Part 6

THIED. Kom bern, gjin wird noch skeel, dizz’ ljochte moarn. Kom ris by my, Ydwine. Sjuch dû witst, Dû hast ús ljeaf west fen dyn earste tiid En wy bin great op dy. Dû bringst it ljocht En mylde glâns oer ús tsjinstridich hof Dat Earnst wol teikne hat mei dúdlik mark. Dû wierst ús frede en brochst ús neimankoar As sims in skeel ús skaette en wjersin brocht Yn hwet ús ’t neiste wier—dû bist yet jong, En moai en kein, in faem fen Frigga lyk. Sims as yn skimerjoun, by moanneljocht, In sjonger ús fen himelske elfen song, Ef swannefamkes, en dyn mymrjend each Seach yn in glâns fen ljocht de jountiid yn, Den wisten wy, ús wier hwet kostbers jown Ta wytging fen in swider, ljochter oard, Dêr’t hate yn wykt for ljeafde, en striid for rêst,— En dêrom bist ús nei en leist ús heech. Dêr leit dyn plicht, Ydwine: lit de striid Dy ’t herte sear docht en de siele slacht, Oan oaren oer, dy’t yn syn hearskip stean, Mar sels, bliuw dû dêr bûten; wêz in byld Fen hwet mids ’t wiksljen fen de tiden bliuwt, En kies gjin kant yn dy ûnsill’ge striid, Det, hwa’t it herte mêd is, d’ eagen dof, Wer treast fynt yn dyn mylde freedsumheit, Detst oaren bist ta treast, ta nocht en lok.

YDWINE. Mocht ik dat wêze, beppe!

THIED. ’t Is dy jown. In ljocht giet oer dyn iere moarntiid op, As inkeld goad’ne ljeaflings talein wirdt. Dy biedt in skalt hwaens hert de heimnis wit Fen hill’ger oarde en dy’t yn ’t each de glâns Fen witnis hat dy’t ús forhoalen bleau, Syn ljeafde en rom detst njunken him dyn plicht Folfiere scilst yn stille steatlikheit En njunken him giest mei it godlikst lok. Dêr leit dyn doel, Ydwine, dêr dyn heil; Nim dat, en meitsje ús oaren ryk dêrmei.

YDWINE. Ik kin net, Beppe. It herte wol him net.

THIED. It moat, Ydwine.

YDWINE. Twinge kin my neat As ’t egen hert mysels dy wei net troait.

THIED. Woestû dyn heit; de kening, earleas sjen?

YDWINE. Myn lok is heit syn hillichste eare en rom.

THIED. Der is hwet oars, myn bern. Dyn heit is boun. Do’t Bernlef’s heit, syn frjeon, op ’t stjerbêd laei Unthiet er him mei hill’ge frjeone-trou, Hy scoe syn famke, as dat folwoechsen wier, As breid jaen oan syn eale frjeon syn soan, Det d’ ieuwen troch hjar hill’ge byntnis bleau.

YDWINE. By God, foarstinne, is ’t wier?...

THIED. By Walhal wier.

YDWINE. O God, myn Hear...

RADBOD. Rop dochs de goaden oan! Dû sjuchst ho krêfteleas it krús dy lit En Walhal dy mei kleare wizens stjûrt!

YDWINE. Mei wizens? mei de flok fen dom gewelt! Haw ik gjin hert? gjin rjucht op ’t iene lok Dat alle minsken heart? Moat ik mysels, Myn liif en siel jaen for forâldre twang, Forkoft as in stik fé, dat sels gjin wil Noch ljeafde hat, en giet fen hear ta hear? Jim haetsje it krús, hwent it bifrijt. Mar wy, Mei goad’ne ljocht yn ús fortsjustre siel’, Wy priizgje it as it wiif forkwânsle wirdt. Heit hat gjin skild, ’k scil dwaen nei syn ûnthjit. Syn eare scil fen my gjin ôfbrek ha,— Myn libben jow ’k dêrfor. Mar skande oer ’t rjucht Dat sa it tsjuster oan syn tsjinst forbynt, En ’t libben kniest yn ’t tearste dat it hat, Det ljeafde as ierdske jeften nimt en jowt En mear op egen as op God’s wil bout!

