Part 4

It „Requiëm” ha jou oanstimd mei weake stim, Do ’t fen ’t Noard-Easten wei in koarte lange rige, Jy ’t leefolk kommen seagen efter him,[16] Dy in heale ieuw as Tsjerkfâlder for jo hat soarge, tige!

[16] Wietze Binderts Kloosterman, myn oarreheit, berne 1777, stoarn 17 Febr. 1861.

En amper achtsjin jierren wier ’t dernei, Dat mei de soan,[17] Haedtsjerkfald, kamen, By ’t selde „Requiëm”, hast ’t selde leefolk mei. Do jy it lêste fen jou fâld en kinde ta jo namen.

[17] Ritske Wietzes Kloosterman, myn heit, berne 1817, stoarn 2 Oct. 1879.

Ha beiden folge by it Easterpaed al wei; Sjoen ho de bûrren op de bier fen ou de wein hjar droegen, Sjen ûnder ’t lieden hjar op ’t tsjerkhôfsrounpaed nei, Nea wykte fen it lieden toer, jou mûrwirk fierder út syn foegen.

Gjinien heth mear sjoen, grize toer as jy! Jy binne in kening, troanje boppe al ’t oare. Jy bleauwen wylst om jo sa alles mar foroare; Diselde bin’ jy: oars waerd’ alles nij.

Hwa heth jo boud, jo bernewirden sjoen? Ut skriften, parkaminten, út kroniken Jaen fen jou ôfkomst, mar alhiel gjin bliken; Der wirdt mar niks ef weinich fen jo foun,

Jy toer en tsjerke, jimme twillingsbern! Nei ’t folksgeloawe krekt yn it doarpsmidden; Sa tinkt ornaris min jimm’ stees to sjen.

Lyk’n alderpear hjar berntsjes nei healjoun, Fen ’t skrippen wirch, bifallen sjocht hjar lidden, De eachjes tichtgean, ta de sliep, yn ’t roun.

As wier ’t mar joun yn hyroglyfenskrift, S’as fier ou, op Egypte’s Piramiden, Hjir foar ús eagen langsum lâns kaem gliden, Skreaun op jou stiente, mei de iene ef oare stift,

Hwet scoe dat wêze for ús wol in skat, Wy scoenen in stik doarpshistoarje lêze, De witnis, koe it sa ef sa ek wêze, Sa’s ’t mûchlik wêst en den honear is’t bard.

Jy toer binn’ de âldste en jy swije stil. Net deljaen, kinn’ wy ús, by jild allinne: Nei stoarje en legende rikt ús wil.

Gjin andert? den de fantasie oan ’t wird. En fiere echo’s fen ’t Alâld ynwinne, ’t Fjild fen alear troch, foegje skut oan skut.

Sa ha jy sjoen fen ’t doarpslibben de gong: De dagen waerden moannen, jierren, ieuwen, De tiidstream hiet de minsken „foart” gjin bliûwen; Ald wirde, stjerre: dochs jy bleauwen jong,

Hja kamen earst by jo en ’t alderlêst Jou mûle heth op Sneinoerdei fen boppen, De jongerein ta Heil’ge Doap faek roppen, Ta libbensgong en . . . . ta hjar lêste rêst.

De Alpha en de Oméga, binn’ jy er sa, Stienmonemint dat rekkent net mei tiden; Al ieûwen oan jou foetten lizzen ha.

Fen ûnforgûnglikens binn’ jy ’t ierdsk Byld! Diselde bleaun by minskewille en striden, Bliuwt salang ’t wolkje oer jou hinne sylt.

’t Jing’ leech der oan jou foetten leit, o toer! Rounom jo útspraedt, om jo en jo tsjerke, Der ’t ûnder jou biwâld leit en bistjûr, Hwer oer jy weitsje as soargsame en sterke.

It is der ’t ryk fen swijen op it lêst. Lykwols, jy nimme ’t wird sims, mar allinne. De hakkers op ’e „Fiif” slaen ’t each er hinne; En freegje: „hwa „bilet” min? hwa is rêst?”

’t Jing’ de ieuwen sjidden, is tolânne komd, Der, tiidreus! knibbelt oan jou foetten; En makke de iene for de oare romt’.

