Part 2

KAMACHO. „Dat wangd’len van myn bruid in ’t bosch staet my niet an; „De boeren zeggen datze met dien edelman, „Die zy bemint heit, stond op deeze plek te praeten; „En dat verstae ik niet; dat zal ze moeten laeten.... „Smit Justus wie is dat! DON QU. ô Splandor, braave held, En doolend Ridder, daar Turpinus pen van meldt; Aanschouw hier Don Quichot, den ridder van de leeuwen. KAM. Gans bloet, wat vent is dat! och, och! ik moet iens schreeuwen, Of hy vermoord me hier! Help! help! Wat ziet hy fel! ’t Is Symen langdarm, of de pikken uit de hel. Och sinte langdarm, of hoedat je naem mag weezen, ’k Zel alle daegen, drie van je amerietjes leezen, Voor al de songden, die je in ’t leeven hebt ’edaen. Ei laat me leeven, en zo lang naer huis toe gaan; Tot ik men testemengt ’emaakt heb. ’k Laet me hangen, Zoo ’k niet weêrom kom, op parool, als krygsgevangen. DON QU. Heer Ridder, hoe, gy spreekt of gy betoverd waart, Dat zyn geen blyken van uw’ ouden heldenaard Gy zyt het, die wel eer het Turksche heir verheerde, En in Stoelweissenburg zo heerlyk triumfeerde. KAM. Och ja heer langdarm, ’k bin betoverd! ’k bin bedrild! Ik bin bezeeten, ik bin al wat datje wilt. Och myn gesuikerde sinjeurtje! laet me loopen! Daer is myn beurs. SAN. Geef hier! maer bloed! ik zou niet hoopen Dat hy betoverd was, en dat hy iens uit klucht, Als ik er geld uit kreeg, zou vliegen naar de lucht. DON QU. Heer Splandor, hou uw geld, ik ben geen dief of roover. ’t Za, Sanche, geef het weêr. SAN. Wel dat komt zeker pover, Zo ’n schoone beurs, en die ’k zoo mak’lyk houwen kan! En dat regtvaerdig; want ik krygze van den man. DON QU. Wat draalje! geef terstond. SAN. Het zinne spaense matten. DON QU. Geef over of... SAN. Ei lieve, één greepje. DON QU. Ik kan bevatten, Dat u de rug wat jeukt. SAN. Hou daer dan, tovenaer. KAM. Ik dankje. SAN. Holla, broêr. DON QU. Ha, schelm. SAN. Daer is het, daer. DON QU. Heer Ridder, zyt gerust; ik staa niet naar uw leeven; Maar wil dat gy me uw’ helm tot dankbaarheid zult geeven. KAM. Och jonker, ’k heb gien helm ooit op myn kop ’ehad, ’t Is maer een boere muts, met veeren, dat je ’t vat; Wil jy hem hebben? ’k wil hem gaeren’ an je schenken. DON QU. Heer Splandor, groote held, ik kan my niet bedenken, Hoe uw’ doorlugte geest, en groote schranderheid, Van ’t spoor der reden, door de tov’naars is geleid, Dat gy dien zwarten helm, dien Roeland plag te draagen, Een boere muts noemt.

KAMACHO _geeft hem zyn muts_.

