Part 21

OMNIPOTENS, annosa poli quem suspicit aetas, quem sub millenis semper contutibus unum nec numero quisquam poterit pensare nec aeuo, nunc esto affatus, si quo te nomine dignum est, seu sacer ignoto gaudes, quo maxima tellus intremuit, sistunt rapidos uaga sidera cursus. tu solus, tu multus item, tu primus et idem postremus mediusque simul mundique superstes (nam sine fine tui labentia tempora finis), altera ab alterno spectans fera turbine certo rerum fata rapi uitasque inuoluier aeuo atque iterum reducis supera in conuexa referri, scilicet ut mundo redeat quod partubus astra perdiderint refluumque iterum per corpora fiat. tu (siquidem fas est in temet tendere sensum et speciem temptare sacram, qua sidera cingis immensus longamque simul complecteris aethram) fulgentis forsan rapida sub imagine Phoebi flammifluum quoddam iubar es, quo cuncta coruscans ipse uides nostrumque premis solemque diemque. tu genus omne deum, tu rerum causa uigorque, tu natura omnis, deus innumerabilis unus, tu sexu plenus toto, tibi nascitur olim sidereus mundus (genus hinc hominumque deumque), lucens, augusto stellatus flore iuuentae. quem (precor, aspires), qua sit ratione creatus, quo genitus factusue modo, da nosse uolenti; da, pater, augustas ut possim noscere causas, mundanas olim molis quo foedere rerum sustuleris animamque leui quo maximus olim texueris numero, quo congrege dissimilique, quidque id sit uegetum, quod per cita corpora uiuit.

