Part 5

Dat is daer eerst wat schoons, de kost is nog niet gaer. En ’k heb zo’n honger, of ik een half talf jaar Gien snars geproefd had; neen, ik blyf niet by die hansen, Ik lach om al den bras, hier ’s beter wat te schransen. Die keuning harsepan, met al zyn edellui, Is maer een hongrig volk, en kael, meest al den brui. ’k Lach om den adel, zo ’k van honger niet ken slaepen. Word ik eens gouverneur, ’k zel voeren in myn wapen Drie hammen, met een worst, en een boetelje wyn, Tot spyt van d’adel, dat een hoop smalhalzen zyn. Maer zagt, wat ruik ik? ô myn buik! nou moetje vast staen. ’t Is hier al brulleft, ’t is hier meer als maer te gast gaen; Dat’s eerst een frisse lucht: ’k marcheer daer regt op toe.

TIENDE TOONEEL.

_SANCHE, VETLASOEPE, en bruiloftsvolk met de tafel._

VETLASOEPE. Trek ’ier de tafle, en ’t koet, pardie, wat is hum moe Van ’t sleepen met die koet. Was nou de bruîgom iere, Dan zou ze maar bagyn mit al de grand plaisiere. Zo, zo, messieurs, ’t is koet, zy ’elp ’um nok zo wat.

_Sanche haalt een boetelje wyn en een hoentje van de tafel._

ô Sanche Pance dat’s een vetje, dat je ’t vat. ô Sellementen, dat’s een schuimpje! nou aan ’t vretten; Kezyn boetelje, ’k moet jou eens aan ’t mondstuk zetten; ’t Is om de wyn niet, maer om ’t klukken van de fles, Zei dronken Jurjen, en hy kraekteder wel zes Zoo groot as deuze, in een uur tyds; nou dat’s om ’t even, Ik mien men keel nou iens de volle laeg te geeven.

_Hy gaat in een hoek met zyn hoentje en boetelje, enz._

VETLASOEPE _tegen Sanche_. Monsieur zit um daar zo? wat benje veur een snaak? Jou skelme, ben jou dat? nou sel ze jou iens kraak, Ze sel jou nou zo fin als Kollesencie maalen, En nou de Duvle ’aal, pour jou pekelzond betaalen. SAN. Wat segje kokkie? ik een schelm? neen dat is mis, Je bent verkeerd men vrind. VETL. Wel zek dan wie dat ze is? SAN. Ik bin de governeur van ’t ailand frikkedillen. VETL. Kom aan, dan zelze jou de hiele huid of villen: Je bent mon Ennemie. SAN. Ik hiet geen anne mie, ’k Hiet Sanche Panche. VETL. Ja, ze ken jou wel pardie. Je bint mon fyande. Keef ’ier, keef ’ier, de skott’le, Keef ’ier men ’oendre: of ’k brui jou kop met deze bott’le Aan ’ondre duize stuk. SANCHE, _hem de schottel en boetelje geevende_. Hou daer dan, laetme gaen. VETL. Non, non, ze raek ’ier nok zoo maklyk niet van daan. Hum moet, pour pas la tems, jou in de deek wat rollen. SAN. Och! och! myn lieve broer! ik hou niet van dat sollen, ’k Kan ’t niet verdraegen. VETL. ô Jou skelme, ’k eb jou vast. Haal nou de deek eens hier. SAN. „Ik miende hier te gast „Te gaen, ach arm! wie het van al zyn leeve daegen „Ze zelle my...... SANCHE, _tegen Vetlasoepe terwyl een boer met de deken komt_. Och vriend! en wil me toch niet plaegen We zyn al weer goed vrind, de zaak is by’eleit, Kamacho hebbenwe gesproken. VETL. Wat ze zeit! Ze heb ’et wel kedok dat hum hier ook wou smullen; Maar hum zel vlieken, en met wind zyn darmen vullen. Ze ’eb lang op jou keloer, om jou hier te attrapeer, Die deek is hier kebrokt om jou te brui wat meer. SAN. ’k Ben nou al weer goed vrind, ga weg maar mit de deken. Och! vrindje, helpter dan gien bidden noch gien smeeken? VETL. Neen keerle. SAN. Och, och, gena! VETL. Neen keerle, geen kartier, Voort in de deken, sek. SAN. Och! was men heer maer hier, Hy zou je lui wel gaeuw ’an duizend piesjes kappen. VETL. Voort in de deek sek, of ik zelje om de ooren lappen. SANCHE _word in de deken gesold_. Help! help! ik word vermoord! help! help och! och! och! och! VETL. ’t Sa muzekanten speul: de skelm ze leef nou noch, Hum moet plaizierig sterf.