BERNLEF. (op) Ydwine, is ’t gind...

YDWINE. Gean, lit my hjir mei him.

RADBOD. Hwet? scoest ús stjûre? hjit oer ús dyn stim?

YDWINE. Ik freegje it as in rjucht, lyk as men hjar Dy’t stjerre jowt. Ik moat, ik ha gjin kar.

(_Thied en Radbod gean_).

4. _Ydwine, Bernlef._

YDWINE. Bernlef, ik bin dyn breid.

BERNLEF. Ydwine!

YDWINE. Byn hwet yn. Men stjûrt my nei dy ta, men jowt my wei En d’ egen ljeafde telt as weardleas túch. Woloan, ’t is goed. Ik bûg my for dy twang. Mar dû, ûnthâld dit, Bernlef: earder scil ’k In barnend izer bûge mei myn hân Ef as de tonger ride yn lôgjend fjûr, Ear’t ik myn ljeafde twing de wei to gean Dêr’t minsken my lâns fytrje nei de dea.

BERNLEF. Dû praetst sa frjemd, Ydwine. Ho kin twang Dy bine bûten ljeafde?

YDWINE. Harkje frjeon. Do’t ús bistean gjin heger heimnis hie As hwet ús boartsjen learde en berne-nocht, En achte det de wrâld for neat bistie As flitsebôge en bal, do boun men ús For hiel ús libbensdeitiid oan mankoar As man en wiif. Godtank det minske-macht Net fierder rikt as d’ ûre fen de dea... In mannich jierren yet, en ’t is foarby.

BERNLEF. Hwet dochst my sear... Hast den sa’n hate yn my?

YDWINE. O wier ’t mar sa! Den wier ik frij, by nou. Ik scoe dy boaskje as froast de maitiid docht, Mei iizge loft toskromfljend al hwet bloeit, It grien gearkrimpend yn in silvren kjeld Dy’t priket oan it hert... En djip, hiel djip Yn ’t egen hert, dêr hâldde ik ’t hillich fjûr Fen d’ egen lang-forhoalen ljeafde yn flam, Oant det de dea my frijmakke út dyn went En ’k him yn better lân my biidzjen wist... Dû wierst myn frjeon, dat docht my ’t measte leed. Tink Bernlef, hwet ús skielk to wachtsjen stiet As ’t boask my oan dyn side bynt, en ’t hert Him great ûntjowt en langet nei in oar, As ’k dyn bywêz’gens fiele scil as flok, Dyn eagen fol sjuch fen in great forwyt, As wy togearre binne, joun op joun, Elts yn syn hert de honger fen syn langst, Elts wittend det wy longrje moatte, oan d’ ein... Den scilstû sjen ho’t tsjin de tsjustre joun Ut eltse herne fen ús swijs’me seal De haet nei ús hjar meag’re earmen stekt En, ienris frjeonen, scil wy den mankoar It libben swier meitsje as in dildleas leed, En ’t hert scil stúnje yn doffe wrok en langst, Forflokkend hwet ús bynt en krimpende yn De kjettings dy’t ús ljeafde finzen hâldt...

BERNLEF. Mar ast dy deljoechst en dû founst mear rêst, En mei de tiid forroun de fûlste smert... Ik freegje it dalik net ... ik wachtsje wol...

