Part 6

KALFURNIA. Papirius, myn zoon, dien ’t by den raad van Romen, Somtyds geoorlofd is op ’t Kapitool te komen, Als de andre jonglingschap van ’t edel Roomsche bloed, Opdat ge, in ’s lands bestier van jongs af opgevoed, Bequaam werde om voor ons gemeenebest te waaken Gy zult ons edel bloed, verwacht ik, nooit verzaaken: Maar ’t voetspoor volgen van uw vader, mijn gemaal. ’t Zy gy u oefent in de Roomsche ridderzaal, Of in het veld van Mars op ’t brieschend paerd gestegen, Den raadsheers zoonen, die u allen zyn genegen, Den weg der glorie toont, gelyk tot Romens vreugd De groote Scipio gedaan heeft in zyn jeugd. ’k Voorzie dat gy eerlang, (ach! mogt ik zulks beleeven) Tot veldheer van een heir Romeinen werd’ verheven, En ’t Burgemeesterschap in Romens achtbren raad Bekleeden zult, ten roem van ons, en onzen staat. PAP. Ik ben een vry Romein uit u mevrouw gebooren, En wagt het af wat my de hemel heeft beschooren. Ik hou de glorie van ’s lands helden in het oog: Maar uwe zucht tot my verheft my al te hoog. ’t Is waar, ’k word in myn hart gestadig aangedreven, Om Kato, Cincinnaat, en Brutus na te streeven: Maar ’k zie dat ik nog veel te leeren heb, mevrouw, Om blyk te geeven van die dapperheid en trouw, Waar in die helden, die myn ziel in deugd ontfonken, Ten nut des vryen staats steeds hebben uitgeblonken. Ik druk in myn gemoed de wysheid van den Raad; En leer van tyd tot tyd de redenen van staat, Waar door ’t gemeenebest van Rome in deeze muuren Moet bloeijen, en ’t geweld der koningen verduuren. Ik staa verwonderd om het kloek en wys beleid Der helden zielen van de Roomsche mogendheid. Ik dank de goden die me een vader, een behoeder, Geschonken hebben, en een teêr beminde moeder, Die my geleiden op den weg der heldendeugd. KAL. ’k Dank ook de goden, dat gy ons geslacht ten vreugd Verstrekt, ô heldenspruit, myn zoon, ach! treed my nader; Opdat ik u omhelz’... ’k Zie myn gemaal, uw vader.

TWEEDE TOONEEL.

_METELLUS, KALFURNIA, PAPIRIUS._

METELLUS. De Roomsche raad vergaêrt weêr op het Kapitool. Volg my, Papirius, om op dat helden school U te oefnen in de deugd der vroome burger vaderen, Die dag aan dag tot heil des Vaderlands vergaderen, In deez’ benaauwden en gevaarelyken tyd. KAL. ’k Merk dat gy meer bezorgd dan ooit voorheenen zyt. Metellus, is ’er nood? hebt gy iets nieuws vernomen? Dreigt ons een leger van de vorsten op te komen? Of vreest men voor verraad? zeg is ’er iets ontdekt, Dat ongemeene zorg in Romens raad verwekt? Die dag en nacht vergaêrt. MET. Men mag niets openbaaren: Maar Rome is buiten nood, dat durf ik u verklaaren; Stel dan uw hart gerust. Vaar wel. Wy moeten gaan. Laat alles op ’t beleid der Roomsche vadren staan, Die voor de vryheid en gestaafde burger wetten, Al wat hen dierbaar is, geneigd zyn op te zetten. KAL. ’k Mag dan niets weeten? goôn! een eedle Romeinin Word geen geheim vertrouwd! ’k Bezweer u by de min, Die ik u draag, myn heer, laat ons in twist niet raaken. MET. Gy wilt, Kalfurnia, my dan meinedig maaken? KAL. Betrouwt gy niet op myn stilzwygenheid, myn heer? MET. ’k Bemin Kalfurnia: maar ’t vaderland nog meer. KAL. Gaa dan na ’t Kapitool. MET. Myn zoon, gij kunt my volgen. KAL. Gestrenge Roomsche deugd hoe maakt gy my verbolgen! PAP. Myn Vader, ’k bid verlof, dat ik vertoeven mag. Gy had my toegestaan, dat ik op deezen dag My met de ridderschap en Romens eedle zoonen, In ’t ruime veld van Mars, gewapend zou vertoonen. Daar zal een spiegelstrijd geschieden door de jeugd. MET. Gaa heen, en toon daar uw behendigheid en deugd.

