen! Op deeze wys wordt nooit een sterkte g’attakeerd. FILIPYN _hem gooijende met kussens_. Heel goed! nu leer ik jou hoe dat men bombardeert. RAAS. Gy zyt een ezel, vent! ik toon het maar door stoelen, Hoe dat het weezen moet. EEL. Ik prys myn heers gevoelen. RAAS. Maar merkt gy in den grond de bouwkunst van die schans? EEL. ô Ja. RAAS. Dan ziet gy wel dat nooit een vyand kans Kan vinden, om zich zelf daar meester van te maaken? EEL. Gewis. RAAS. En zulk een muur kan bom noch kogel raken. EEL. Dat is onmogelyk. RAAS. Begrypje ’t nou niet net? En hebt gy op ’t geheim der vinding wel gelet? EEL. Niet al te wel. RAAS. Wel hoor, ik bouw een muur van veêren. Laat daar de vyand vry zyn best op kanonneeren, De kogels smooren, en zy maken nooit een bres. FI. Myn heer, je bent een man als Aristoteles! RAAS. Dat is een vinding, he! FI. Ja wonderbaarlyk aartig; Maar maakt ze niet gemeen, die kunst is al te waardig. EEL. „’k Word raazend zo de gek my hier nog langer bruidt! RAAS. Nu gaa ik naar myn Oom, en slaap ter degen uit.

_Raasbollius binnen._

VIERENTWINTIGSTE TOONEEL.

_FILIPYN, EELHART._

EELHART. Flippyn, my dunkt gy moest de kaers maar uit gaan blaazen; Dan zal ik met ’er haast, en zonder veel te raazen, In ’t donker Izabel geleiden naar de deur. FI. Wacht liever tot hy slaapt, want zo die goê sinjeur Eens schielyk weêr quam, ’t zou ’er houden, gy moogt vreezen. EEL. Ik zal dat waagen; ik wil hier niet langer weezen. FI. Fiat, ik blaas hem uit.

_’t Tooneel wordt schielyk donker, door het uitblaazen van de kaers._

EEL. Kom lief, nu is het tyd!

VYFENTWINTIGSTE TOONEEL.

IZABEL, EELHART, FILIPYN, KATRYN.

_Zy dwaalen door de kamer, in ’t donker._

EELHART. Zyt gy ’t myn lief? FI. Wie heb ik daar? myn heer, ben jy ’t? IZA. Waar is de deur Flippyn? FI. Ik ken de deur niet vinden. Wat droes, wy loopen hier gelyk een party blinden.

ZESENTWINTIGSTE TOONEEL.

_TYS, FOP, FILIPYN, EELHART, IZABEL, KATRYN._

TYS. Het is hier donker, en ze zyn al in den slaap. FOP _slypende twee messen over malkander_. Ik geef hem met dit mes terstond een groote jaap. TYS. Ik zal den ham terstond eens annetomizeeren. FI. „Och hou je stil myn heer, ’k hoor dieven, ’k wil ’t je zweeren! FOP. Ik zel hem moffelen, en sneijen van malkaêr. FI. „Och! hoor je ’t wel myn heer? daar is een moordenaar. IZA. Ach lief! wat raad! och! och! men poog de deur te krygen! TYS. Maar elk de helft dan van den buit? FOP. Ja, wil maar zwygen, Waar staat hy? TYS. In dien hoek.

_Filipyn kruipt in de kist._

„Och! och! ze meenen my! „Ik voel de kist, daar moet ik in, zo raak ik vry. EEL. „Hou my maar vast myn lief! IZA. „Katryn hou my van achter. EEL. „Flippyn waar zyt ge? spreek! IZA. Myn Eelhart spreek wat zachter.

_Fop en Tys doen de kist open._

_Filipyn springt uit de kist._

Hou dieven! dieven! brand! help! help! ik word vermoord! FOP. Wie duvel springt daar uit de kist! kom gaanwe voort.

_Raasbollius van binnen._

Alarm! alarm! gints komt de vyand zich vertoonen!

_Tys knielende._

Och booze vyand, och! och! och! och! wil ons verschoonen! EEL. Staa vast, ô schelm! FOP. Help! help! hy krygt me by myn gat. FI. Moord! dieven! dieven! moord!

_Raasbollius van binnen._

A sa bescherm de stadt!

ZEVENENTWINTIGSTE TOONEEL.

WAARD, URINAAL, RAASBOLLIUS in zyn onderkleêren, TYS, FOP, FILIPYN, EELHART, IZABEL, KATRYN.

_Altemaal in ’t donker dwaalende._

WAARD. Wat’s hier te doen? RAAS. Terstond te loopen naar de wallen, Eer dat de vyand hier de stadt komt overvallen. WAARD. Breng licht! breng licht!

ACHTENTWINTIGSTE TOONEEL.

_WAARD, URINAAL in zyn onderkleêren, RAASBOLLIUS, TYS, FOP, FILIPYN, EELHART, IZABEL, KATRYN, ANZELMUS, GRIET met licht._

_Het tooneel moet schielyk licht worden, zo als zy met kaersen opkomen._

ANZ. Wat wil dit oproer, en geraas! FI. ’t Zyn dieven! hoor je ’t niet? RAAS. A sa trompetters blaas!

_Urinaal vat Izabel._

Ik heb ’er één. IZA. Myn heer laat los wy zyn geen dieven! URI. Ik laat u niet eer los voor zulks my zal gelieven. AN. Waar zyn de schelmen? URI. ’k Heb ’er al een in myn macht. IZA. ô Hemel ’k zie myn voogd! laat los! laat los! URI. Al zacht, Ge ontspringt my niet. Gy zult niet uit myn’ handen komen.