YDWINE. ’k Haw ljeaf, myn frjeon. Bigrypstû hwet dat seit? Ik bin mysels net mear. Myn siele rikt Yn triljend langst de fierste fjilden oer, En lyk in stjer barnt s’ yn de tsjustre nacht Fen dit earm ierdsk bistean. Myn langjend hert Giet ien wei nei de libbens-stream fen loft Fen ierde en sé, en wit wer hwet ik socht, En d’ ierde is nij, neat is der fen hwet wier. Gjin oanstriid for hwet ierdsk is, mar in langst Nei ’t himelljocht, nei ’t rûzjen fen de sé, Nei d’ Ivichheit hjarsels, dy hill’ge krêft, Dy’t alles stjûrt nei ’t triljen fen hjar siel’ En dy’t my as in sinne yn him forskynt, Sa is myn langst, myn leauwen, ’t is myn God, Myn libben sels. Dat is it hwet my brekt. Ik kin net bûten him. Myn earm forstân Untdriuwt my as in stjer sinkt yn de stoarm. O, ’k ha ’t forsmoard in lange, skrik’bre tiid, Ik woe my twinge yn strange ynbannichheit, Ik swei en ’k bide, en ’k ha yn iens’mens skriemd, Mar hope bleau en patte en treast’ge my, En nou—ik kin net mear, ik wrakslje omdôch. ’t Is wijing ta de dea dêr’t men de saed Fen ’t libben for my slút. Woloan, ’t is goed. Forjit hwet ik dy sei. Myn fielen scil ’k Tonei forhoalen hâlde yn swijsumheit, Lyk as ’t in keningsbern it foechsumst is. ’k Scil stil wêze en my deljaen yn myn leed, En biidzje oant ik gean mei, by dy wei, Mar God, o God, gin my dochs gau to gean, Ik kin net libje as my myn ljocht ûntdriuwt...

BERNLEF. Stil nou, Ydwine, stil. Bitrou dyn frjeon. Ik scil dy helpe. Ik jow net om mysels. To, skriem net sa. Ik wol dy net ta wiif, As net dyn hert dy noeget njunken my.

YDWINE. Dos dochs... Ik koe dy dochs, ik leaude yn dy. Dû bist net ien dy’t om dyn egen langst My stadichoan formoardzje scoest yn ’t skaed, Wylst alles ropt en longret nei it ljocht— Mar dû bist boun, allyk iksels. En ast My weegre scoest, kaem oer dyn holle in flok Detstû dyn heite wil misdiest, en ’t bern Fen Fryslân’s heechste haed dyn ljeafde ûntseist...

BERNLEF. ’t Is dyn lok det men driget. Scoe men my Om’t ik yn ús bistean gjin ljeagen wol Noch leed, for dy, weibalje for myn dwaen, Ik bin it treast. Dû scilst it heechste ha. Tink net om my det ik in krúspaed gean: Myn sang scil ’t fûlste leed wol widzje yn slom, En dyn ljocht scil my wêze in lok en treast Dy’t egen leed wol deadet yn myn hert. Great is net ien, as hwa’t him sels forjit, En egen ljeafde as wijd ta’n offer wit.

BOADE. De Kristen-pylger bidet oan de doar.

YDWINE. Bernlef, wolstû? Ik kin nou net. Gjin oar Hat sa as dû syn frjeonskip...

BERNLEF. Lit him yn: Faeks det ik yn syn wytging útkomst fyn.

YDWINE. Mar siz him net det ik ... hy wit fen neat...

BERNLEF. For twivel is syn wittend hert to great.

5. _Ydwine, Bernlef, de Pylger._

PYLGER. Haw heil en frede.—In tsjinstfeint wytge my, Men bide hjir de kening en syn rie, For amptlik andert op de winsk fen hwa’t Him hear en master fen de Franken neamt.

YDWINE. Sa is it Hear. De kening komt hjir tel. Myn plicht ropt my nei him, det fen ús hûs Net ien by ’t wolkomst fen de rie ûntbrekt.

PYLGER. Untkeare jy jins selskip ús sa ring? De dei is earm det ús jins ljocht net skynt.

YDWINE. In foarstlik hert, hear, hat net jimmer rjucht To toevjen dêr’t it winske. Frjeonen heil.

(_giet_.)