It Requiëm heth jou mitaelen stim, As de „finale” útbazúnd nei ’t skrippen, wrotten; En ’t ouskie let, derûnder: hjar en him!

Jy seagen yn de kûlen del, dy grêf Min neamt, sa yn it wiffe deistich sizzen, ’t Langwoarpich swart stik groun, ’t oerblieûwsel lizzen, Earst minslik eat, mei koarten inkeld tsjêf.

Lûd spriek jou tonge troch al ’n rek, Ou, dat fen fierren min de swarte rige, Mei ’t lyk foarop stapfoets yn ’t each mar krige; En by ’t hôfroungean, wei fen ’t pannetek.

Jy seagen ho de kiste yn de ierde sonk.... Om ’t grêf al ’t leefolk, al de neistbisteanden, Ta, dy mei ’t ark, knikt „dien”, ta foartgean wonk.

Jy seagen hwat in swiere gong it wier. All’gear hjar smert mei’n snok en triennen teanden, In lydenswei; hast net to gean, sa swier.

Lang wier de rige, ef bjûsterbaerlik koart. Sims wier it yn ’e knop ’n bisletten blomke, ’t Jing foartgyng yn it earste libbensslomke, Net thús hjir heart, foart wer oureisgje moat.

It heth der wêst; de âlden: mem en heit, Oarr’heit oarremem, allinne, fiele, Eat fen ’t forlies yn’t djippe fen hjar siele. Jy heth ’t bilet, toer, witte hwer it leit.

Jou deaklok yn de hege stille toer, Ha oanslein ek der om dat minskelykje, En sjenn’ fen ’t kloksgat wei, nei ’t grêfke oer.

Jy sjenne yn stiltme fen ’e skimerjoun, _Twa_, man en frouminsk, dy it plakje siikje, Tadat hja fen hjar ljeafling, ’t grêf ha foun.

Hjar is de hiele wrâld der mei oustoarn. Hjar wrâld is nou mar mear dat lytse plakje, Lit ’n oar hûsbouwe, ploeie, dolle ef hakje, Der aerdichheit oan ha, fen ou de moarn;

Dy beiden eagje nei jo! toer, stees mar.... Fier leit fen hjar dy minskenocht en wille, Dat as in blommich fjild, der leit forsjille; Dat haget hjar net mear, is neat for hjar.

Hjar tinsen binne yn Edens sillich Hôf, Der fêst hjar skat mei blide Ingels boartet; Gjin libbenstoarm brekt wer ’t jong libben ôf.

In flinterke kaem, âlden! út dat tsjêf, Hwaens Ingelflecht gjin stjerren mear bikoartet. Jou reuzenfinger, toer! wiist wei fen ’t grêf.

In jongpear wier ’r, dat sa op ’t trouwen stie. De breid, in leeljeblom fen tûzen wiken, Gjin tsjepper yn it doarp, ien fen ’e riken; Hy, dy yn ’t gea, _ien_ fen de earsten wier.

Alle eagen waerden nei dat pear opslein, Do ’t yn hjar gouden tiid, de Pinksterwike, Utstrielde fen hjar wêzen, ’t moaije en ’t rike, As hie in Himelglâns dy beide oertein.

Gjin wolkje oan hjar Himel, oan hjar loft. ’t Libben inkeld nocht, fen twa, dat ienlibben; Ho bros it lok, ho koart it willeskoft.

’t Omwaeide leeljeblomt der op de bier.... Yn Pinksterpronk op brilloft. Nou dy sibben Swart, toer! ho dof jou lûd. ’t Al binnen ’t jier.—

Hjar heechste winsk op ierde waerd hjar jown, De jongeljue waerde in stamhâlder berne, Nei pake neamd, der wenje hwer dy wenne, Op ’t âldersplak, mei al it lân yn ’t roun!

It wier de fleur fen de âlden, fen hiel ’t gea. Op skoalle gau; yn ’t learen ien fen de earsten. Ryk wier hy al, ja riker as de measten. En troude er syn gelikens, riker nea.

Siik waerd it jongkje en dat taeste hird. De bernesykte mei de slimme namme, Dy naem yn ’n omsjoch sa mar ’t lêste wird.

Jy ha him boartsjen sjoen, op ’t skoall’plein, toer! Opdroegen sjoen de lêste fen syn stamme, Jou smert útgalme, as wier ’t jou lytse broer.