_Hier word gespeeld, en VETLASOEPE zingt._

Zo moet men het governeurtje leeren, Zo, zo, zo, Die op een andermans teer wil smeeren, Zo, zo, zo, Voor ’oendre, en duiven, Zo laetze ’um wat kluiven, Van, zo, zo, zo, Hoe smaeken ’um deze frikkedillen, Zo, zo, zo, Wy tovenaers denken ’um levend te villen Zo, zo, zo, Dan zel ’um ons eeten, Niet op koomen vreet en, Van zo, zo, zo.

ELFDE TOONEEL.

_VETLASOEPE, KAMACHO, LEONTIUS, QUITERIA, SANCHE, bruiloftsvolk, zangers, en dansers._

KAM. Hou op! wat wil dit zeggen? VETL. ô Maar un bagatel. Zie jy ’um daar niet leggen? ’t Is monsieur gouverneur, ze kom hier net van pas, Om wat plaizier te heb. KAM. Laet los de deken, ras Spring uit de deken, broer. VETL. Wou jy ’um nok laat loopen? Ze wil ’um (om de klukt) nok eerst de huid af stroopen. SAN. Och! goe Kamacho, of Plankoortje, wie je bent, Spreek veur me: want ik ben het villen niet ’ewent. KAM. Nou Vetlasoepe, laat den gormandeur mit vrede: De peis is al ’emaekt, we weeten nou de reede Waerom zen miester me zo plaegde. ’k Bin goet vriend Mit hum ’eworren, laet ’m los, zo zeper ’k mient ’t. VETL. ô Monsieur gouverneur, ze en ’eb dat niet keweeten: ’Ad jou dat maar kezeit, ze ’ad jou wel laaten freeten. Ekskuze moy, mon frinte, en wees niet meer verstoord. SAN. Ik heb het wel gezeit. VETL. ’Um ’ebze niet kehoord. LEONT. Kom drink de queste af, loopt t’ zamen maar nâ binnen. SAN. Ik binder meê te vreen. VETL. ’Um ’oud veul van de ninnen.

TWAALFDE TOONEEL.

_KAMACHO, LEONTIUS, QUITERIA, bruiloftsvolk en dansers, de koks brengen alles ondertussen aan._

KAMACHO. Zaeg op, en dangs eraais ter eere van men bruid.

_Hier moet gedanst worden._

LEONTIUS, _tegen Kamacho_. Wat dunkt u? KAM. Wonger wel, die dangsers haelen uit, ’k Ken ook een beetje, datje ’t zag je zou et pryzen. LEONT. Gy bruîgom! KAM. Zaeg eens op; een van de nieuwste wyzen.

_Hy danst._

Wat zegje bruidje lief, ée? ’t meisje is wat beschaamd. Nou dans iens mitme. QUIT. Neen. KAM. Waerom niet? QUIT. Het betaamt My niet. KAM. Als wy ’etrouwd zyn, dan zelje ummers willen? Dat zin nog bientjes, heé! kyk, kyk iens hoe ze drillen, Daer zittenze nog in; wat bliefje... Treza jans, Zing nou iens op: hiel mooij, gien ydeljaens of frans.

_De boerin zingt._

KAM. Wat zegje bruidje lief, wat dunkje van het zingen? Kom gimme nou een zoen; ik kan me niet bedwingen... Wat zo myn slokkertje! Kom droogers, in ’et rongd De maeisjes iens ’ezoend. Wat zo dat is ’ezongd. LEONT. Waar blyft de heer Pastoor? KAM. Dat ken ik niet bedenken. LEONT. Daar is hy. KAM. Ha, dat’s goed! ik moet hem eens beschenken.

DERTIENDE TOONEEL.