DERDE TOONEEL.

_KALFURNIA, PAPIRIUS._

KALFURNIA. Wat is ’t me een spyt, myn zoon, dat eedle Romeininnen, Die ’t heil van ’t vaderland betrachten en beminnen, Niets mogen weeten; als of haar nieuwsgierigheid Den staat kon schaadlyk zyn. Dat averechts beleid Kon in ’t gemeenebest een bittren twist verwekken. Men pleeg in ’t heimlyk wel den vrouwen iets te ontdekken. Haar’ schranderheid heeft meer, in zaaken van gewicht, De mannen onderrecht, en hunnen geest verlicht. PAP. ’s Lands raad wil in ’t gevaar niet vallen als voordeezen; Wyl haar’ nieuwsgierigheid ten hoogsten is te vreezen. Zy zeggen in ’t geheim elkander alles voort, Tot dat het uitlekt, en ’t gemeen ’s lands zaaken hoort; Waardoor het domme graauw kon overslaan tot muiten. Ook wist de vyand haast al Romens raadsbesluiten. KAL. Myn zoon verdenk my niet om myn nieuwsgierigheid. Ontdek my ’t staatsgeheim. Ik heb u nooit misleid. ’k Beloof het u, ’k zal ’t nooit aan myn vriendinnen melden. Ik zal u deeze daad, myn lieve Zoon, vergelden. Denk met wat tedre zorg ik u heb opgevoed. ’t Is billyk dat gy iets voor my, uw moeder, doet. PAP. Ben ik een raadsheers zoon van ’t vrygestreden Romen? Dan is ’t vooral myn plicht de wetten na te komen. KAL. De jonge heeren, die met u in Romens raad Verschynen, hebben nooit hunn’ moeders dus versmaad! Zy durven alles in ’t geheim aan haar verhaalen. PAP. ’k Vertrouw, zo ik van ’t spoor der reden dus zou dwaalen, Dat ik myn achting zelf by u verliezen zou. ’k Bemin myn moeder: maar ’k blyf ’t vaderland getrouw. Indien ik wist, dat dit myn kleed ’t geheim mocht weeten, Ik trok het uit, en ’t wierd terstond in ’t vuur gesmeten. KAL. ’k Zal by Sulpitia, daar gy het oog op slaat, Om die styfhoofdigheid u brengen in den haat. Ik zal myn lieve nicht afkeerig van u maaken! PAP. Ach moeder! ach! „hoe zal ik uit dien maalstroom raaken! Zoud gy Sulpitia...? KAL. Zy zal voor u niet zyn. PAP. „’k Bedenk daar iets... maar neen, het heeft te weinig schyn. KAL. Hoe twyffelt gy, myn zoon? PAP. Ik durf ’t u niet verklaaren. KAL. Spreek, spreek! ik wil dat gy ’t aan my zult openbaaren. PAP. Het is van groot gevolg. KAL. ’k Zie dat gy my versmaad. PAP. Men overweegt by dag en nacht, met rypen raad, Hoe best den ondergang der stad is voor te komen. Men heeft alreeds ’t getal der burgers opgenomen, ’t Welk door den oorlog zo verzwakt is, dat indien De algemeene raad daar niet in kan voorzien, De koningen voor ons te machtig zullen weezen. KAL. De macht van Romen doet de nagebuuren vreezen, Die afgestreden zyn; die voorzorg is niets waard. De Roomsche dapperheid is overal vermaard. Zo lang de vryheid heerst in deez’ vermaarde muuren, Zal zy de dwinglandy der koningen verduuren. PAP. ’t Getal der burgery is nu zo groot niet meer. ’t Is zwakker dan gy weet. Men denkt op tegenweer. Men moet de manschap, wyl ’t noodzaaklyk is, vergrooten, KAL. Wat heeft ’s lands raad in die omstandigheid besloten? PAP. Dat is ’t geheim... ik bid mevrouw! wat vergt gy my. KAL. Papirius vertrouw dat aan uw moeder vry. PAP. Wat hoeft gy dat geheim juist uit myn mond te trekken? KAL. Beef voor myn haat zo gy ’t niet wilt aan my ontdekken. Spreek! PAP. Daar is voorgesteld door leden van den raad, Dat tot versterking van den algemeenen staat, Te Rome elk burger nog een vrouw zal onderhouwen. KAL. Een byzit? PAP. Neen: elk staat een tweede vrouw te trouwen. KAL. En is die snoode wet al doorgegaan, myn zoon? Die eedle vrouwen zal verstrekken tot een hoon! PAP. Veel leden zyn ’er voor, en veelen zyn ’er tegen. Men is nog bezig om de zaak te overweegen. Maar ’k heb te veel gezegd. Ach! moeder meld dit niet. KAL. Neen, ’t blyft verhoolen al wat tusschen ons geschied. PAP. „Vergeef me ô goden dat ik haar dus moest misleiden. KAL. Daar zyn uw’ vrienden, zoon. Wy zullen moeten scheiden.