It frouminsk dat saun berntsjes ’t libben joech, Is swak waen, lêst min yn de Heil’ge Bledden. Troch ’n wynpoest omwaeid op de ûnwisse tredden, Altyd as min net earder hjar opdroech.

Lit komme mei in inkele ’t sa fier. Jy toer bilette in mem fen ’t sechste berntsje, Hjar bringen sjoen nei ’t donkre nauwe herntsje! De swarte kiste op de hege bier.

Dizz’ kear wier ’t oars, eat wyt skym’re op it swart; It teiken wier ’t: For’t memmelibben: ’t popke, ’t Wyt oer ’t swart kisteklead, ’r fen túchje moat.

Jy ha mei ’t leefolk kriten, skriemd, moast sjen, For ’n folle blom yn ruil in blommeknopke, Gjin mem, allinne in heit bleau en seis bern.

In âlde bodder, krûm en stiif fen ’t wirk, Brykskoudrich fen ’e ploegstirt, ho er eage! As jy hâst rôpen: „de izeren sylbeage, Mei út!” skripte al foar ’t sjongen fen ’e ljurk.

Niks wier op ierde der for him oerbleaun, Dezynen lodden hie hy al forsliten, Ek sa’n tal seinen, meande jiers altiten: Tsjinstjierren, seis dezynen oan malkoarren reaun.

Syn wiif forstoarn, syn bern nei East en West. Syn keamerke lyts, nou op binn’ syn winsken. Hy krijt forlangst, ja _hird_ nei de iiw’ge rêst.

To klok! der yn de âldbikinde toer! Sjong toer, myn deasang lûd for alle minsken!” Syn went’ bleau ticht, syn dei wier oer.

As stoarmklok, dy fen brân en ségeweld, Fen frede ek, heth jou foarse tonge spritsen. Jy hawwe herten boun, en herten britsen; Hwet is net fen jo toer, al út forteld!

Dat is histoarje, al is ’t net biskreauwn. Brûst kreftich troch stees, oer „Heechhiem” en „Dolle”. As bergen tûmmelje, earst den toer falle Jy, op dy „Greate Dei”, binn’ salang bleauwn.

De túz’nen oan jou foet, dy wachtsje er op. Lûd scil ’t bazúngetonger jo oerklinke, Hwerfen it Tsjerkhôf spjalt by „Opsteansrôp”.

De deaden riisje yn ’t wyt, elk út syn grêf. Sjen ’t Nije Ljocht, hweryn jou púnen blinke. En kuierje yn ’t Nij Eden oer jou Tsjêf.

Maert en April 1912.

IT OARGEL

Kinn’ jy it oargel, ’t Godshûs pracht? Dat rikt ta boppe fen ’e groun, Yn ’t each falt hiel de tsjerke yn ’t roun, Dat pronkstik mei syn tongemacht, Hwer ’n tûzen pipental ta gien, Mei ’t frjeonlik antlit, hearlik skien, En hwer út elkoms súvre kiel, It oargel ’t djippe fen syn siel, Troch labiaalstim, ef troch tongen, De folste toanen min heart sjongen.

Ha jimme ’t lofwirk ea bisjoen? ’t Is of de Ingeltsjes hjar bêst, Dwaen, al is ’t oargel ek yn rêst. En skynber mar net wachtsje koen’, Mei David heechst de Harpenist. De greate sjonger, de Psalmist, Die út ’e harp syn Psalmmeziek, Ien toanensé, ûntsachlich ryk, Fen djip úttochte interfallen, Mei ’t orgel liket yn to fallen.

Hwa haget net ’t moai oargel, foars, Dy piperigen, lang en breed, Yn moai biloap, rjuchút, oerdwars, Sims fekken smel, fen lyts ta great! Den sjocht min hiel ljeaflike stean, Nêst gûds, dy ta ’t forwulf wol gean, Wylst de earsten heech en skel ef sêft, Meidwaen, de lêste yn swierte en kreft, Cornet Mixtúr troch alles geane, En hiel it oargelwirk trochfleane.