PYLGER. Sei skalt, ho is hjar wird fen ljocht sa earm? Myn hert hie langst hjar bliid to sjen, dizz’ dei, Dy’t sa’t foarstinne Jûle sei, hjar ’t feest Fen d’ oantins fen hjar berte bringt.

BERNLEF. En mear: In greater lok waerd hjar krekt hjoed biskern, As ’t minsklik hert mar ienris libjend met.

PYLGER. De himel tank for eltse ginst, dy’t hy Hjar dimmenheit biwiist! Hja is sa kein, Sa myld as ’t silvren ljocht, in simmernacht Dat oer de streamen fen myn heitlân leit, Wylst wâld en mar yn stille rûzing dreamt... De Himel hat hjar ljeaf. Hjar each scil sjen, Hjar hert de greate wûnders klear forstean; Ik sjuch in kroane op hjar oerglânz’ge hier Fen lottre goud, dy’t ljochtet dêr’t hja giet, Genede’s glâns dy’t strielje scil út hjar, In kleare wytging fen Gods ljeafde en soarch, Dy’t minskebern, oars machtleas as in djier Dat blyn yn ’t yngewant fen d’ ierde krûpt Heech hill’get yn in steat fen godlikheit— Ik hear ho’t elts, hjar sjende, lústrje scil: „Men sei, Gods ingels noedzje ús wei net mear, Mar dit lân is sels nou de Hear wol ljeaf, Det Hy sa’n hill’ge gean docht nei ús hert”. Miskien detstû dit alles haetsje moatst...

BERNLEF. Ik haetsje neat dat hillich is en goed, Al is hja my Idoena’s skyntme lyk Dystû nei tsjuster fen de hel forstjitst.

PYLGER. Dat miende ik net. Mar dy is bleat in dream, In ljocht, sêft widzjend oer de moarntiidsloft, Dat ring yn ’t skaed fen greater deitiid raent— Mar siz, as ’t gind is det in frjemde it wit, Hok great lok waerd hjar den dizz’ dei biskern, Dat, by myn komst, hjar dochs sa ljochtleas liet?

BERNLEF. Prinsesse Ydwine wier yn twivel tiisd Oer hwet hja yet dizz’ moarn net ealgje koe: De kening hie hjar hân as breid forsein.

PYLGER. Unsill’ge! Hjar forsein? By God, oan hwa?

BERNLEF. Oan him dy’t foar dy stiet.

PYLGER. God, stean my by...

BERNLEF. Hwet nou? dû dielst net yn myn lok? dû dy’t Myn frjeonskip fregeste en hjar bliid sjen woest? Ho neamstû by sa’n tynge sa’n tsjoed wird? Lit dizze ljochte dei ús laitsjen sjen Fen ynlik nocht oer simmer’s godlikst lok, Dû bliid mei ús, en spylfeint op ús feest!

PYLGER. Wantrouwich slacht myn hert dyn wirden tsjin, Dû hâldst my hwet biskûl. Miskien is ’t dy, Howol’t dyn wird my skamper klinkt, in feest, Mar hjar grif net. Ik seach hjar antlit bleek, Hjar eagen blinkend as fen pearels leed, Ik wist hjar hert yn dea syn skaed biskûl. Wé, wé jim dwaen, as rouwe macht hjar twingt To libjen dêr’t hja nea nei langje scil! Ik swar dy, twingt men hjar? hjar hege geast Dy’t walch hat yn hwet leech is en ûnwier? Scil men hjar slaen yn ’t jok dat haetlik is En twingt en pynget dêr’t men giet ef stiet, Om’t it de siel, God sels yn klústers bynt?

BERNLEF. En as ’t sa wier, hwet gyng it dy yet oan?