VIERDE TOONEEL.

_ALBINUS, met drie Romeinsche Heeren, KALFURNIA, PAPIRIUS._

ALBINUS. Vergeef het ons, Mevrouw. Wy stooren uw gesprek. KAL. Neen heeren. Dat myn zoon met u na ’t veld vertrekk’. Hy heeft u opgewacht. ALB. Zult gy ’er niet verschynen Om ’t ridderspel te zien? Het leger der Sabynen Is reeds vergaderd, dat uw zoon gebieden zal: En ik ’t romeinsche heir. De vreugd klinkt over al. Het volk verlangt te zien, hoe wy elkaêr bespringen. Nooit zaagt ge een schooner rei van eedle jongelingen, Die in de krygskunst zyn volkomen afgerigt. Twee duizend zyn wy sterk. De moed straalt uit ’t gezicht Der jonge helden, die in ’t vuur van yver blaaken, Om in deez’ ridderstryd zich zelf beroemd te maaken. Terwyl de jufferschap op ’t prachtigste gekleed, Zich in den schouwburg zet. Mevrouw, waard gy gereed, ’t Zou ons een eer zyn om u daar ter plaats te leiden. KAL. Albinus, ’k weet dat gy beleefd zyt, en bescheiden, Een boezemvriend myns zoons: maar ’t huiselyk bewind Belet my, dat ik ook my niet op ’t feest bevind’. Gaat in der goden gunst, Romeinsche helden zoonen, Dat Mars u ’t hoofd vercier’ met groene lauwerkroonen, Wanneer gy stryden moet voor Romens vryen staat, En in het open veld met dwingelanden slaat.

VYFDE TOONEEL.

_KALFURNIA alleen._

Helaas! wat zal ons overkomen! Waar toe is ’t vrouwelyk geslacht, ô Bittre spyt! ô smaad! gebracht! Waar toe vervalt de Raad van Romen!

ô Brutus! uit wiens helden bloed Kalfurnia is voortgesproten, Zal ik my voor het hoofd zien stooten? ô Neen. ’k Word raazend en verwoed.

Ik zal die schenders van uw wetten, ô Numa! hunnen dwaazen zin: Gelyk een eedle Romeinin, In tyds met alle kracht beletten.

Zou ik dat zwygen? Neen, o neen! Ik zal een vrouwen heir in Romen Gezwind doen in de wapens komen, En aan het hoofd van ’t leger treên.

Verandren raaden in tyrannen, Dan staat het eedle vrouwen vry, Ten spyt van mannen dwinglandy Om edelmoedig t’zaam’ te spannen.

’t Is tyd dan dat ik aanhang maak, Tot voorstand van het recht der vrouwen, Moet ik een tweede in huis aanschouwen? ’k Zal dan niet sterven zonder wraak!

_Einde van het eerste Bedryf._

HET TWEEDE BEDRYF.

EERSTE TOONEEL.