_320. Peruigilium Veneris_

CRAS amet qui numquam amauit quique amauit cras amet! uer nouum: uer iam canorum: uere natus orbis est! uere concordant amores, uere nubunt alites et nemus comam resoluit de maritis imbribus: et recentibus uirentis ducit umbras floribus. cras amorum copulatrix inter umbras arborum inplicat casas uirentis de flagello myrteo, cras Dione iura dicet fulta sublimi throno. cras amet qui numquam amauit quique amauit cras amet! ipsa gemmis purpurantem pingit annum floridis, ipsa surgentis papillas de Fauoni spiritu urget in nodos tepentis, ipsa roris lucidi, noctis aura quem relinquit, spargit umentis aquas. en micant lacrimae trementes de caduco pondere: gutta praeceps orbe paruo sustinet casus suos. en pudorem florulentae prodiderunt purpurae: umor ille quem serenis astra rorant noctibus mane uirgines papillas soluit umenti peplo. ipsa iussit mane totae uirgines nubant rosae; facta Cypridis de cruore deque Amoris osculis deque gemmis deque flabris deque solis purpuris, cras pudorem qui latebat ueste tectus ignea unico marita uoto non rubebit soluere. cras amet qui numquam amauit quique amauit cras amet! ipsa Nymphas diua luco iussit ire myrteo: 'ite, Nymphae, posuit arma, feriatus est Amor: iussus est inermis ire, nudus ire iussus est, neu quid arcu neu sagitta neu quid igne laederet.' it puer comes puellis; nec tamen credi potest, esse Amorem feriatum, si sagittas exuit; sed tamen, Nymphae, cauete, quod Cupido pulcer est: totus est in armis idem quando nudus est Amor. cras amet qui numquam amauit quique amauit cras amet! conpari Venus pudore mittit ante uirgines: 'una res est quam rogamus: cede, uirgo Delia, ut nemus sit incruentum de ferinis stragibus. ipsa uellet te rogare, si pudicam flecteret, ipsa uellet ut uenires, si deceret uirginem. iam tribus choros uideres feriantis noctibus congreges inter cateruas ire per saltus tuos floreas inter coronas, myrteas inter casas. nec Ceres nec Bacchus absunt nec poetarum deus. peruiglanda tota nox est, est recinenda canticis: regnet in siluis Dione: tu recede, Delia.' cras amet qui numquam amauit quique amauit cras amet! iussit Hyblaeis tribunal stare diua floribus: praeses ipsa iura dicet, adsidebunt Gratiae. Hybla, totos funde flores, quidquid annus adtulit; Hybla, florum subde uestem, quantus Ennae campus est. ruris hic erunt puellae uel puellae fontium quaeque siluas quaeque lucos quaeque montis incolunt. iussit omnes adsidere pueri mater alitis, iussit at nudo puellas nil Amori credere: cras amet qui numquam amauit quique amauit cras amet! cras erit quom primus aether copulauit nuptias. ut pater totum crearet uernis annum nubibus, in sinum maritus imber fluxit almae coniugis, unde fetus mixtus omnis aleret magno corpore. tunc cruore de superno spumeo pontus globo caerulas inter cateruas inter et bipedes equos fecit undantem Dionen de marinis imbribus. cras amet qui numquam amauit quique amauit cras amet! ipsa uenas atque mentem permeanti spiritu intus occultis gubernat procreatrix uiribus, perque caelum perque terras perque pontum subditum praeuium sui teporem seminali tramite inbuit iussitque mundum nosse nascendi uias. cras amet qui numquam amauit quique amauit cras amet! ipsa Troianos penatis in Latinos transtulit, ipsa Laurentem puellam coniugem nato dedit, moxque Marti de sacello dat pudicam uirginem, Romuleas ipsa fecit cum Sabinis nuptias. unde Ramnes et Quirites atque prolem posterum Romulo marem crearet et nepotem Caesarem; cras amet qui numquam amauit quique amauit cras amet! rura fecundat uoluptas, rura Venerem sentiunt; ipse Amor puer Dionae rure natus dicitur. hunc ager cum parturiret ipsa suscepit sinu, ipsa florum delicatis educauit osculis. cras amet qui numquam amauit quique amauit cras amet! ecce iam subter genestas explicant tauri latus, quisque tutus quo tenetur coniugali foedere: subter umbras cum maritis ecce balantum greges. iam loquaces ore rauco stagna cygni perstrepunt: et canoras non tacere diua iussit alites: adsonat Terei puella subter umbram populi, ut putes motus amoris ore dici musico et neges queri sororem de marito barbaro. illa cantat: nos tacemus? quando uer ueniet meum? quando fiam uti chelidon ut tacere desinam? perdidi Musam tacendo nec me Phoebus respicit. sic Amyclas cum tacerent perdidit silentium. cras amet qui numquam amauit quique amauit cras amet!

ANONYMOUS

circa 350 A.D.(?).

_321. Epitaph of a Charioteer_

HOC rudis aurigae requiescunt ossa sepulcro nec tamen ignari flectere lora manu, iam qui quadriiugos auderem scandere currus et tamen a biiugis non remouerer equis. inuidere meis annis crudelia fata, fata quibus nequeas opposuisse manus. nec mihi concessa est morituro gloria circi, donaret lacrimas ne pia turba mihi. ussere ardentes intus mea uiscera morbi, uincere quos medicae non potuere manus. sparge, precor, flores supra mea busta, uiator: fauisti uiuo forsitan ipse mihi.

ALCIMIVS

fl. 354 A.D.

_322. Vergil and Homer_

_i_

DE numero uatum si quis seponat Homerum, proximus a primo tunc Maro primus erit. at si post primum Maro seponatur Homerum, longe erit a primo, quisque secundus erit.

_ii_

Maeonio uati qui par aut proximus esset, consultus Paean risit et haec cecinit; si potuit nasci, quem tu sequereris, Homere, nascetur, qui te possit, Homere, sequi.

_323. A Present from Lesbia_

LVX mea puniceum misit mihi Lesbia malum: iam sordent animo cetera poma meo. sordent uelleribus uestita cydonia canis, sordent hirsutae munera castaneae; nolo nuces, Amarylli, tuas nec cerea pruna: rusticus haec Corydon munera magna putet. horreo sanguineo male mora rubentia suco: heu graue funesti crimen amoris habent! missa et dente leui paulo libata placenta: nectarea e labris dulcia liba suis: nescio quid plus melle sapit, quod contigit ipsa spirans Cecropium dulcis ab ore thymum.