Hwet net sa’n reuzenbou bistjut, Jy sjen ’t sa heech yn ljochtprachtsklean, Mei ’t oanlit nei de kansel stean, Hwer strak fen beiden komt it wird. Dat pypwirk, fen it oargel, tear, En lyts, great, greater wer in kear, As wiernen ’t broerkes fen malkoar, To sjongen komd, hjir bar om bar, As Raphael syn Ingelkopkes, Krekt útkomd, leauwe roazeknopkes.

Ha jy de oermacht nea ris field, Fen Jubals bern hjar masterwirk? Boppe al oars soks, ’t jo net bisield? Hwa, dy ’t net yn syn binnenst mirk! Hwer is de wergea fen sa eat, ’t Folledigst toanwirk, hwerby neat Untbrekt, gjin iénfoets flageolet, Ta selskip de bazúnen heth, ’n Prestant fen twa en tritich foetten miette, Dat kin in reuzenoargel hiette!

Hwer ’n fiiftich stimmen ’t oargel heth, Bispile troch in masterhân, Dy mei syn kinnis en forstân, Ta ’n fuga oan it wirk him set; Fen Bach ef Krebs ef Ritter, Rink, Hjar masterwirken, gnap en flink, Beethoven syn sonates wit, Natûr op ’t oargel sprekke lit: Scil m’op de Vries fen Bolsert komme, Op Grins syn Worp, op Ljouw’t syn Suringbroek stees romme!

Dat wirk út Jubals fiere tiid, Kin jy it dat de ieûwen lâns, Foarop stean bleau en yet’ meast mans, Noch is, as wûnderwirk der stiet, As alderhearlikst toanwirk yet? Nea syn gelikens, nearne mét, Wylst nei de oargelkening Bach, Hwaens sizzen hjiryn heth gesach, Syn wirden wy him hjir untnimme: Dy ’t neamde „Us ljeaven Hear Godsstimme!”

’t Martiniöargel: dat to Grins; Fen Rotterdam, fen Haerlem it, Dat neamt min earst, is min fen sins, To rommen d’r op, mar as min wit, Dat hûndert ién en tritich stimmen ’t heth, In oargelwirk yn Libau’s sted, Lykwols fa ’t hûndert fjouer en sauntich tal, Is dat mei Riga’s it getal. Hwa skat dy yn hjar toanenrikens, Hwet heth by ’t oargel syn gelikens?

Kin jy de wûndertoanen kreft? Hwet ién register yn syn boarst, Prestant hiet it en ’t stiet meast foarst, Oan sterkens heth; krekt oars as sêft, Viool di Gamba, strykjend tear, As side sêft, gled as in fear, Mei ’n Holpyp stimt swietlûdich yn, Wylst ’t wirdt as ’t strykjen fen ’e wyn, Dy jouns let, spilet yn ’e twigen, En weistjert by de lêste sigen.

Is dat net hearlik as Prestant— Acht foet, Trompet fen acht foet met, In sechtien foets Bourdon him set, Ta basstim, tsjinoer de discant, Hwer boppe Wâldflút, Flúte travers, Klaer’net, Octaaf, dy allegear’, Mei Salicet en Dulciaan, Hjar ta it folle wirk bijaen, Mei Labiaalstim, sulvren tonge, De lofpsalms ta Gods eare sjonge.

De hundert fyftigste Pasalm, Fortelt hast fen elts ûnderdiel, Giet amper ’t kinstwirk troch alhiel, Mei trije en tritich rikt de palm Fen eare, oan ’t kinstich oargel ta. En dat is bleaun oan dizz tiid sa. Oar mesykwirk: neimakke is ’t; Neat oppe wrâld, sa moai, bislist; Hwer ’t oargel mei syn tûzen kielen, Syn ljeaflikheit út komt to strielen.

Wy stelle ús foar in Sneintemoarn, As d’iep’ne tsjerkedoar ús laedt, To opgean ûnder ’t iprenskaed; Fen ’t tsjerkhôf op ’e tsjerke oan. Troch ’t frolik „Bimbam” ropt de klok! Mei syn mitalen stimme drok; Dat min it heart nei wiid en siid: „’t Is tiid, ’t is tiid! ’t is tsjerketiid! Dizz dei heart ta oan God de Heare, Wijd dy dos yn ta ’s Hearens eare.”