_Verbeeld een straat. KALFURNIA, LAVINIA, en twee Romeinsche Vrouwen._

KALFURNIA. Mevrouwen ’k twyffel niet, of u quam reets ter ooren ’t Rampzalig noodlot, dat den vrouwen is beschooren. LAV. Hoe kan het mooglyk zyn, dat Romens wyze raad Tot zulk een dwaasheid, als ’t gerucht loopt, overslaat? Voor my, ’t gaat myn verstand, Kalfurnia, te boven. KAL. Ik heb ’t geheim ontdekt. Gy moogt het vast gelooven. LAV. ô Goden! is het waar, hebt gy ’t van goeder hand? Dan is ’t met reden dat het vrouwvolk t’zaamen spant. Men zegt, daar is een heir van dertig duizend wyven Van ’t allerslechtste soort, die reets veel quaads bedryven, Daar is geen tegenstand. Men schreeuwt en raast alom. In de achterstraaten slaat men overal de trom. ’k Hoor dat de markten van het snood janhagel krielen. Men dreigt de huizen van de raaden te vernielen, Te plundren wyd en zyd; wy zyn in groot gevaar. KAL. Vereenigen wy dan, mevrouwen met elkaêr; ’t Raakt ons zo wel als de vrouwen binnen Romen. Ik weet wel raad om zulk een plundring voor te komen. Men stel zich aan het hoofd van al dat woeste graauw, En breng’ de Vadren op het Kapitool in ’t naauw. ’t Gemeen zal zich op ons gezag en moed vertrouwen, Wanneer ’t zich vind gesterkt van honderd raadheers vrouwen. Dit is het middel dat men uit de tweespalt raak’. ’k Verlaat my op de goôn en onze goede zaak. LAV. Zo uit het veld van Mars al de eedle jongelingen Het heir der vrouwen op het onvoorzienst bespringen, Hoe dan? KAL. Vrees daar niet voor, als zy hunn’ moeders zien Aan ’t hoofd van ’t leger, zal die aanval niet geschiên. Dan zullen zy gewis wel luistren na de reden, En in ’t belangen van de Roomsche vrouwen treeden. ’k Vertrouw my op uw zoon Albinus, en myn zoon. Indien zy hooren welken spyt en bittren hoon Hunn’ moeder ’t harte raakt, zal elk zich wel erbermen, En ons voor zulk een wet met alle macht beschermen. LAV. Wel aan men gaa dan by de vrouwen in het rond, En sluitte, met ’er haast, dit loffelyk verbond. Ik hoor een groot geraas van trommel en trompetten. KAL. Men ga dan in ons huis. Men moet geen tyd verletten. Men komt van achtren door de tuin in de andre straat. Mevrouwen, gaan wy by de moeders van den raad.

TWEEDE TOONEEL.

_REBELLA, TUMULTA, FURIA, (MOPSUS, DAVUS, LAPSUS, gevangen) verschynen met een groot gevolg gemeene wyven, alle gewapend met pieken en stokken op het tooneel. Zy gaan het zelve tweemaal rond, in de volgende order:_

1 _Vier muzikanten speelende op blaas instrumenten._

2 _REBELLA met een geele pot, in plaats van een helm, op het hoofd: met een witte sjerp over de eene schouder hangende, een zwaerd op zyde, en een veldheers staf in de hand hebbende._

3 _Vier wyven met papieren mutsen, op de wijze der granadiers, met pieken in de hand._

4 _Een wyf of kaerel in vrouwen gewaad, slaande op de trommel._

5 _Eenige gemeene wyven, twee aan twee, op allerlei wyze gewapend en gekleed._

6 _Een wyf, dat het vaandel draagt._

7 _Verder eenige wyven, paar aan paar; hebbende al de wyven een stok op zyde hangen._

8 _TUMULTA met een roode pot op het hoofd, en een piekje in de hand._

REBELLA. Hoog achtbre wyven, die u herwaards hebt begeeven, En my, verstaa je wel, tot deezen staat verheven.... Dat ik den veldheers staf mag voeren in myn hand En jou regeeren met myn wysheid en verstand. Je had geen beter vrouw, verstaa je, kennen kiezen. Ik heb niet anders dan myn leeven te verliezen; Want ik heb geld noch goed: maar dapperheid en geest. ’k Ben marketenster in den oorlog lang geweest. Ik heb in mans gewaad lang op party geloopen, Om boeren huizen te verbranden en te stroopen. Myn tent was altyd vol van hoenders, vlees en ham. Die ik aan ’t volk verkoft en op de markt mee quam. En hoe ik me in de stad met plundren heb gequeeten, Dat zel, verstaa je wel, de heele waereld weeten, Want ik heb na den stryd al kaerels uitgeschut: Maar al myn dapperheid was voor my zelf onnut. Myn vent, die als soldaat de wapens heeft gedraagen, Kon alles wat ik kreeg, weêr door de billen jaagen. Hy was een dobbelaar, een schurk, een onverlaat. Had ik den buit bewaard, ik was een vrouw in staat. TUM. En ik Tumulta, die in oproer ben bedreeven, ’k Ben onderveldheerin, en zal u nooit begeeven. Indien ge een raadsheers huis wilt plundren, spreek dan maar. ’k Zal my begeeven in het uiterste gevaar, En de eerste weezen om de huizen in te rukken. Ik bruide in Pisoos huis het huisraad eerst aan stukken. De schilderyen, die men haalde van den wand, En kostlyk lynwaad, heb ik in het vuur verbrand. En schoon ik zelf geen bed bezit om op te slaapen, Wilde ik my aan den buit in ’t minste niet vergaapen. De bullen, brieven, en de boeken die men vond, Zyn op de straat gebruid. Men spaarde kat noch hond, Ik hield niet van den buit. ’k Wou niet een mensch bedriegen. ’k Sneed bed en kussens los, en liet de veêren vliegen, Schoon ik noodzaakelyk een bed van nooden had. REB. Hoe eerlyk jy jou droeg, dat weet de heele stad. TUM. Wat heeft het jaar op jaar, Rebella, my gespeeten, Dat ik, benevens jou, in ’t spinhuis heb gezeten Als krygsgevangen, juist den Pretor tot vermaak. Nu meen ik eens zyn huis te plunderen uit wraak. REB. ’k Ben zo gemoedigd op het hooren van de trommels, Dat ik wel vechten durf met Pluto en zyn’ drommels, ’k Denk wraak te nemen van het geen ons is misdaan Men moet den hoogmoed van de heeren nederslaan. Ik duld niet dat men zel de vrouwen onderdrukken. ’t Word tyd, versta je wel, na ’t Kapitool te rukken. Tumulta, dappre vrouw, onze onderveldheerin, Vergaêrt de stemmen. Neemt den raad der vrouwen in. TUM. Dat heb ik al gedaan. Zyt gy gestroost te stryden, Om die vervloekte wet in Romen niet te lyden? Zweer Romeininnen dan ons beiden hulde en trouw.