_324. Eloquent Eyes_

O BLANDOS oculos et o facetos et quadam propria nota loquacis! illic et Venus et leues Amores atque ipsa in medio sedet Voluptas.

D. MAGNVS AVSONIVS

310-95 A.D.

_325. Dedication_

'CVI dono lepidum nouum libellum?' Veronensis ait poeta quondam, inuentoque dedit statim Nepoti. at nos inlepidum, rudem libellum, burras quisquilias ineptiasque, credemus gremio cui fouendum? inueni, trepidae silete nugae, nec doctum minus et magis benignum, quam quem Gallia praebuit Catullo. hoc nullus mihi carior meorum, quem pluris faciunt nouem sorores, quam cunctos alios, Marone dempto. Pacatum haut dubie, poeta, dicis. ipse est. intrepide uolate, uersus, et nidum in gremio fouete tuto. hic uos diligere, hic uolet tueri: ignoscenda teget, probata tradet: post hunc iudicium timete nullum.

_326. To Tetradius: A Remonstrance_

O QVI uenustos uberi facundia sales opimas, Tetradi, cauesque, ne sit tristis et dulci carens amara concinnatio: qui felle carmen atque melle temperans torpere musas non sinis, pariterque fucas quaeque gustu ignaua sunt et quae sapore tristia: rudis camenas qui Suessae praeuenis aeuoque cedis, non stilo: cur me propinquum Santonorum moenibus declinas, ut Lucas boues olim resumpto praeferocis proelio fugit iuuentus Romula? non ut tigris te, non leonis impetu, amore sed caro expeto. uidere alumni gestio uoltus mei et indole optata frui. inuitus olim deuoraui absentiae necessitatem pristinae, quondam docendi munere adstrictum graui Iculisma cum te absconderet, et inuidebam deuio ac solo loco opes camenarum tegi. at nunc frequentis atque claros nec procul cum floreas inter uiros tibique nostras uentus auras deferat aurisque sermo uerberet, cur me supino pectoris fastu tumens spernis poetam consulem, tuique amantem teque mirantem ac tua desiderantem carmina oblitus alto neglegis fastidio? plectendus exemplo tuo, ni stabilis aeuo pectoris nostri fides quamquam recusantis amet. uale. ualere si uoles me, peruola cum scrinio et musis tuis.

_327. A Letter to Paulinus_

IAMBE Parthis et Cydonum spiculis, iambe pinnis alitum uelocior, Padi ruentis impetu torrentior, magna sonorae grandinis ui densior, flammis corusci fulguris uibratior, iam nunc per auras Persei talaribus petasoque ditis Arcados uectus uola. si uera fama est Hippocrene, quam pedis pulsu citati cornipes fudit fremens, tu fonte in ipso procreatus Pegasi, primus duorum metra iunxisti pedum trimetrisque Musis concinentibus nouem caedem in draconis concitasti Delium. fer hanc salutem praepes et uolucripes Paulini ad usque moenia, Ebromagum loquor, et protinus, iam si resumptis uiribus alacri refecti corporis motu uiget, saluere iussum mox reposce mutuum. nihil moreris iamque, dum loquor, redi, imitatus illum stirpis auctorem tuae, triplici furentem qui Chimaeram incendio superuolauit tutus igne proximo. dic te ualere, dic saluere te iubet amicus et uicinus et fautor tuus, honoris auctor, altor ingeni tui. dic et magister, dic parens, dic omnia blanda atque sancta caritatis nomina haueque dicto dic uale actutum et redi. quod si rogabit, quid super scriptis nouis maturus aeui nec rudis diiudicem, nescire dices, sed paratum iam fore heroicorum uersuum plenum essedum. cui subiugabo de molarum ambagibus, qui machinali saxa uoluunt pondere, tripedes caballos terga ruptos uerbere, his ut uehantur tres sodales nuntii. fors et rogabit, quos sodalis dixeris simul uenire: dic, 'trinodem dactylum uidi paratum crucianti cantherio: spondeus illi lentipes ibat comes, paribus moratur qui locis cursum meum, mihique similis, semper aduersus tamen, nec par nec impar, qui trochaeus dicitur.' haec fare cursim nec moratus peruola, aliquid reportans interim munusculi de largitate musici promptarii.