„Och hy zoekt me wat te plaegen! Hou daer, daer is myn helm, ast dan een helm moet zyn. DON QU. ’k Ben dankbaer, groote held. KAM. Die karel piert me fyn. DON QU. Wat zegt zyn edelheid? KAM. Of ik nou mag vertrekken? DON QU. Hoe vaart Angelika? wil my ’t geheim ontdekken: Waar zy zich nu onthoud. Leeft uw heer vader nog? Het moortje Medor, dat held Roeland met bedrog De schoone Angelika, uit minnenliefde ontschaakte? Waar door die groote held, uit spyt, aan ’t razen raakte? Meld alles maar aan my, den dapp’ren Don Quichot. KAM. Ik heb gien Vaer noch Moêr, heer Ridder dronke zot. DON QU. Is dan de schoone Moor, uw vader reeds gesturven? KAM. Myn vaertje was geen moor. Och, och! ik ben bedurven, Hy zietme veur een Turk, of voor een Heijen aen. Zo hier gien volk en koomt, zel ’t mit me slegt vergaen. DON QU. Is dan Angelika, uw moeder, reeds ter aarde? Die zulken braaven held, als u, ô Splandor, baarde? KAM. Ik heb Jan Geeleslae men leeven niet ’ekent, Ik hiet geen plankoor, en we bennen niet ’ewent De kei’ren in ongs dorp mit zukken naem te doopen. Ei Ridder, dronke zot, ik bidje laetme loopen. Je heb me muts al weg, zeg maer, wat wilje meer, Men wammes, en men broek. DON QU. Neen, neen, verdwaalde heer Dien schoonen wapenrok zal ik u niet ontrooven; ’k Wil liever voor uw’ helm een koninkryk belooven; Indien gy ’t maar begeert. KAM. Och, och, ’et is de droes, Is dat geen paerdevoet? neen, maer een karrepoes! Nou merk ik ’t eerst, och zo ’n hiel keuninkryk, sint felten! Je bent een dubbelduw! SAN. Zen kop die rydt op stelten.

KAMACHO _schrijft een streep_.

’k Bezweerje by den geest, van houte sint Michiel Al waarje nou de droes, of Steven zongder ziel, Nagtmerri, bietebauw, of ongeboore heintje Al wierje nou zo klein, datje in een tinne pijntje Kon kruipen, zo je nu gien mensch bent, ken je nou Niet over deuze striep.

DON QUICHOT _over de streep trappende_.

Ik voel myn hart vol rouw; ô Eedle Splandor, om het missen van uw’ zinnen; ’t Verstand schynt u van ’t spoor, door ’t al te hevig minnen. ’k Omhels u, als myn vrind. KAM. Dat maekme wat gerust. Ik loof werentig, dat je lui wat kortswil lust. Maar alle gekken op een stokje, laet me wangdelen.... Daer’s Vetlasoep, de Kok, wat of die wil verhangdelen.

ZEVENDE TOONEEL.

_DON QUICHOT, SANCHE, KAMACHO, VETLASOEPE._

VETLASOEPE. Monsieur Kamakko, ha! ze eb jou al lang kezoek. Ze wist niet waar hum stak, ze wist niet van dit hoek. Wat’s dat feur folke? KAM. Dat? dat zin al raere snaeken, Kortswillig volk, bequaem de bruiloft te vermaeken. We leyen in ’et ierst ’eweldig overhoop. Maer, waer’s men bruiloftsvolk? VETL. Hum’eb de palm keknoop, Hum’eb de kroon kemaak, hum doet nou niet as zingen, Hum dans nou seer kurieus, ensemble ronde kringen. De folke is opkeskikt, zo mooij kelyk de droes. Ze skreeuw tout allemaal, à vous! à vous! à vous! Ze heb jou lang kewak, ze is bly, en ’t is wel koete, Dat hum jou na lang zoek, hier in de bosch ontmoete. KAM. Heb jy zo lang ’ewagt? ’et is me seper leet. Maer heb jy al ’eweest om Jochem de poejeet? En Roel de muizekand? laet vraegen waer ze blyven. VETL. Fort bien Monsieur, ze zel. SANCHE, _tegen Don Quichot_. Maer seldrement! gansch vyven! Wat is dat veur een vent? DON QU. Dat is een Indiaan, Of Hottentotsche Prins. SAN. Ik ken ’m niet verstaen, Als hier en daer ien woord. VETL. Wat sekze, Hottentotte? Ha! ha! ze lakker om, ze lyk warak wel zotte. Hum is een Kok, ma foi. SAN. Hy ruikt braef na gebraed. Bin jy de Kok, ik hou jou veur men beste maet, Je hebt een lucht die ik bezonder graag mag leijen: Me dunkt je ruikt ook wat na korsten van pasteijen? VETL. Oui, pastey, Monsieur, keen beter in de land, Als hum kan maak. SAN. Dan ben je een kaerel van verstand. VETL. Je suis vôt serviteur. KAM. Hoor hier iens Vetlasoepje. VETL. Que ditez vous Monsieur? KAM. Maek dat’er ook een troepje Dangsmiesters by komt. VETL. Bon, ze zel ze jou beskik. KAM. Toebak van volkje. VETL. Oui, die dans ken op een prik.