_KAMACHO, QUITERIA, LEONTIUS, PASTOOR, VETLASOEPE, bruiloftsvolk, SANCHE, BOER en BOERIN, KAMACHO, en LEONTIUS, neemen elk een roemer wyn._

KAMACHO. Welkom men heer Pastoor, â vous. PAST. ’k Bedankje zeer. LEONT. Het zal uw welkomst zyn. PASTOOR _ook een roemer krygende_. En uw gezondheid heer. VETLASOEPE _met een boetelje die hy Sanche geeft_. Daar monsieur gouverneur, daer ’s voor ’um ook wat drinken... SANCHE _gedronken hebbende_. Om te bedanken voor hoenders en jou vinken. VETL. Ze danke jou monsieur. SANCHE _wederom gedronken hebbende_. ’k Bedankje bruîgom, voor... KAM. Heb jy je buik al vol? SAN. Ja, ’k brui nou heen. KAM. Hoor, hoor! Blyf hier nog wat, je zelt ons dadelyk zien trouwen. Drink nog terwyl wat. SAN. Ho, daer kenje me meê houwen. KAM. Kom ’an speulnootjes, ’an de tafel, met de bruid. ’k Weet niet wat hier al dat gekomplemengt beduidt, Kom schoonvaêr, kom, zit ’an.

_Terwyl zy eeten wordt door een boer en boerin en Vetlasoepe gezongen._

Stemme: _Hoor kees myn vryer._

BOER.

Kom lief Tereze Hoe staeje daer en kykt, Dat mag niet weezen, Me dunkt ’et niet en lykt. Ik heb myn moer en vaer, Gevraegd al ruim een jaar, Of ik mogt gaen uit vryën: Nou is ons hylik klaer, Wil jy ’t maer lyën.

BOERIN.

Neen olyk langsje, Ik hou niet van de min, Waeg hier gien kangsje, Ik heb in jou gien zin; Ik zegje zeper knecht, Je bint hier niet te recht; Ik mag zo jong niet trouwen: Men peetje heit ’ezegt ’Et zou me rouwen.

BOER.

Weg, weg, je peetje, Dat ’s maar een ouwe vrouw. Myn lief, dat weetje, Die houdt niet van de trouw; Maer dat ik ’er iens sprak, Ik wist ’er mit gemak, Wel aartig te bepraeten, Ik wed ze zou wel strak, ’An my jou laeten.

VETLASOEPE _geeft hen elk een roemer wyn en zingt_.

Ha monsieur poere, Dat hebje wel begyn ’Um zelze loeren. Daar ’s elk un roemre wyn. Keef nou de meid ’un zoen. Ze zel ’t um laaten doen; Ze kan zo snoeprik kyken: De meid is vry meer groen, Als ’um wel lyken.

_De BOERIN gedronken hebbende zingt._

Wel eêle baesje, De wyn is goed van smaak, Daer is je glaasje, Je bint een raere snaek. Maer puntelikke Gaais, Heb jy ’et hart ’eraais, Dat jy begint te zoenen. Dan zel ik jou je vlaais Gien kleintje boenen.

_Terwyl de Boer haar zoent, zingt VETLASOEPE._

Couragie een reisje. Zo vatze by de kop, De zoete meisje, Ze zei zo hart niet klop: Hoe datjer meer kan zoen; Hoe datze ’t meer wil doen, Maar maak haar niet kapotte; Dan kan ze jou niet boen, Dat zou niet hotten.

BOER.

Wel zo, dat raektme! Zo’n lekk’re bolle zoen, Zo zeper smaektme! Gut Treza wouje ’t doen? Ik zou je een mooye ring, En nog een ander ding Uit puure liefde schenken: Zie hoe ik jou beming, Ken jy nou denken.

BOERIN.

Wel vriend hoe praetje, Ben jy dan zo verliefd, Myn zoete maetje? ’t Is zeper wel ondieft. Daer langs, daer is myn hangt, Zo jy ’et van de kangt, Van peetje zo kent brouwen, Dat zy men ’an jou langt We zellen trouwen.

BOER.

Wel heuning diefje, Myn troost, myn aaigen hart, Myn zoete liefje! Je helpt me uit men smart; Nou is myn vryën uit ’k Bin breugem, jy de bruid! Nou lach ik iens mit Krelis, Zen vryën is gestuit, ’k Hebje in men melis.