_328. To his Wife_

VXOR, uiuamusque ut uiximus et teneamus nomina, quae primo sumpsimus in thalamo: nec ferat ulla dies, ut commutemur in aeuo, quin tibi sim iuuenis tuque puella mihi. Nestore sim quamuis prouectior aemulaque annis uincas Cumanam tu quoque Deiphoben, nos ignoremus quid sit matura senectus. scire aeui meritum, non numerare decet.

_329. Nemesis_

(From the Greek)

ME lapidem quondam Persae aduexere, tropaeum ut fierem bello: nunc ego sum Nemesis. ac sicut Graecis uictoribus adsto tropaeum, punio sic Persas uanilocos Nemesis.

_330. One-sided Love_

(From the Greek)

HOC quod amare uocant misce aut dissolue, Cupido: aut neutrum flammis ure uel ure duos.

_331. The Spartan's Shield_

MATER Lacaena clipeo obarmans filium 'cum hoc', inquit, 'aut in hoc redi.'

_332. In Commendation of his Book_

EST quod mane legas, est et quod uespere. laetis seria miscuimus, temperie ut placeant. non unus uitae color est nec carminis unus lector: habet tempus pagina quaeque suum. hoc mitrata Venus probat, hoc galeata Minerua, Stoicus has partis, has Epicurus amat. salua mihi ueterum maneat dum regula morum, plaudat permissis sobria Musa iocis.

_333. To his Book_

SI tineas cariemque pati te, charta, necesse est, incipe uersiculis ante perire meis. 'malo,' inquis, 'tineis.' sapis, aerumnose libelle, perfungi mauis quod leuiore malo. ast ego damnosae nolo otia perdere Musae, iacturam somni quae parit atque olei. 'utilius dormire fuit quam perdere somnum atque oleum.' bene ais: causa sed ista mihi est, irascor Proculo, cuius facundia tanta est quantus honos. scripsit plurima quae cohibet. hunc studeo ulcisci: et prompta est propria ultio uati. qui sua non edit carmina, nostra legat. huius in arbitrio est, seu te iuuenescere cedro seu iubeat duris uermibus esse cibum. huic ego, quod nobis superest ignobilis oti, deputo, siue legat quae dabo siue tegat.

_334. Myro's Heifer_

BVCVLA sum caelo genitoris facta Myronis aerea: nec factam me puto sed genitam. sic me taurus init, sic proxima bucula mugit, sic uitulus sitiens ubera nostra petit. miraris quod fallo gregem? gregis ipse magister inter pascentis me numerare solet.

_335. A Picture of Echo_

VANE, quid affectas faciem mihi ponere, pictor, ignotamque oculis sollicitare deam? aëris et linguae sum filia, mater inanis indicii, uocem quae sine mente gero. extremos pereunte modos a fine reducens ludificata sequor uerba aliena meis. auribus in uestris habito penetrabilis echo: me si uis similem pingere, pinge sonum.

_336. The Ideal Mistress_

SIT mihi talis arnica uelim, iurgia quae temere incipiat nec studeat quasi casta loqui, pulcra, procax, petulante manu, uerbera quae ferat et regerat caesaque ad oscula confugiat. nam nisi moribus his fuerit, casta modesta pudenter agens, dicere abominor, uxor erit.

_337. Narcissus_

FVRITIS, procaces Naides, amore saeuo et irrito: ephebus iste flos erit.

_338. Dedication of a Mirror_

LAIS anus Veneri speculum dico: dignum habeat se aeterna aeternum forma ministerium. at mihi nullus in hoc usus, quia cernere talem qualis sum nolo, qualis eram nequeo.