_Alle de Vrouwen._

Wy zweeren! TUM. ’t Is genoeg, wat wilt gy meer, mevrouw? REB. Gy mannen, die u hier vertoont in wyven kleêren, Verheft uw stemmen ook!

_Alle de mannen._

Wy zweeren! ja wy zweeren! REB. Wy zweeren wederom in ’t nypen van den nood.... TUM. Voor ’t vrouwelyke recht te vechten tot den dood. REB. Zweert gy, dat gy ons nooit zult in den nood begeeven!

_Altemaal._

Lang moet Rebella, lang, lang moet Tumulta leeven! REB. Zendt vyftig wyven uit, uit voorzorg voor verraad. Jaagt alle kaerels in hun huizen van de straat; Op dat zy, t’zaam gerot, geen onheil kunnen brouwen; Zy zyn’ er mee gediend, elk nog een hoer te trouwen. TUM. Dat’s wel bedocht, vriendin, want trokken ze eene lyn Met schelmen voor den raad, dat zou gevaarlyk zyn. REB. Wat is ’er Furia? FURIA. ’k Heb deeze vent gegreepen, En kom dien schobbiak hier voor den krygsraad sleepen. Gy moet gewaarschouwd zyn. Wy vreezen voor verraad. Wy hebben deeze vent die door het leger gaat, En ons beluistert, flus betrapt, en voort gevangen: ’t Is mooglijk een spion. REB. Dan zal hy moeten hangen. LAP. Och! wyfje lief ik kom maar uit nieuwsgierigheid. ’k Heb niemendal gedaan! ’k heb niet een mensch verleid. REB. Zeg, schurk, ben jy getrouwd, of ben je nog een vryer? LAP. Vriendinnen met verlof gesproken: ’k ben een snijêr. Genade vrouwtjes! ’k bid dat jy me voort verlost! REB. Voor die nieuwsgierigheid dient gy wat afgerost.

_Hy krygt van Furia stokslagen._

LAP. Aai! REB. Denk jy lappedief een tweede wyf te trouwen? LAP. ’k Heb aan één wyf genoeg, dat zweer ik, te onderhouwen. ’k Moet werken voor een vrouw en zeven jonge bloên; Dan heb ik by gevolg geen wyven meer van doen. REB. Maar als de Roomsche raad jou dwong tot zulke zaaken. LAP. ’k Wil voor de Rippeblyk geen kinderen meer maaken. REB. Ik geef je dan pardon, bruij aanstonds na je huis, Eer dat je aan de galg mogt raaken, per abuis En zeg je wyf, dat ze in de wapens moet verschynen. LAP. ’t Is wel. Ik zal terwyl dan met ons kind doudynen. TUM. Wel geef het ook een pram. Wat bruid ons deeze gek. LAP. Ik bid je word niet boos. Dag wyfjes lief, ’k vertrek.