KAM. Nou maaisjes mit je langsen Iens braef ’edangst, dan zel je lui strak binnen schrangsen. VETLASOEPE, _tegen Sanche_. Ha monsier governeur, die vry was ras kedaan. SAN. Se hebben groot gelyk; zo most ’et altyd gaen; Maer dat was om de klucht maer, denk ik? VETL. Ze ’eb kelyke, Ze deed maar om de zang, de mode fan frankryke Is honorable, dat ’s lang vry. SAN. Neen, zo ik ’t vat... Ze zellen dangsen, loop, alree man, berg je gat.

_Het bruiloftsvolk danst een boere balet._

KAM. Hoe heit ’t je gesmaakt, zeg bruidje? QU. Heel bezonder. KAM. ’t Is van de Vetlasoep ’ebraên; ’t is ook gien wonder. LEONT. Hoe, smaakt het niet, Pastoor? PA. Ja: maar ik heb zo wel. KAM. Pastoor, wat dunkje? dat je ongs nou maer trouwen zel? We hebben allemael, zou ’k denken, ons genoegen. PASTOOR. Kom speelnoots wilt u by de bruid en bruîgom voegen; Wy zullen ’t lieve paar veréénigen door d’echt. KAM. Pastoor, dat hebje wel, dat ’s goed dat jy ’et zegt Kom bruidje lief, kom ’an. QUIT. „ô Hemel, kan het weezen! Waar blyft Bazilius? KAM. Je hoeft nou niet te vreezen! Wat zegje binnens mongs? QU. Niets. KAM. Gimme nou een kus. Myn pruime snuitje lief! QUIT. „Ach! myn Bazilius! LEONT. Myn dochter, scheelt u iets? QU. „Ach! al myn leden beven, „Ik ben onsteld, ach! lief! LEON. Wil uwe hand maar geeven Aan uwen bruidegom. QUIT. ô Hemel! zal myn hand... Ik vrees! ik vrees! LEONT. Waar voor? QUIT. Het gaatme aan myn verstand. SAN. Ik zie daer ginter volk. VETL. Ouï, daar tus die boomen, Ze lyk wel Edelman. KAM. Ik loof dat zy hier komen Om ’t trouwen eens te zien. SAN. De voorste is in den rouw, En dat al diep; ’t zel om zyn beurs zyn, of zen vrouw.

VEERTIENDE TOONEEL.

_BAZILIUS, in ’t zwart, met een pook onder zijn’ mantel, VALASKO, DON QUICHOT, Meester JOCHEM, gevolg van Edellieden, KAMACHO, en de rest van ’t voorgaande Tooneel._

BAZILIUS. Wy komen hier niet om dit bruiloftsfeest te stooren; Neen, neen, gelukkig paar, die moeite waar verloren: Maar zie een’ minnaar die zyn lieve voorwerp derft, En voor uw voeten, door de min, van wanhoop sterft. Leontius, ’k zal u uw strafheid niet verwyten: Maar uw gemoed zal zelf van binnen voor my pleiten, En toonen tot uw’ schrik, om dat gy my verstoot Een eeuwig naberouw, om de oorzaak van myn dood. Vaar wel Quiteria! myn schoone! myn beminde! Die ik van jongs af liefde, en hertelyk bezinde, Gy zult bedenken, na myn dood, wien gy verliest: Maar min hem echter dien gy nu tot man verkiest; Denk dat de mensche nooit het nootlot af kan keeren: Leef, leef vernoegd: dit is myn uiterste begeeren; Vaar wel Quiteria! ik sterf om u, vol moed, Een’ trouwe minnaar, ach! vaar wel; ’k smoor in myn bloed.

_Hy doorsteekt zich._

PASTOOR. ô Hemel! wat is dit! hy heeft zich zelfs doorsteeken. QUITERIA, _neemt Bazilius in den arm_. Ach! myn Bazilius! wil nog voor ’t laatst eens spreeken. BAZ. Quiteria, myn lief, Quiteria, zyt gy ’t? Vertroost gy my voor ’t laatst? wat is myn hart verblyd, Dat ik al stervende in uw’ arm... PAST. Gy moet vertrekken: Of hem iets op het hart mogt zyn, me alleen te ontdekken.

VYFTIENDE TOONEEL.