_339. The Graves of a Household_

_i_

_His Wife_

HACTENVS ut caros, ita iusto funere fletos functa piis cecinit nenia nostra modis. nunc, dolor atque cruces nec contrectabile fulmen, coniugis ereptae mors memoranda mihi. nobilis a proauis et origine clara senatus, moribus usque bonis clara Sabina magis, te iuuenis primis luxi deceptus in annis perque nouem caelebs te fleo olympiadas. nec licet obductum senio sopire dolorem: semper crudescit nam mihi poena recens. admittunt alii solacia temporis aegri: haec grauiora facit uulnera longa dies. torqueo deceptos ego uita caelibe canos, quoque magis solus, hoc mage maestus ago. uolnus alit, quod muta domus silet et torus alget, quod mala non cuiquam, non bona participo. maereo, si coniunx alii bona, maereo contra, si mala: ad exemplum tu mihi semper ades. tu mihi crux ab utraque uenis, siue est mala, quod tu dissimilis fueris, seu bona, quod similis. non ego opes cassas et inania gaudia plango, sed iuuenis iuueni quod mihi rapta uiro: laeta, pudica, grauis, genus inclita et inclita forma, o dolor atque decus coniugis Ausonii; quae modo septenos quater inpletura Decembris, liquisti natos, pignora nostra, duos. illa fauore dei, sicut tua uota fuerunt, florent, optatis accumulata bonis. et precor ut uigeant tandemque superstite utroque nuntiet hoc cineri nostra fauilla tuo.

_ii_

_His Father-in-law_

Desinite, o ueteres, Calpurnia nomina, Frugi ut proprium hoc uestrae gentis habere decus: nec solus semper censor Cato nec sibi solus iustus Aristides his placeant titulis. nam sapiens quicumque fuit uerumque fidemque qui coluit, comitem se tibi, Censor, agat. tu grauis et comis cum iustitiaque remissus, austeris doctus iungere temperiem. tu non adscito tibi me nec sanguine iuncto optasti nostras consociare domos. nempe aliqua in nobis morum simulacra tuorum effigies nostri praebuit ingenii: aut iam Fortunae sic se uertigo rotabat, ut pondus fatis tam bona uota darent. si quid apud manis sentis, fouet hoc tibi mentem, quod fieri optaras, id uoluisse deum.

_iii_

_His Aunt_

Et amita Veneria properiter obiit, cui breuia melea modifica recino: cinis ita placidulus adoperiat eam locaque tacita celeripes Erebi adeat.

_340. An Epitaph for his Father_

NOMEN ego Ausonius, non ultimus arte medendi et, mea si nosses tempora, primus eram. uicinas urbis colui patriaque domoque, Vasates patria, sed lare Burdigalam. curia me duplex et uterque senatus habebat muneris exsortem, nomine participem. non opulens nec egens, parcus sine sordibus egi: uictum habitum mores semper inempta habui. sermone inpromptus Latio, uerum Attica lingua suffecit culti uocibus eloquii. optuli opem cunctis poscentibus artis inemptae officiumque meum cum pietate fuit. iudicium de me studui praestare bonorum: ipse mihi numquam, iudice me, placui. officia in multos diuerso debita cultu personis meritis tempore distribui. litibus abstinui: non auxi, non minui rem: indice me nullus, set neque teste perit. inuidi numquam: cupere atque ambire refugi: iurare aut falsum dicere par habui. factio me sibi non, non coniuratio iunxit: sincero colui foedere amicitias. felicem sciui, non qui quod uellet haberet, set qui per fatum non data non cuperet. non occursator, non garrulus, obuia cernens ualuis et uelo condita non adii. famam, quae posset uitam lacerare bonorum, non finxi et, ueram si scieram, tacui. ira procul, spes uana procul, procul anxia cura inque bonis hominum gaudia falsa procul. uitati coetus eiuratique tumultus et semper fictae principum amicitiae. deliquisse nihil numquam laudem esse putaui atque bonos mores legibus antetuli. irasci promptus properaui condere motum atque mihi poenas pro leuitate dedi. coniugium per lustra nouem sine crimine concors unum habui: natos quattuor edidimus. prima obiit lactans: at qui fuit ultimus aeui, pubertate rudi non rudis interiit. maximus ad summum columen peruenit honorum, praefectus Gallis et Libyae et Latio, tranquillus, clemens, oculis uoce ore serenus, in genitore suo mente animoque pater. huius ego et natum et generum pro consule uidi: consul ut ipse foret, spes mihi certa fuit. matronale decus possedit filia, cuius egregia et nuptae laus erat et uiduae. quae nati generique et progeneri simul omnium multiplici inlustris uidit honore domos. ipse nec affectans nec detrectator honorum praefectus magni nuncupor Illyrici. haec me fortunae larga indulgentia suasit numine adorato uitae obitum petere, ne fortunatae spatium inuiolabile uitae fatali morsu stringeret ulla dies. optinui auditaeque preces: spem uota timorem sopitus placido fine relinquo aliis. inter maerentis, sed non ego maestus, amicos dispositis iacui funeris arbitriis. nonaginta annos, baculo sine, corpore toto exegi, cunctis integer officiis. haec quicumque leges, non aspernabere fari: talis uita tibi qualia uota mihi.