En swart fen folts, dy ’t opgean nou; ’t Hâldt op mei ’t swiere toerklokslûd! De Sabbathstsjinst is ynlet hjoed. Der giet troch ’t gothisch tsjerkgebou, „De Godsstim”[18] út it oargels boarst, As songen Ingels Gods lof, foarst, ’t Préludium, it foarspil, giet, Foarou it sa to sjongen liet: Al de registers, dy ’t mei dwaene, En elts syn moais to hearen jaene!

[18] Bach, de greate oargenist en componist plichte ’t oargel „us Ljeaven Hear Godsstimme to neamen.

Sjong lûd! de stim nei boppen, lûd! Rjûchfeardigen, sjong bliid de Hear! De Himelheit! Syn lof en ear! Yn steatge psalmsang, freugde yn ’t moed! Mei oargels fol akkoard, dwaen mei! En sjong dy súvre wizen nei, Sjong heech en lûd mei fleurich sin, Fen Alderheechstens minskemin It spyltúch heth jou swakke stimmen, Mei op syn reuzenwjok to nimmen!

Ha jy it heard dat treff’lik lûd, De Vox-Humana’s minskestim? Lyk ’n tachtigjier’ge noch him, Mei ’t tremulant sjongt, smert yn ’t moed: „Hear! o Hear! dwaen my to witten,[19] Nei Jou Wird en Geast, ho ’k moat, ’t Jing’ to dwaen ik ha, to litten, Ho nei Jou Bistjûr ’t al bart. Hâld troch ’t libben my op ’t paed, Om Jou wetten nei te kommen; ’k Wyt as Jy myn gongen laedt, Sjoch ’k Jou heil my nea ûntkommen!

[19] Kin song wirde: wize Pesalm 25: 2.

Psalm fjour en tweintich is ’t dizz’ kear, Mei ’t folle wirk: Hiel ’t ierderoun, ’t Jing’ libbet, dat yn sé, op groun, Is ’t Skeppers goed, biheart de Hear. Hy rôp de earste moarn, ’t út neat, En makke ’t droege út ’t wiete bléat, Liet ’t wiete ta it fondamint, Wylst ’t earste as mar en stroamen rint, ’t Lofsjongt mei kepp’le manualen, Hiel ’t wirk fen Wâldfluit en Cymbalen!

Ut fjouwer mollen stiet dat liet, Sa’s Worp, de greate oargenist, Dizz’ psalm it moaist’ to setten wist, Sa as ’t hjir unneifolgber stiet.— Nou komt de sprekker oan it wird, Dy ’t útleit, ’t jing’ dy psalm bitsjut: Hy wiist op ’s Hearen wûndermacht, Dy ’t ljocht oprôp út neare nacht, Seit ús derop, dat hiel ús wêzen, Wy fine yn dat bigjin to lêzen.

Den wiist er op ’e sondefal, En ho ienkear ta hoop en treast, Nei wile en tiid, wer sa foar ’t earst, Weidien ’t is waen, oer ’t minsketal. It njuggen fiertigste Gesang, Dat jûcht en smeekt mei tige oandrang,— Yn bestoanhichte set, dat liet, De foargonger to sjongen hiet, Om jûchjend sims by ynmoed bidden, De minske ’t giet troch al syn lidden.

Forlosser, Himelfrjeon, ús Liet, Dy wy to boarch en hope ha, Dat ta Jo lof nei boppen giet, Wy bringe er yn Jo eare ta. Nim fen ús oan, fen sonders oan, Us bea, ús liet, nim oan, Us bidden foar Jou troan. Gjin sonders scoen’ wy bliûwe; Derom scil ’t lofliet kliûwe! Dat liet nim oan.[20]

[20] Kin song wirde op de wize fen Gesang 49 vers 1.

Al driget kwea, as wea my met,[21] Ik fiel gjin eangst, mar klei it Him! Ho fier fen hjir, hy heart min stim, Ho heech yn ear, forgeat my net.— Dy Him net folgje koe, de broer, Sjocht Hy net oer. Myn hope is Hy! Syn heil’ge doop heth my, Iens troch Syn bloed rein makke; My ’t Nachtmael joun, my swakke; Myn hope is Hy!

[21] Kin song wirde op de wize fen Gesang 49 vers 4.