_PASTOOR, BAZILIUS._

PASTOOR. Wel aan Bazilius; hier ’s niemant meer omtrent, Ondek nu alles. BAZ. Neen, ik zwyg tot aan myn end. PASTOOR. ô Gruuwel! gy berooft uw zelven van het leeven! BAZ. Indien Quiteria haar hand aan my mag geeven Voor ’t laatst, als bruid van my, zo sterf ik wel gerust! PASTOOR. Zyn dat gedachten op het uiterste? Bluscht, bluscht Die minnetochten. BAZ. Neen. PAS. ô Hemel kan ’t geschieden! BAZ. Voldoe myn bede; ik kan de dood tog niet ontvlieden. PASTOOR. ’k Zal dan het voorstel doen.

_De Pastoor haalt al het volk van ’t voorgaande Tooneel wederom._

ZESTIENDE TOONEEL.

PASTOOR. Zie hier een vreemd geval; Bazilius steld voor, dat ik verzoeken zal, Of hy Quiteria mag, voor zyn sterven, trouwen. KAM. De droelie, heer Pastoor, daar zou ik niet van houwen: Dat kan niet weezen. PAST. ’k Kan in ’t allerminst niet zien, Dat u dit trouwverbond kan hind’ren. KAM. Wel ik mien Dat ik ’eplaegd word? VAL. Heer Leontius, kan ’t weezen, Help ons den bruîgom voor die goedheid tog beleezen: Erberm u over dien rampzaal’gen Edelman, Die zonder deze gunst in rust niet sterven kan. BAZ. Mag ik Quiteria al stervend’ niet erlangen? LEON. Nu bruîgom staa het toe; gy kunt haar wel ontvangen Als weduw na zyn dood; zy blyft tog die zy is; Erberm u nevens ons in deze droeffenis. KAM. Maer of hy heur al trouwd, dat ken hem tog niet baeten. Hy sterft tog strakjes. QUITERIA, _tegen Kamacho_. ’k Zweer, ik zal u eeuwig haaten. Eer ik u trouwen zal, ben ik veel eer gezind Te sterven, nevens hem die my zo teêr bemint; Ja ’k zal my zelfs veel eer op zyne grafsteê slachten. KAM. Myn zoete bruidje lief, dat binne quae gedachten. Bedenk je wel ter deeg. BAZ. Ik sterf! helaas! ik sterf! QUITERIA, _tegen Kamacho_. Ha snoô barbaar, nu ik geen troost van u verwerf, En mededoogenheid is uit uw hart gebannen, Voel ik de haat, en wraak, en wanhoop, t’zaam gespannen In mynen boezem, om uw haatelyke min Te weeren. KAM. ’k Bidje stel die dulheit uit je zin, En trouwt dan heen en weer. PAS. Zyt gy daar me te vreeden Leontius? LEONT. ’k Stae ’t toe. PASTOOR, _tegen Quiteria_. Wilt dan nu herwaard treeden, En geef uw’ bruidegom de hand, dat ik u trouw. QUITERIA _neêrknielende geeft aan Bazilius de hand_. Nu is het myne plicht, dat ik in ’t breede ontvouw, Hoe dat gy d’echtenstaat te saamen moet beleeven: Maar wyl gy aanstonds weêr elkander zult begeeven, Vereischt de korte tyd dat ik zulks overslaa. Bazilius begeert gy uw Quiteria Tot huisvrouw? BAZ. Ja. PAS. Wilt gy Bazilius aanvaarden Tot man, en hoofd? QUIT. Ja. PASTOOR. Zoo de hemel ’t leeven spaarde Aan u, Bazilius, ik wenste u veel geluk: Maar nu uw trouwdag is vermengd met zulk een druk, Wensch ik u t’saam geduld, en nu gy sterft, genade; Toont nu een waar berouw: want ’t is nog niet te spaade. BAZ. Zyn wy dan t’zaam getrouwd, door ’t echtverbond, myn heer? PASTOOR. Nu zyt gy man, en vrouw. BAZILIUS, _opstaande_. ’k Heb dan ’t geen ik begeer. ALTEMAAL. Mirakel! wat is dit! mirakel! ha mirakel! BAZ. Neen loosheid! loosheid! V. Hei! wat maakt dat volk gekakel. Weest stil. BAZILIUS, _tegen Leontius_. Myn heer, ’t is waar dat gy door deeze list Van my bedrogen zyt; maar wyl gy zelfs wel wist, Dat zy my minde, en ik haar trouwheid had gezworen, Was ’t uwe plicht geweest te hand’len naar behooren, Heb ik niet wel gedaen, gy zyt ’er de oorzaak van. LEONT. ’k Vergeef het u. KAM. Ik niet; hoe of dat weezen kan. Heb ik je met je pook niet in je lyf zien steeken? BAZ. Ik was wel wyzer vrind. KAM. Dat binnen slimme streeken, ’k Bin daer niet mê te vreên. BAZ. Wy zyn nu al getrouwd, Wat wil je doen? KAM. Jou schelm, bedrieger, guit, rabouwt. Komt jongens trekt je mes, we zellender om plukken.