_341. In Memory of his Teacher, Nepotianus_

FACETE, comis, animo iuuenali senex, cui felle nullo, melle multo mens madens aeuum per omne nil amarum miscuit, medulla nostri, Nepotiane, pectoris: tam seriorum quam iocorum particeps, taciturne, Amyclas ut silendo uiceris, te fabulantem non Vlixes linqueret, liquit canentis qui melodas uirgines: probe et pudice, parce, frugi, abstemie: facunde, nulli rhetorum cedens stilo, et disputator ad Cleanthen stoicus, Scaurum Probumque corde callens intimo et Epirote Cinea memor magis: sodalis et conuictor, hospes iugiter, parum quod hospes, mentis agitator meae. consilia nullus mente tam pura dedit uel altiore conditu texit data. honore gesti praesidatus inclitus, decies nouenas functus annorum uices, duos relinquens liberos, mortem oppetis, dolore multo quam tuorum tam meo.

_342. Epitaphs of Heroes_

_i_

_Menelaus_

FELIX o Menelae, deum cui debita sedes decretumque piis manibus Elysium, Tyndareo dilecte gener, dilecte Tonanti, coniugii uindex, ultor adulterii, aeterno pollens aeuo aeternaque iuuenta nec leti passus tempora nec senii.

_ii_

_Deiphobus_

PRODITVS ad poenam sceleratae fraude Lacaenae et deformato corpore Deiphobus non habeo tumulum, nisi quem mihi uoce uocantis et pius Aeneas et Maro conposuit.

_343. In Tumulo Hominis Felicis_

SPARGE mero cineres bene olentis et unguine nardi, hospes, et adde rosis balsama puniceis. perpetuum mihi uer agit inlacrimabilis urna et commutaui saecula, non obii. nulla mihi ueteris perierunt gaudia uitae, seu meminisse putes omnia siue nihil.

_344. To his Villa_

SALVE, herediolum, maiorum regna meorum, quod proauus, quod auus, quod pater excoluit, quod mihi iam senior properata morte reliquit: eheu nolueram tam cito posse frui! iusta quidem series patri succedere, uerum esse simul dominos gratior ordo piis. nunc labor et curae mea sunt: sola ante uoluptas