PYLGER. Ik scil ’t dy sizze. Ik haw in rjucht dêrta. Ik haw hjar ljeaf. Hwet, wirdt dyn each nou ljocht, Dyn útsjuch bliid, nou’t ik myn heimnis neam? O ik forstean ... du hast de spot mei my! Mar wit, myn frjeon, ik bin net hwetstû mienst! Al is myn leauwe it hillichst hwet ik haw, Al rêst myn greatens yn myn hert it meast, Ek ierdske greatens joech de Hear my rynsk, Mear as yet ien yn Fryslân noutiids dreamt. Ring scilst my sjen, heech op in steatlik hoars, Goud blinkend oer myn swird en pantser-klaed, ’t Hier waeijend mei de wyn, it each fol ljocht En op myn skouders ’t flûnkrjen fen it krús! En ’k haw hjar ljeaf. Myn hert slacht lûd for hjar, Myn bloed streamt rêdder dêr’t hjar laitsjen klinkt Ien ryk en myld muzyk, dat as it lûd Fen heger sfearen weidriuwt nei ús ear. Myn breid is hja, my heart hja inkeld ta. En moast ik hjar—hwet God forhoedzje mei— My winne mei de krêft fen myn goed swird, Waerd hja my weegre tsjin hjar egen wil, Hwent ’k wit, hja hat my ljeaf, waerd dat myn wei, Hel’s swird wier my in driging sûnder krêft, En mids it woedzjen fen de wyldste striid, Al stie de loft yn fjûr, al spjalte d’ ierd, Droech ik hjar winnend oan myn oerjown hert, Woun ik hjar for Gods ryk, yn ivichheit, Myn dimmene, myn stille treast, myn breid; God stiet nêst ús, ek tsjin de minsk’ne wil, En ’t herte is wis, det Hy ús warje scil!

BERNLEF. Ik koe dy haetsje detst myn ljeafde naemst, Mar hjar lok leit yn dy, en jowt dy rjucht. Ik wol jim skieding net; ik wit to klear Det heger krêft jim goed is mei syn ginst, En sûnde wier ’t, sette ik myn langend sels Twisken jim ljeafde en hjar forhopings yn. Mar hja is boun. Hjar heit ûnthiet hjar my Do’t mines stoar, oan ’t stjerbêd fen syn frjeon, En leit hjar lok syn ljeavjend herte ek heech, Radbod stiet wis op neikomst fen ’t ûnthjit, Det net Ydwine delbûgt for dyn lear’ En ’t krús yet krêft’ger mank syn sibben riist. Forlies gjin tiid. Hjoed is ’t hjar berte-dei En faeks ropt Radbod hjoed de rie yet yn, Det hja oer ús nei ’t keningswird bislút.

PYLGER. ’t Is goed, haw tank. Hear, bliuw ús ljeafde by, Lied ús de ljochte wei; wêz sels yn my! Myld bistû hwa’t Dyn greate wegen gean, En hill’gje mei Dyn trêft hjar lyts bistean. Dyn ljeafde trillet yn myn jong bliid boarst, Dat gloeit fen hope as ik nea dreame doarst— Ik wit myn wei. Myn goede frjeon, ik gean; God jaen dyn ljeavjend herte lok ta’n lean. De troanried neijert. As ik skielk wer kom Den ha myn skouders oare liifdracht om.

(_giet_).

BOADE. (yn oanrop) Jim goaden, det dit dwaen jim seine wint! De kening komt. De greate rie bigjint.

6. _Troanried._

Foarop fiif boaden, dy’t elts stean gean oan ’e lofter side fen ien fen de résteande troansitten. Dêrnei Aldgillis, Thied, Radbod, Jûle, Ydwine, dy’t hjar sitten ynnimme lyk as hjirnjunken oanjown is. Bernlef stelt him rjuchts nêst de kening, Holder rjuchts nêst Radbod. Lofts op ’e foargroun Ebroïm, foar him oer, rjuchts Wilfrid. De middenromte wirdt ynnomd troch de ried út âldsten en preesters bisteand.

[Illustration: ]

ALDGILLIS. Myn sibben, riedsljue, wolkom hjir, haw heil! Ik rôp jim for in weard’ge steatssaek hjir, Dêr’t my fen foechsum tocht det elts, hwaens stim Yn Fryslân heard wirdt, hjar op ’t klearst forstie. Preester, doch dû nei alderwenst dyn bea.