_De Boeren trekken hun messen en de Edellieden hun degens._

DON QU. Hak al de tovenaars aan honderd duizend stukken. SANCHE _en_ VETLASOEPE. Alarm! alarm! alarm! alarm! alarm! alarm! PAS. Hou op! hou op! hou op! SAN. Hou warm de baen! hou warm! DON QUICHOT _op een stoel staande_. Gy ridders, tovenaars en dappere oorlogsknechten! ’k Verzoek dat ik alleen dit groot verschil mag slechten. Laat vry Kamacho, of zo als hy heeten mag, Zyn’ eisch betwisten met de lancie: want hy plag In ’t open veld nooit voor een man te zwichten. Wel aan doorluchte held, gy zult my zeer verplichten; Zet tyd en perk, naar uw believen: door myn’ dood, Werd u de schoone maagd tot bruid en echtgenoot. KAM. Wel raekt ’et jou wat vent? heb jy ’er ’an te geeven? Is ’t jou bruid, keerel? D. QU. Neen: maar ’k ben gezind te sneeven Voor zo’n geregte zaak; haal wapens, zyt ge een man. KAM. Je ’ebt goed te vechten, wangt je hebt een harnas ’an; Maar trek dat uit, en heb je lust te bakkelaayen Mit vuisten? kom dan maer, en wie dan van ongs baayen Ierst ongerleit die zel ’t verliezen; en de meid Zo ik ierst ongerleg... BAZ. Wat geeft gy schoon bescheid! Quiteria is myne, en gy kunt haar niet trouwen; ’t Is of gy gek wordt. DON QUICHOT _tegen Kamacho_. ô, Gy spot! maar ’t zal u rouwen. Ha schelmse ridder, zo gy maar gewapend waart; Ik zou my wreeken, en u helpen van der aard. PAST. Myn goê Kamacho, wil u zelfs niet langer quellen, Met vechten is uw zaak onmog’lyk te herstellen. Zy zyn tog al getrouwd, en ’t is misschien zeer goed. Stel toch u hart gerust, dewyl ’t zo weezen moet. Bedenk eens wat een man al tochten voedt van binnen, Die met een vrouw leeft, die hem nimmer kan beminnen; Hy word van jaloezy geplaagd, tot aan zyn end. KAM. Je hebt al wat gelyk, ’t is waer Pastoor, ’k beken ’t: Maer ’t is een groote spyt, ’k bin laelik deur’ estreeken. PAST. Zyt maar gerust, die trouw is nu niet weer te breeken. BAZ. Kamacho, ik beken, ik heb u wat misdaan; Vergeet uw vyandschap, gy hebt daar toch niet aan. Ik zal de kosten van de bruiloft u betaalen. KAM. De hiele brulleft man, wel waer zou jy het haelen? Je bint een kaele bloed. BAZ. De koning heeft aan my Uit inzicht myns geslachts, bequaamheid, of waardy, Een zeer aanzienlyk ampt vereerd. LEONT. Wel hoe, we weeten Daar nog niet van? BAZ. ’t Is waar, ik had het u vergeeten Te zeggen: want ik was van schrik zo zeer ontsteld, Wanneer my van het geen hier omging wierd gemeld, Dat ik om ampt, nog staat, noch om my zelv’ kon denken. KAM. De keuning jou een ampt met iens ’an ’t hof gaen schenken? SAN. Ja maetje, dat’s niet raers, ’k wor’ ook haest governeur. KAM. Je zelt je vingers daer niet vet ’an soppen, breur, ’k Heb driemael ’an ’et hof ’eweest, en niet ’ekregen. SAN. Ze zyn ’an ’t hof ook niet om tovenaers verlegen. PASTOOR. Kamacho, ’k bid vergeef Bazilius dat stuk. KAM. Wel nou ’k niet anders kan; ik wens je veel geluk. JOCHEM. Bloed! bloed! wat meen ik daar pasquillen van te maaken, En al de parsen van heel Spanje te doen kraaken; Ik zal je leeren voor myn vaerzen, my te slaan. Ik zal by al de acteurs van ’t hiele land omgaan, Ja plakken ’t in de stad op hoeken van de straaten, En kokerboomtjes. KAM. ’k Wed jy zelt die pots wel laeten. JOCHEM. Jy my te slaan? jy vent! jy, jy, jou malle quast? KAM. Nou miester Jochem wees te vreên, ’k noô jou te gast. JOC. ’k Zal met een steekdicht, jou zo’n klap om de ooren langen, Dat jy je zelven puur uit spyt zelt gaan verhangen. PASTOOR. Het is een wys man, die geleden’ hoon vergeet. JOCHEM. Pasquillen maeken op zo’n stuk, laet geen Poëet. BAZ. Nu meester Jochem, laet u tog van ons gezeggen. LEONT. Nu laat de zaak. JOC. Wel nu terwyl gy ’t bij wil leggen, Ik ben te vreên; maar, krygt een ander eens de lucht, Zo word dees pots voorvast een blyspel of een klucht. PASTOOR. De hemel wil dit Paar voor ongeval bewaren. DON QU. Haar majesteiten steeds in goê gezondheid spaaren. LEONT. Ik wensch u veel geluk, myn schoonzoon, met myn kind. VAL. Het zelfde wensch ik u, mevrouw, en waarde vrind. SAN. Ik wensch jou huizen vol gebraed, en lekker eeten. VETL. De gouverneurtje hou ’et altyd met de freeten. BAZ. Ik dank u t’zamen voor u goê genegenheid; En nu het alles op dees plaats is toebereid, Nood ik het boere volk te zamen met de vrinden, ’t Gezelschap blyve als ’t is, ’t zal vreugd genoeg hier vinden. ALTEMAAL. Lang leef het lieve Paar! BAZ. Dat men terstond beginn’ Een nieuw balet, ter eer van haar die ik bemin.