_Anzelmus Izabel by de kaers beziende._

Laat my den dief eens zien, ha! ha! nu moogt gij schroomen! Zyt gy de dief? zyt gy de dief? ô Izabel! ô Schandvlek van ’t geslacht! ontaarde! ik ken u wel! Gy zult dat vluchten in een mans habyt betreuren. Foei! foei! ik zal u dat gewaad van ’t lichaam scheuren! En uw lichtvaerdigheid zo teug’len, dat elk één Zich spieg’len zal aan u! EEL. Wat wilt gy doen? ANZ. Ik meen, Haar aanstonds te Uitrecht in een beterhuis te zetten, Om haar het vluchten in ’t toekomend te beletten, Indien zy met myn neef zich aanstonds niet verbind. RAAS. Hoe ik haar trouwen? neen; ’k ben daar niet toe gezind. AN. Hoe waarom? RAAS. Vraagt gy dat? wel ik heb uitgevonden De schoonste inventie, daar geleerden lang naar stonden; Zodat ik al zo ryk zal weezen in één jaar, Als al de vorsten van Europa met malkaâr. URI. Dat zal de spiritus van poortaard zyn? RAAS. ’k Moet zwygen. URI. Ei sterf niet met de kunst! RAAS. Gy zult die kunst wel krygen, Wanneer ik dood ben; hoop maar op myn testament. ANZ. Gy zyt een groote gek, dat zie ik nu in ’t end. ’k Beloof u, ’k zal u plaats in ’t zelfde huis doen maaken, Daar Izabel, omdat zy zich heeft laaten schaaken, In zitten zal, tot dat uw zinnen zyn bedaard. RAAS. Ik leg ’t in kennis. Hoort wat hy daar heeft verklaard. AN. Heer advokaat wat moet ik doen in deeze dingen? EEL. Zet hem in ’t beterhuis, hy moet u niet ontspringen. Maar geef uw nicht aan hem, dien zy zoo teer bemint. AN. Het laatste is iets dat ik nog niet geraaden vind. Zou ik haar aan een schelm, een guit, een lichtmis geeven? IZA. Ik kan, noch wil, noch zal, met iemand anders leeven! Ja sluit my op; betoon me uw haat en dwinglandy; De straf zal volgen op uw’ wreede tiranny. AN. Zwyg obstinaate, zwyg. ’k Wil u niet langer hooren. Foei, zyt ge uit ons geslacht, lichtvaerdige! gebooren! EEL. Gy zyt in misverstand, myn heer, bedwing u wat, Ik ben haar minnaar. AN. Gy! EEL. Ja, ’k zal dien lieven schat, Dien gy my door uw haat en gramschap wilt berooven, Beschermen. AN. Advokaat, hoe kan ik het gelooven! EEL. Ja, ’k ben een advokaat. Myn eerelyken naam, Dien gy zo vuil beklad, dat ik my uwer schaam, Zult gy weêr zuiveren. AN. Ik kan ’t u niet bewyzen. Zyt gy een eerlyk heer, zo moet gy zelfs mispryzen ’t Geen gy gedaan hebt. EEL. Wat? AN. Hoe wat? myn nicht geschaakt. EEL. Dat heb ik niet gedaan. IZA. ’k Ben uit uw’ dwang geraakt En weggevlucht, daar hy gantsch niet van heeft geweeten. AN. Hebt ge uit uw’ eigen wil uw’ plicht dan dus vergeeten! IZA. ’k Ben hem hier by geval ontmoet. AN. Hoe is dat waar? EEL. Ja, en wy zyn zo vast verbonden aan malkaêr, Dat maar alleen de dood die trouwe min kan scheijen. ’k Zal u beschermen lief, hou moed, en wil niet schreijen! Anzelmus, ’k zweer, gy zyt zeer qualyk onderrigt, Ik heb my altyt wel gequeeten in myn plicht. Gaa mê nâ Amsterdam, ’k beloof u aan te toonen, Dat zo veel gruuw’len in myn zuiver hart niet woonen, En gy misleid zyt. Ik betuig ’t u, met ontzag. AN. Indien gy waarheit spreekt, en zo op uw gedrag Dan niets te zeggen valt, voeg ik my naar de reden. EEL. Indien gy ’t anders vindt, myn heer, ik ben te vreeden Den band van deeze min te breken. AN. Nu, wel aan, Op die konditie zal ik morgen met u gaan. Gy zult haar trouwen zo wy alles wel bevinden. ’k Zal morgen dit geval doen weeten aan myn’ vrinden. WAARD. De dieven zyn ’t nu licht door dat gebrui ontsnapt. FI. Ze zyn licht in een hoek, maak dat men ze betrapt. FOP _en_ TYS. Ha! ha! WAARD. Hoe, lach je lui? FOP. Wel ja, daar zyn geen dieven. ’t Quam dat je met den ham ons flus niet wout gerieven, Wy hebben hem gevild, hy leit daar in die kist. Dat’s voor die pots van laatst. WA. Jou guiten vol van list! Daar meen ik jou lui ook een potsje voor te speelen, Dat kan ik fraaij. TYS. Ja, al zo goed als ’t haver steelen. KAT. Myn heer, vergeef je my myn misdaad niet? AN. Katryn, Zo alles wel is, zal ’t u ook vergeeven zyn. Wy zullen morgen vroeg naar Amsterdam vertrekken. FI. Ik zal my dezen nacht vermaaken met die gekken, En bombardeeren met boetelje, kan, en fluit, Ter eere van myn heer, en zyn aanstaande bruid. RAAS. ’k Zal met myn’ blaasbalg (ha! ’k moet lachen om die dwaazen!) Het heele beterhuis aan duizend stukken blaazen.

[Illustration]