(_de kening bliuwt stean. Thied, Radbod en Ydwine geane oerein, Jûle net. Fen de ried nige de measten_.)

PREESTER. (krêftich) Greatmacht’ge Hear fen loft en ierde en sé, Alfadur Odin, dy’t de wiisheit kocht Yn Mimir’s saed en dêr dyn each for joechst, It glânzge dêr’t nou sé en mar fen blinkt, Dû keine Foste, Asgard’s ljeafdebern, Hwaens tsjinste it Aemlân fiert mei blomte en sang En hill’ge sprieding fen ’t read offerbloed, Seingje ús riedslach mei jim wiisheit sels, Forljochtsje ús moed, fordjipje en klearje ús tins, Det ús bislút mei jim wiis winskjen strykt, Slaen mei jim goadne flok ús fijnen del, Det út hjar bloed jim krêft yet klearder riist, En gin ús geast de nocht fen Walhal’s stins Mei jim forboun yn berte, yn striid, yn dead!

ALDGILLIS. Dû Kristen-preester, rop ek dyn God oan, For hwa’t him hjir as heechste Hear oanbidt.

THIED. Myn soan, soks striidt tsjin ’t hillich rjuchtbod yn!

ALDGILLIS. Ik spriek as kening, Mem. Ik winskje it sa.

(_De kening en Ydwine bliuwe stean, Thied en Radbod geane sitten, Jûle riist oerein. In inkelde yn ’e rie slacht in krús_).

WILFRID. (ienfâldich) Us Heit hwaens ljeafde meast de lytsen jildt, Geneed’ge Soan dy’t for ús sûnden stoar, Dû hill’ge geast dy’t sielen tsjûgjen dochst Fen greater ding as leit yn minsklik wit, Ei hill’gje ús tinzen ta in klearder steat, Dat neat as dyn great dwaen ús hannen stjûrt; Lied ús al stypjend út ús sljucht bistean, Forjow ús fijnen om de Soan syn wil, En niig ús hert ta ljeafde yn al dyn wirk Yn al ús neisten, skepsels fen dyn hân, Om Kristus wil, dy’t for ús stoar oan ’t krús.

ALDGILLIS. Dû Frana, siz de ried de steatssaek oan.

FRANA. Theodrik, kening fen it Frank’ne folk, Hat skeel en hate, út redens hjir net neamd Tsjin Wilfrid, dy’t it krús de wrâld yn draecht. Us kening rôp him harren, det syn wird Ek ús de nije lear forklearje mocht, En by syn komst ûntflechte er út de stoarm Mar amper ’t boldrjen fen d’ oerstjûre Hel. De Frank’ne foarst, dy’t dit fornaem, stjûrt ús In seinskip, biddend det men Wilfrid him Tsjin rom swiid lean en goud as finzne stjûrt, Ef oars hjir wei forballet, det ersels It preesterskip op sé oermastrje kin. Hy docht birop op ’t bounskip dat ús bynt, Hwa’t tsjin syn ryk in steatsmisdied bigyng, To doemen, eft it wier ús egen fijn, En seit ús skoander lean yn ’t komstge foar.

ALDGILLIS. Seinboade fen de Frank’ne foarst, bigearst Hwet hjir ús Frana sei, yet klearder ljocht, Mei d’ útliz fen dyn egen wird to jaen? Mar koart, en sûnder lûd gebear fen skyn.