It minskehert faert mei dit liet, Heech nei Gods himelsaelen op! It reuzenspyltúch giet foarop, Krekt as ’t op Ingels wjûkslach giet. Al de registers, all’gear bin, Der by naem om fen ’t liet de sin, Sa ’t heart, nei eask goed wer to jaen, Om hichte en wize foar to dwaen, Hwer hûnderden fen minskestimmen, God smeekje om ’t liet oan to nimmen.

Op nij: hwer fynt de minsk’ sa’n rêst, Sa’n greate silligens as ’t hert, God rounom op syn gongen met, En der for wei giet alle lêst. Troch Jezus is myn sillich lot, Biwarre by myn God. Myn freugde is Hy! Noch, as ’t hjir is foarby. O sangen, mei jimm’ kliûwe! ’k Scil Him forwachtsjen bliûwe, Myn al is Hy!

Binn’ j’opgien, wol ris Aldjiersjoun, De lêste preek to hearen ’t jier, As ’t kearsljocht strielde fier yn ’t roun, En ’t oargel spile heech en swier: Uren, dagen, moannen, jierren,[22] Fleane as it skaed sa wei. Och! fen neiby en fen fierren, Niks dat stân haldt by de dei. Hwer dat wy ús tredden sette, Moatte wy stees fierder gean; ’t Jing’ wy dwaene en ’t jing wy mette, Hekket fêst yn ús bistean.

[22] Wize: Gesang 160: 1.

It oargel earst, ek lêst oan ’t wird, Der it stees foargiet by de tsjinst, Hwer de oarganist by de ein syn kinst, Ta stichting yet jowt en troch nut. It Labiaalstimtal, mei ’n Bas, Bazún, jowt by dit slot krekt pas, Dat as troch gouden wolken giet, Der ’t ynset: ’t seft oannimlik liet: Hwer ljeafde wennet, dêr is ek Gods seine! Dêr heth Hy plak, der scil Syn ginst nea eine, Om ’t ieûwich libben der troch giet!

Dec. 1910.

’T BÛTENLIBBEN

Al mient min dat der oars gjin skatten, Oer de ierde lizze op yens wei, As dy, hwer ’t dievefolts en motten, Op desje ef sneupje ef wrotte er nei; Der hwer gjins Mammons macht bistiet, En it om heech’re dingen giet.

Né, twisken hege timpelmûrren, Troch minskehânnen bouwt is ’t net, Dat min ús Ljeaven Hear mar met, Syn wirk wit net fen fallen, skûrren: Syn wente op ierde, de natûr, Rikt alle minskewirk fier oer.

It libben bûten ja, dat frije, Hwer ta de kym frij útsjocht’ ’t each, Dat loftblau, hwer gjin wolkje oerteach, ’t Jing nea forfeelt, it jimmer nije, It moaije en skiene yn loft, op groun, Hwa heth soks syn gelikens foun?

Dat is fen alles ’t noflikst libben; Fen ’t jing’ min hjir wol habbe kin, ’t Jowt net to folle, net to min, ’t Bidrieûw to habben fen yens sibben, Sadwaende hekket ’t iene yn ’t oar, Fen ’t jinge dat der by komt foar.

’t Binn’ bânnen, dy ’t elkoarren bine, By ’t frijste libben wirdt er sei, Al giet net stees ’t oer ’n sljuchte wei, De sinne kin net jimmer skine: Der komt ek tryblinge en skâd, Der is gjin antlit sonder fâld!

Sa goed as op yens sels to wêzen, Mei de natûr it libben troch, Heth ’n minske deroan net genôch? Gods wûnderwirken troch to lêzen, Hwer fen min by elts foetstap met, Ef min der net genôch oan heth!

Net dat min der ek net mar leare, Hwer min yn ’t tsjerkgebou ’r op wiist, De toer nei boppen hinne, riist! Dat min der sticht wirdt ta Gods eare, En dat dit lytse Heiligdom, „In koart bigryp”, is fen ’t rounom!

’s As Abraham by Mam’re’s Iken, Syn rêst’ge stille wenpleats hie, Syn tinte der forskûle stie, Der hinn’ him skaed en smoute trieken, Sa ’t ikeplantsjen kaem yn swang, Op ’t hiem fen ’t boerehûs sont lang.