_Davus word van eenige vrouwen gevangen gebracht, terwyl Furia zich wat aan een kant houdt._

TUM. Heb jy daar nog een vent betrapt op ’t spionneeren? Wat ben je voor een fielt? DAV. Ik ben een man met eeren. TUM. Wat doe je? DAV. Wel, ik ben een timmermans gezel Zo gy niet blind zyt, ziet gy ’t aan myn schootsvel wel. TUM. Wat heb je hier te doen? DAV. Ik kom myn wyf hier zoeken. Ik zou dat varken, ’k zou die teef wel haast vervloeken; Want ik heb geld van doen, en ze is weer op den tril. TUM. Zo dat je dan je wyf van ons weêr hebben wil. FUR. Wel hondsvol ben je daar? DAV. Heb jy meê dienst genomen? Ik zel je trappen, wyf, zo ik je by kan komen. FUR. Mevrouwen, ’t is myn vent, die dagelyks my plaagt, By ’t hair sleept langs de vloer, en dikwils ’t huis uitjaagt, Dan loopt hy na de kroeg, by hoeren en by snoeren, En zuipt zich dronken met de steeluî en de boeren. Hy lichtmist nacht en dag, en slaat de glaazen uit. Hy heeft myn mooje goed verzopen en verbruid, En daarom nam ik dienst, uit enkle disperatie. REB. Jou lichtmis! jou schavuit! verwacht van ons geen gratie. FUR. Wat heeft het by den schout my niet al geld gekost Hoe dikwyls heb ik uit zyn handen hem verlost! TUM. Hy steekt zyn tong nog uit, ô schelm! het zel je rouwen, Dat jy hier ronslen durft in ’t leger van de vrouwen. DAV. Myn wyf is maar een beest. Dat ik een lichtmis ben Daar is al vry wat aan; zo dat ik ’t niet ontken. Maar zy is oorzaak dat myn kop raakte op het hollen. Zy zuipt zo wel als ik met hoeren en met snollen. REB. Dat alles raakt ons niet. Dat is maar huis-verschil. Geef antwoord op het geen ik van je weeten wil. Zoek jy nog by dat wyf een tweede wyf te trouwen? DAV. Wel neen. ’k Mag dat niet doen, dat zou my haast berouwen, Dan zou ik pronken met een spinrok aan de kaak, En ’k wierd met drek gegooijd, de wyven tot vermaak. REB. Je weet wel van de wet die haast in ’t licht zal komen. DAV. Wat weet ik van de wet? ’k heb daar niet na vernomen. REB. Weet gy niet dat ’s lands raad aan elk een tweede wyf Vergunnen zal? DAV. Wel neen. Dat is een raar bedryf. Al wou ’s lands raad terstond zes wyven aan my geeven, Ik zou heel vriendelyk met al die zoeters leeven; Mits dat zy vlytig voor my werkten, laat en vroeg, En ik by nacht en dag mogt dobblen in de kroeg. REB. Je bent een schelm, een guit, een schender van de wetten Der vrouwen, en niet waard u hierom vast te zetten. Men breng hem na de galg! DAV. Heb ik de galg verdiend? REB. Men boeij hem vast! DAV. Wat droes! ik denk niet dat je ’t mient! REB. Het vonnis is geveld. Je hebt niet meer te hoopen. DAV. Ach lieve vrouwtje! weet jy dat niet af te koopen! FURIA, _knielende_. Rebella, ach! ik doe een voetval voor myn man! Denk aan de schande die ons overkomen kan. Het wierd myn kindren en kindskindren wel verweeten! DAVUS, _knielende_. Genade vrouwtjes! ’k heb al in myn broek gedreeten! FUR. Ik bid jou om pardon. Zo jy hem straffen moet, Beneem hem ’t leven niet. Hoe beeft die armen bloed! Verlicht zyn straf, en laat hem door de spitsroê loopen! TUM. Staa op! ’k geef hem pardon. Maakt uw geledren open! Hy zal, tot tweemaal toe, dan door de spitsroê gaan. Heldinnen pas dan op den hondsvot wel te slaan. DAV. Genade vrouwtjes! ei genaê! TUMULTA.

_Davus loopt tweemaal door de spitsroê._

Pas wat te raaken! DAV. Hou op! hou op! je maakt dat my de ribben kraaken!

_Hy knielt._

Och ik bedank je luî voor een genadig recht! REB. Bedank je vrouw metéén. DAV. Myn wyf? wel dat is slecht. Ik dank je wyfje, voor de goedheid my beweezen! Och! was myn rug nou in drie dagen maar geneezen! REB. Vaendraegster, zwaaij de vent het vaendel over ’t hoofd!

_Men zwaait hem het vaendel over het hoofd._