EBROÏM. Trochlofte hear, de diig’re feint spriek krekt. Ien inkeld wird, dat mien ik, wearde hat For elts dy’t noedzje wol for Fryslân’s bêst. Men scil dy saek net mei binypt forstân Noch ûnkleare eagen sjen, mar skôgje yn ’t great, En hifkje it lok en heil fen ’t steats-bistean. Myn hear scoe jern, mei al syn ljeafde en krêft, Warskôgje tsjin it eilânsryk, dat fier Yn ’t West forriist mei rânnen fen wyt brûs, Hwaens eagen loerkje oer bûrfolks lân en groun, Dat neat as longrjen ken nei ivich mear, Wylst wy, trochlofte hear, dizz’ wize ljue, En ús folk ek, neat winskje as frede en rêst En stille bloei op ’t egen fruchtber hiem, God priizgjend en de hill’gen, ef nei ’t fâlt De goaden út ’e hill’ge Ase-stins. Sa nou, det net ús rêst en from froed dwaen Net steurd wirdt fen dat rôversnêst aloan, Bigeart myn hear, mits Kristus him soks gint Mei ljeafde en minsklikheit, mar ek forgoed Dat reau to skieden fen syn wrâldske macht, It lotterjend ta weardiger bistean, Mei ’t soargjen fen syn golle heite-noed En Jowes, Hear. Sa’n died joech ús wer rêst, En makke ús oangenaem by minske en God, En ’t himelsk Walhal winske ús seine en heil. Oertink ho tige soks for Fryslân wier! As hja, it diger fiedster-bern fen ’t wiet, Dat soks it wiet wer yn syn wâld bitwingt, Mei wier en terp, mar mear yet mei it skip, Hjar machtsfjild útlei oer dat weardich lân, En hiel de sé sloech yn hjar hearskippij; Ho ljocht riisde oer jim lân de takomst den! Myn hear hat Fryslân ljeaf. Hy set it heech As ienichst ryk dat hearsket oer it wiid. Hy seit, lit ús ús ta sok skoan wirk bijaen, Us hert ta rom, ús steaten ta in heil, De woltier fen ús gea ta’n trêft’ge krâns; ’t Yn Godsfrucht wijend ta in goed bigjin, Troch neikomste oan ús freedsum frjeonskipsboun, Troch ’t oerjaen fen de flokbre preester-smjeont.

ALDGILLIS. Myn sibben, hege riedsljue út myn ryk, Iep’nje jim ear for ’t harkjen nei myn wird. Dû, boade fen de Frank’ne foarst, bring dit Ta’n andert oan hwa’t dy hjir stjûrd hat, oer: Us folk giet net op striid en legers great, Noch sjucht it rom yn ’t plondrjen fen frjemd lân, Yn ’t moardzjen fen syn bûrljue, noch yn ’t fjûr Dat stêd en stins yn yeske sinke docht. Yn freeds’mens oerjown oan syn earber wirk, En nigend for de ried fen ’t Albistjûr, Wol it syn stille deist’ge wegen gean, En him ûntjaen ta klear en ljocht bistean, Sa’t lyk it lân bloeit en it weagjend nôt Dat yn de simmer-glâns sêft riist en niigt, Ek ’t herte prealet yn in kein ryk ljocht En d’ eagen ljocht bin fen in weardich nocht. Net noeget ús de dead op ’t bloeddrich fjild, Mank stjurre streamen read en wyld gekjirm, Mar tankbre skieding út dizze einichheit, Yn ’t witten det Gods wirk ús ropping wier. Siz tsjin dyn hear, det Fryslân, dat de striid Net ljeaf hat, noch it bloed, noch gleije brân, Ljeaver forkomt yn kwinende ûndergong, As det it kriich seit tsjin det stealik lân Fen wittenskip en kinde en skoand’re trêft, Dat efter kalken rotsen riist, Allyk Gods boarch mank ’t rûzjen fen it wiet, ’t Lân fen ús sibskip, Albion, dêr’t ús folk Syn tûznen frjeonen hat en sibskip wit Yn bloed en yn bistean, yn sede en spraek, As ’t lân dat ús it neist op ierde stiet. Siz tsjin dyn hear, de sé rint earder droech, It deiljocht dûkt him earder ivich del, De wrâld sinkt earder yn in stream fen fjûr, As det dit folk syn trou en frjeonskip brekt!

EBROÏM. Oertink, trochlofte...