_Zingende binnen._

ACHSTE TOONEEL.

_DON QUICHOT, SANCHE, KAMACHO._

SANCHE. Dat lykt een raere haen, die Prins van de Indiaenen, Een Kok en Prins mit ien! DON QU. Hoe Sanche, zoudt gy waanen Dat zulks niet meer geschied? SAN. Wel neen, ik lach ’er om. KAM. Kom geef me muts nou weer. DON QU. Zyt gy de bruidegom? Met wie myn waarde vrind? KAM. Ik mien van daeg te trouwen; Hier zel et zelschip zyn, ’k zel hier de bruiloft houwen. DON QU. Wie zal uw Ega zyn, ô Splandor, wat Princes? KAM. Ei scheer de gek niet meer. DON QU. Uw waerde zielsvoogdes Is wis van Prins’lyk bloed, of koningklyke looten? KAM. Een halleve boerin, uit d’ adel voort’esproten, Heur Vaertje boert zo wat: maer hy’s van adel. DON QU. Zoon, Wat is uw eêl verstand betoverd! groote Goôn! Hoe is haar naam; hoe wordt de Infante toch geheeten. KAM. Ze is gien Infangte: maer ze is mooij, dat motje weeten, Zo blank als schaepenmelk. Heur wangetjes zyn rood, Ze is niet te dik, te dun, te klein, noch niet te groot; Heur veurhoofd blinkt puur, puur, gelyk een barbiersbekken. ’Er hiele bakus is vol van wongerlike trekken. DON QU. Maer nu, haer naam? SAN. Ze’et nooit misschien geen naem ’ehadt. KAM. Ze hiet Quiteria, heer Ridder, dat je ’t vat. Maer zie, verstae je wel, daer quam er nog ien vreijen. Die hiet Bazillius. Zy mocht hem vry wel leijen, Maer ’t hulp niet: wangt hy is een arme kaele neet, Zo’n edelmannetje, dat graeg wat lekkers eet, Patrysjes, hoendertjes, kon hy ze maer betaelen. Hy krygtze wel: maer moetze eerst op de jagt gaen haelen: Daer leeft hy miest van; maer ’t is al een raere vent, Hy ken latyn as een pastoor; ’t is een student, Dat jy het vat Sinjeur. ô Hy kan wongdre zaeken. Ik heb ’em van een aeij een kaerteblad zien maeken; En hy kan dangsen als een ekster op het veld; Hy kan ook sling’ren mit’et vaendel als een held. En hy kan schermen, en ook kaetzen, mit de boeren; En mit verkeeren kan hy elk zyn geld afloeren; Hy kan ook speulen op de veel, en de schalmy. De blind’mans zeun is maer een botterik er by. Hy is wel gaeuw,... maar ik heb geld, om van te kluiven. Hy niet; en daerom zel hy ’an de veest niet snuiven. Ik kryg de bruid, en ’t is zijn neusje effen mis. Maer appropo, Sinjeur, weet je ook hoe laet of ’t is? ’Et was ezaid, dat ik precies te zeuven uuren Most by de vrinden zyn, en deur je malle kuuren Is ’t laet ’eworden, geef men muts me maer weêrom, En gae mit my, Sinjeur; ik hiet je wellekom, ’k Noô jou te Brulloft; wangt jy lykt een snaek der snaeken, Je kent de boeren op de Brulloft wat vermaeken. SAN. Te brulloft broertje? gaet dat zeker? wel is ’t waer? Je bent een man as spek, dat lyktme, zoete vaer. Ik heb (och harm) lang uit men knapzak moeten blikken. Te Brulloft, weetje ’t wel? gut kaerel, ’k ken zo slikken Stae vast nou hoendertjes, en snipjes met je drek. Stae frikkedilletjes. KAM. ’t is tyd dat ik vertrek: Ei geef me muts weêrom, je kent’em niet gebruiken. SAN. Gut Splandor, ik begin ’t gebraed alriets te ruiken. KAM. Ik hiet gien plankoor, broêr, Kamacho is myn naem. Men vaertje sageles, was Lopes Pedro daam, In Lombrigje men moer, ’ebooren te Bregance.... Maer hoe is jou naem, broêr? SAN. Die is don Sanche Pance. ’k Bin deur dien