’t Stiet treftich: ’t hûs yn hege iken, Hast weiwaen ûnder ’t tsjokke skaed, In reittek, sjêdden op ’e naed, Der boppe oer, twa hoannen stiken, Hjar koppen ta wynwizers op, En draeije yn ’e wyn de kop.

Op de efterein de earebarren, ’t Paleis fen prikken breed opboud, It nêst oan de ûlboerdstyl fortroud, En ropt it foarjier wer: „Kom harren”. Den is ’t fen ’t Súden wei: „gau foart” Hja steane op ’t nêst wer mei in hoart.

De moskjes yn ûnsjogge klaeijnch, Ha ’t nesje ûnder ’t prikkehûs, Gjin eangst ha hja for it wyngebrûs, Gjin soarch by Rispinge en by Haijinch, For Kening earrebarre net, As dy him oan it klepp’rjen set.

Hja soargje net for letter tiden, Mar draege God hjar soargen op; Hja harkje net nei ’t minskgerop, Yn ’e ûngetiid op lân en mieden. Hjar spyskeamer heth God forsjoen, En folt dy by de dei noch oan.

Krekt as de moskjes der fen witte, En dat biwarje yn ’t hertsje stil, Dat sonder God syn hege wil, Gjin machten hjar ea folle litte, Dat’s únbisoargd en fleurich bliid, Trochlibje kinn’ hjar libbenstiid.

Sa is ’t omtrint ek mei it swealtsje, Dat leger wennet ûnder de oes, Yn ’t wûndermoaije liemen hûs. Fen ’t hiele jier, hjir ’t lytste heltsje, De bûrljue fen Gods Hillichdom, Dy God, as ’t hjêrst wirdt, hiet: „Werom!”

Dy âlde brûkmen, mei safolle, As dy fen swealtsje en earrebar, Dat lok hja bringe, ús taskriûwt hjar, Wy dy’s er om, biskermje wolle, Hjar romt’ jaen moatte, net to min, Dat tsjûcht fen echte christensin.

Slach ’t each der op dat pearke roeken, Yn hjar ynmoai swartlekkens pak; Ha op it jildwinnen gjin swak, By ’t nêst yn dwêrs forwoeksen tûken; Dy sjidsje en dy rispje net, Fen moarnsier ta de jountiid let.

De Heil’ge Skrift heth ús forhelle, Ho dat’s Elia foerre ha, Is’t derom dat oan nou sels ta, God ta in foarbyld s’ús wol stelle? Dat Hy ek for ús soargje scil, As min birêst mar yn Syn wil.

It ljurkje siket hege loften, Dat is in sjonger earste soart’, Dat East en West en Súd en Noard, Der graech nei harket hiele skoften. ’t Robyntsje, yn ’t kreilgúd, by de groun, Heth derby ek gans harkers foun!

De klyster wennet djip foarskûle, In fiem boppe it struwellegûd. Gjin stoarm it út de toarnen skoert, It nêst, mei hierren foerre kûle, Mids ’t strampelke, fêst boud, fen klaei, Fen binnen sêft, as side en baei!

Der wennet hy, hast net to finen; Dy Maitiids ier, him jouns yett’ let, Yn ’e hege spjir to sjongen set, Sadré ’t Maertsintsje giet oan ’t skinen, ’t Oanhearren dy yn it deftich swart, Al wol min net, min lykwols moat.

Wier soks net moai, hwer de underwallen, Fol giele titelroazepronk, Fen fierren ús tomiette blonk? Oan ’t piperbeamke blommestâllen, Fen swietroak pears tomiette ús rûkt, De paueflinter nei him lûkt?

Sjoch ’t blom’tún, aerdich! Pearskeblommen, Yn bliidread, pears, yn giel, yn wyt, Ien kleurenrikens, ’t jing’ der stiet. It to bisjen, net oan to ûntkommen, Derby forskynt al ’t jing’ de wrâld, Mei selver makke skient’ it hâldt.

O! fen de hege beammen ’t waeijen, Yn ’t tûkewiid fen ’t iketal, It eskebeamt’, ien griene hal, Nest wylgebeamt’ hjar tûkeswaeijen, Hwa haget net dy loftmezyk? Sa ’n ien is sûnder skiwen ryk!