_Hier wordt een balet gedanst._

BAZILIUS _tegen Don Quichot_. Heer ridder blyf by ons. DON QU. Ik moet op ’t steekspel weezen. SAN. Was ik in zyn plaats, bloed! je zoudt me gaeuw beleezen. BAZ. Zo ziet men dat ’t verstand het geld te boven gaat; En die de wysheid om ’t genot van ’t goud versmaad, Kan aan myn trouwgeval zich spiegelen en leeren, Hoe dat men schranderheid voor schatten moet waardeeren.

_Einde van ’t derde en laatste Bedryf._

PAPIRIUS,

OF HET

OPROER DER VROUWEN BINNEN ROMEN.

Blyspel.

SPREEKENDE PERSOONEN.

_METELLUS, FLAMINIUS, Raadsheeren van Romen._ _KALFURNIA, Gemaalin van METELLUS._ _LAVINIA, Gemaalin van een Raadsheer._ _PAPIRIUS, Zoon van METELLUS en KALFURNIA._ _ALBINUS, Een Raadsheers Zoon._ _REBELLA, TUMULTA, FURIA, Oproerige wyven._ _LAPSUS, Een Kleermakar._ _DAVUS, Een Timmerman._ _MOPSUS, Een Boer._ _EEN BODE._

ZWYGENDE PERSOONEN.

_Twee Raadsheers Vrouwen._ _Een groote hoop Oproerige Wyven, en Mannen in Vrouwengewaad._ _Twee Lyfwachten._

Het Tooneel verbeeldt in ’t Eerste en Tweede Bedryf een groote straat. En in het Derde Bedryf de Raadkamer in ’t Kapitool.

_De geschiedenis gebeurd binnen Romen, beginnende ’s morgens, en eindigende tegen den avond._

EERSTE BEDRYF.

EERSTE TOONEEL.

_Verbeeld een Straat. KALFURNIA, PAPIRIUS._