goejen heer, puur uit den drek ’eraekt. Hy heit me van een boer een Gouverneur ’emaakt. KAM. Een Gormandeur, wel zo, wie drumpel zou het denken! Een Gormandeurschap kan jou Heer dat an jou schenken? SAN. Ja, van een Eiland, en ’k kreeg zeuven ezels toe. KAM. Heb jy die al? SAN. Wel neen: ’k heb de ezels nog te goê, En ’t Eiland zel men Heer in korte dagen winnen. KAM. De vent is zeker gek, wie drommel zou ’t verzinnen? Hoe hiet dat ailand, en waar laitet? an wat kangt? SAN. ’t Leit in Jaerabien, digt by het heilig land, ’t Hiet mikrosko.pi.pi.pium.... ’t is me al vergeeten, Daer weunde een groote Reus, de mallenbrui geheeten, Zo groot gelyk een boom. Maer hy ’s al lang kapot; Men Heer die potste hem. KAM. Een reus! wel dat’s niet rot. Een Reus? hoe vindt men nou nog reuzen? hoe ken’t weezen? SAN. Ja Broertje, mien je dat wy veur de Reuzen vreezen? Veur twintig Reuzen, zou men Heer staen als een pael. KAM. Ik word waratjes aêrs van zulk een vreemd verhael. SAN. Ja Reuzen alzoo groot als meulens mit vier armen, Die steekt men Heer maer mit zyn lansie in de darmen. In al de Legers daer hy komt, daer maekt hy schrik: ’t Is kip ik hebje! steek! slae, in een oogenblik Is ’t hiele veld bezaeid, mit armen, en mit beenen: Hy slaet terstongt maer deur een hiel slagorden heenen. KAM. Gangs ligters, is dat waer! heb jy het zelfs ’ezien? SAN. Ja ’k; ’t is omtrent ’eleen, nae ’k gis een maend, of tien, Toen heit hy teugen een hiel leger nog ’evochten; Ze vlugtten al; maer juist die beesten, die gedrochten, Van schelmse Tovenaars, die quaemen op ’et mat. Ze gooijden al ’er best mit steenen naer ons gat, En maekten van ’er volk een hiele kudde schaepen! KAM. Wel langsje, viel daer niet wat buit veur jou te raepen? SAN. Ja steenen op ons bast, dat’s tovenaersmanier. Men Heer verloor dien tyd ook wel een tand drie vier. KAM. Je heer lykt wel bedroefd: hy is diep in gedachten. SAN. Men Heer? ja die’s verliefd, hy klaegt gehiele nachten; Je hoort niet anders als: ô schoone ondankbaerheid! Dulcinea, princes, ô noordstar die me leid! Wanneer zel jy me veur men trouwe dienst beloonen! Dan zucht hy weer, en roept: ô schoonste van de schoonen, Wanneer genaekt den tyd, dat ik.... exceterae, ’t Is al Dulcinea ondankbaer veur en nae. KAM. Is die Dulcinea dan veur zo mooy te houwen? Ik wed ze mooijer is, die ik van daeg zel trouwen. DON QU. Wat zegt gy Splandor? ha dat liegt gy, door uw’ hals. ’t Za, vat uw’ lancie. KAM. Och heer Ridder, ’et is vals, Jou liefste is mooijer: maar wie pikken sou et droomen! Had ik ’eweeten dat je ’t qualyk had ’enomen, Dat ik myn Bruid wat prees, ’k had ’et wel ’emyd. DON QU. Neen ik wil vechten, ’t za berei u tot den stryd, Ik geef u keur van grond. KAM. ’k Hou niet een brui van vechten. Och! Ridder wees te vreên! DON QU. Zeg hoe gy ’t wilt beslechten, ’k Geef keur, te paerd, te voet, met lancie, of het zwaerd. KAM. Gena: genade, och! och! ik zweer je by myn baerd, Dat ik niet vechten kan.... Och! och! hoe zel ’t hier daegen? Moord! brangd! moord! brangd! help! help! ô ongehoorde plaegen,.... Daer’s Vetlasoep met volk! DON QU. ’t Za, ’t za, waar ’s uw geweer? KAM. Help Mannen! mannen! help! DON QU. Hoe schreeuwt gy zo myn Heer?

NEGENDE TOONEEL.

_VETLASOEPE met eenige boeren, KAMACHO, DON QUICHOT, SANCHE._

KAMACHO. ’t Sa, lustig jongens, pas nou louter wat te raeken! DON QU. Kanailje! Tovenaars! SAN. Wel brui er’r veur’er kaeken. KAM. Sla toe maer mannen! pas te raeken mannen! t’ sa.

_Don Quichot en Sanche krygen stokslagen, waar op zy vallen._

SAN. Oei! oei! men billen, en myn kop, gena! gena! Och! sinte Tovenaers, ’k heb niemendal bedreven. KAM. Ei zie dien Gormandeur, dien reekel, nou iens beeven. Hoe smaektje deuze koek? scheer nog de gek erais. SAN. Genade, ô Splandor. KAM. Wel de pikken op je vlais! Daar Plankoor, Plankoor, daar! je zelt van Plankoor heugen. SAN. Myn lieve Splandertje ik en mag ’er gansch niet teugen, Ei slae niet meer.

_Kamacho slaat Sanche._

Wel dat’s een drommel van een vent. Nog scheert de beest de gek. SAN. Och! och! och! seldrement! Is dat ook kloppen. DON QU. Och! Princesse van Toboze! Kroondraagster van myn hart, ô verse ontlooken’ rooze! Hier legt uw Ridder van de Tovenaars gewond! VETL. Wat sekse rek’le? zyn hum Tovenaars, jou hond? Wat opstinaater folk! terwyl dat s’hum zo kloppen, Zo scheer ze nok de gek, en durven ons nok foppen. KAM. ’k Zal heur betaelen, laet men nou maer iens betien.

_Kamacho neemt zyn muts wederom._

TIENDE TOONEEL.

_BAZILIUS, VALASKO, VETLASOEPE, boeren, DON QUICHOT, SANCHE._

BAZILIUS. Hou op Kamacho! zeg, wat is ’t dat wij hier zien? Hoe komen deze twee zo bont en blaauw geslaagen? KAM. ’t Zyn fielen allebai, wie drumpel zou ’t verdraegen. Die, met het harnas, noemt zich ridder dronke zot, En de aêre gormandeur; ze noemde my uit spot, Heer Ridder Plankoor, zeun van Geelesla; geen smeeken, Of bidden hulp; die Guit wou me op ’t lest deursteeken; Had ik dat volk hier niet, ik was ’r al om koud. BAZILIUS _tegen Don Quichot_. Dat ’s al een vreemde zaak. Zeg, wat maakt u zo stout, In ’t harnas op den weg de menschen aan te randen? Wie zyt gy? spreek; of ’k geef ’t terstont ’t geregt in handen. DON QU. Een Ridder voor wiens arm het alles beeven moet, Gelyk een Amadis in ’t harnas opgevoed. SAN. Och, jy lykt noch een mensch. Ei word mit ongs bewogen; We zyn onnozel van die tovenaers bedrogen! Den vroomsten ridder, voor wiens arm de Turk zo vreest, Den trouwsten schildknaep, die in Spanje ooit is ’eweest, Zie jy hier liggen. BAZ. „Heer Valasko, ’t zijn die menschen, Daar gy me flus van spraakt. Myn heer, ik zou wel wenschen Dat gy me uw naam ontdekte. DON QU. Ik ben de Ridder van De leeuwen, Don Quichot. SAN. Ja ’t is de zelve man. BAZ. Zo zyt gy Don Quichot! wees welkom roem der helden, De faam quam ons al lang uw groote daden melden. ô Doolend ridder, voor wiens arm en kloek gelaat, ’t Gespuis der tovenaars als ach en rook vergaat. Koom, doe my de eer aan en vernacht in myne wooning. DON QU. Zyt gy ’t Arsipanpan? ô mededoogend koning, Die my verlost hebt uit ’t geweld der Tovenaars? Wat ben ik u verplicht! KAM. Wel dat is al wat raers, Hy noemt Bazilius een Keuning, watte streeken! BAZ. Verzorg de heeren van al wat hen mag ontbreeken Valasko, zo ’t u b’lieft, ik volg u zo terstond. KAM. Die knevels zinnen ’t eens, ô bloed! ’et is een vond Van de edelliên, om ons wat schrik op ’t lyf te zenden. Ze hebben ’t opgestemd. SAN. Och! och! men ouwe lenden, Wat bin je braef ’esmeerd! ô vrinden ’k zweer et jou, Dat ik niet veul van zulk een tov’naers bruiloft hou. VALASKO _tegen Don Quichot_. Kom Ridder laat ons gaan. SAN. ’k Mot eerst men Graeuwtje haelen Mit Rosinant. VAL. ’t Is wel: maar niet te lang te draalen, ’k Gaa met uw’ Heer vooruit.

ELFDE TOONEEL.

_BAZILIUS, KAMACHO._

BAZILIUS. Kamacho, schaam u, hoe? Zo’n edel man te slaan; zeg waar by koomt dat toe? KAM. Ei lieve zie, hoe mal dat hy ’em an kan stellen, Puur of hy ’t niet en wist. Hoor, wil ik ’t je eens vertellen? ’t Is ien van jou konsoort, jy hebt ’em op’emaekt Om my te bruyen. Heb ik ’t op zyn kop ’eraekt? BAZ. Ik heb hem nooit gezien; maar van zyn dapper leeven, En wonderlyk bedryf is korts een boek geschreven, Valasko heeft het, en vindt groote smaak daar in. KAM. Wat is dat veur een boek? wat heit ’et veur een zin? BAZ. Van vechten en van slaan, en reuzen overwinnen, Jonkvrouwen by te staan, getrouw’lyk te beminnen, En honderd dingen meer die hy nog dag’lyks doet. Hy is een Ridder van een groot verstand en moed. KAM. Maer komje hier ook om de Bruiloft te verstooren? BAZ. Wat wisje wasjes, neen. KAM. Ik wou wel graeg iens hooren, Hoe ’tjou al ’an staet, dat de Bruid jou is ontvryd. BAZ. ’k Hoop dat die zwaarigheid zal slyten door den tyd. Ik wensch u veel geluk dewyl ’t nu zo moet wezen. KAM. Je bent bylo een borst uit duizend uitgelezen. Hou daer, daer is myn hangd, ’k denk ummers dat je ’t mient? BAZ. Voorzeker; ’k hou u voor myn’ allerbesten vriend. KAM. Kom meê te bruiloft, ’k zel je helder doen trakteeren; Gut jonker, doet ’et. BAZ. ’k Moet juist gaan by zek’re heeren. KAM. Gut snaekje doet ’et. BAZ. Zo ik tyd vind, zal ik ’t doen. KAM. Hadie dan, dat gaet na myn liefstentje om een zoen.

TWAALFDE TOONEEL.

_BAZILIUS, alleen._

O hemel! zal die lompe Boer erlangen Een schoone Maegd, wiens aangenaam gezicht Myn noordstar is, myn eenig levens licht, En die ik dagt voor myne Bruid te ontvangen. Quiteria, hoe vaak hebt gy beloofd Met hand en mond, my nimmer te begeeven: Maar steeds met my in zoete min te leeven! Heeft dan het goud uw trouwe min verdoofd? Neen ’t was geveinsd, gy doet my eeuwig treuren, ’k Zink in een poel van jammer, en verdriet! ’k Zal sterven: want my lust het leeven niet, Nu my ’t bezit van u niet mag gebeuren. ’t Is ydel met myn zuchten, en geween; Ik strooij vergeefs myn’ klagten voor de winden. Daar is geen trouw ter waereld meer te vinden: Men mint om ’t goud, ’t geld is de liefde alleen. Men agt verstand, noch aangenaame zeden, Men vraagt naar konst, noch eêlheid van gemoed: Maar naar ’t genot van schatten, geld, en goed. ’t Geld maakt een dwaas behaag’lyk in zyn reden. Vaar wel, vaar wel, ô overschoone maagd! Mogt ik voor ’t laatst van u dien troost verwerven, Dat gy bedenkt wat minnaar gy doet sterven; Een minnaar, dien u eertyds heeft behaagd. Waar loop ik heen? waar vliegen myn gedachten? Behaagde ik u? neen, gy behaagde my. Myn min was ernst: maar de uwe veinzery. Ach, kon ik dit van u, van u verwachten! Rampzal’ge min, gy hebt my, laas! verleid; Quiteria was voor my niet gebooren. ô Min! gy laat my in hun strikken smooren! Quiteria vaar wel in eeuwigheid! Maar ach! zy koomt.

DERTIENDE TOONEEL.

_BAZILIUS, QUITERIA, LAURA._

QUITERIA. Ach Lief, ’k koom u nog eens aanschouwen; Hoe wendt gy ’t aangezicht... BAZ. Ondankbaarste aller vrouwen, Hebt gy myn zuchten en myn klagten aangehoord? Of zyt gy doof voor my, die door de min versmoort? QUIT. Myn Lief! BAZ. Neen zwyg Cireen; gy zoudt het vonnis geeven Van mynen dood. QUIT. Neen, leef. BAZ. ’k Zal zonder u niet leeven, Bruid van Kamacho; neen, blyf, blyf by uwe keur; Trouw met dien ryken gek, terwyl ik eenzaam treur: Maar denk in uwe vreugd, wat minnaar gy doet quynen. QUIT. Ach Lief laat deze wolk van jaloezy verdwynen. BAZ. Wat jaloezy? gy treedt van daag met hem in d’echt. QUIT. ’t Zal nimmermeer geschiên; ’k beminne u al te oprecht. BAZ. Hoe ver verschilt uw hart, van ’t geen ge u mond doet spreken, QUIT. ’k Zal om Kamacho nooit myn’ trouwbelofte breeken; Ik walg van zyne min. BAZ. Hoe zal ik dit verstaan? Deez dag neemt gy hem voor uw’ Man en Huisvoogd aan, ’t Is alles op de been, de boeren quinkeleeren, De bruiloft is gereed. QUIT. Die vreugd kon wel verkeeren. Ik zal Kamacho nooit aannemen tot myn man. Ik gaf hem nooit myn hart, gy zyt ’er meester van. Scherp uw vernuft, myn lief, en wilt een list bedenken, Om ons van hem te ontslaan: doch zo ’t myne eer zou krenken, Staa ik het nimmer toe. BAZ. De vlucht? QUIT. Die ’s vol gevaar. BAZ. ’k Zal uw beschermer zyn, we zullen met malkaêr Naar Saragossa vliên. QUIT. Neen lief, dat koomt my duister, En gansch ondoenlyk voor; ik krenk myn eer en luister, Indien ik ’t onderneem. BAZ. Myn Schoone, zyt gerust: Het is noodzaaklyk, ’k zal u leiden waar ’t u lust: En wat uw eer belangt, hoeft gy daar voor te schroomen? Myn liefde staat gevest op deugd. QUIT. Hoe zal ik komen Uit myn verdriet, helaas! BAZ. Myn Lief, men raakt den tyd, Die kort is, door al die vergeefsche klagten quyt, En wierd gy hier by my ontdekt, het waar te duchten, Dat ons ’t geluk niet diende om onzen ramp te ontvluchten. LAU. Het is noodzaakelyk. QUIT. Ik vrees. BAZ. Daar ’s geen gevaar; Indien wy schikken dat we hier omtrent malkaêr Weer vinden, in een uur, ’k zal rytuig klaar doen maaken. QUIT. Helaas! wat doe ik al om uit den dwang te raaken.

_Einde van het eerste Bedryf._

TWEEDE BEDRYF.

EERSTE TOONEEL.

_KAMACHO, tegen iemant van binnen._