## partibus in nostris, cetera patris erant.

paruum herediolum, fateor: set nulla fuit res parua umquam aequanimis, adde etiam unanimis. ex animo rem stare aequo puto, non animum ex re. cuncta cupit Croesus, Diogenes nihilum. spargit Aristippus mediis in Syrtibus aurum: aurea non satis est Lydia tota Midae. cui nullus finis cupiendi, est nullus habendi. ille opibus modus est, quem statuas animo. uerum ager iste meus quantus sit, nosce: etiam me noueris et noris te quoque, si potis es, quamquam difficile est se noscere: {gnôthi seauton} quam propere legimus tam cito neclegimus. agri his centum colo iugera, uinea centum iugeribus colitur prataque dimidio. silua supra duplum, quam prata et uinea et aruum. cultor agri nobis nec superest nec abest. fons propter puteusque breuis, tum purus et amnis: nauiger hic refluus me uehit ac reuehit. conduntur fructus geminum mihi semper in annum. cui non longa penus, huic quoque prompta fames. haec mihi nec procul urbe sita est nec prorsus ad urbem, ne patiar turbas utque bonis potiar. et quotiens mutare locum fastidia cogunt, transeo et alternis rure uel urbe fruor.

_345. The Martyrdom of Cupid_

_A Dream of Fair Women_

AËRIS in campis, memorat quos musa Maronis, myrteus amentis ubi lucus opacat amantis, orgia ducebant heroides et sua quaeque, ut quondam occiderant, leti argumenta gerebant, errantes silua in magna et sub luce maligna inter harundineasque comas grauidumque papauer et tacitos sine labe lacus, sine murmure riuos. quorum per ripas nebuloso lumine marcent fleti, olim regum et puerorum nomina, flores: mirator Narcissus et Oebalides Hyacinthus et Crocus auricomans et murice pictus Adonis et tragico scriptus gemitu Salaminius Aeas. omnia quae lacrimis et amoribus anxia maestis rursus in amissum reuocant heroidas aeuum. exercent memores obita iam morte dolores. fulmineos Semele decepta puerpera partus deflet et ambustas lacerans per inania cunas uentilat ignauum simulati fulguris ignem. irrita dona querens, sexu gauisa uirili maeret in antiquam Caenis reuocata figuram. uulnera siccat adhuc Procris Cephalique cruentam diligit et percussa manum. fert fumida testae lumina Sestiaca praeceps de turre puella. et de nimboso saltum Leucate minatur mascula Lesbiacis Sappho peritura sagittis. Harmoniae in cultu se Eriphyle maesta recenset, infelix nato nec fortunata marito. tota quoque aëriae Minoia fabula Cretae picturarum instar tenui sub imagine uibrat. Pasiphae niuei sequitur uestigia tauri. licia fert glomerata manu deserta Ariadne. respicit abiectas desperans Phaedra tabellas. haec laqueum gerit, haec uanae simulacra coronae: Daedaliae pudet hanc latebras subiisse iuuencae. praereptas queritur per inania gaudia noctis Laudamia duas, uiui functique mariti. parte truces alia strictis mucronibus omnes et Thisbe et Canace et Sidonis horret Elissa. coniugis haec, haec patris et haec gerit hospitis ensem. errat et ipsa, olim qualis per Latmia saxa Endymioneos solita affectare sopores cum face et astrigero diademate Luna bicornis. centum aliae ueterum recolentes uulnera amorum dulcibus et maestis refouent tormenta querellis. quas inter medias furuae caliginis umbram dispulit inconsultus Amor stridentibus alis. agnouere omnes puerum memorique recursu communem sensere reum, quamquam umida circum nubila et auratis fulgentia cingula bullis et pharetram et rutilae fuscarent lampados ignem: agnoscunt tamen et uanum uibrare uigorem occipiunt hostemque unum loca non sua nactum, cum pigros ageret densa sub nocte uolatus, facta nube premunt. trepidantem et cassa parantem suffugia in coetum mediae traxere cateruae. eligitur maesto myrtus notissima luco, inuidiosa deum poenis. cruciauerat illic spreta olim memorem Veneris Proserpina Adonim. huius in excelso suspensum stipite Amorem deuinctum post terga manus substrictaque plantis uincula maerentem nullo moderamine poenae afficiunt. reus est sine crimine, iudice nullo accusatur Amor. se quisque absoluere gestit, transferat ut proprias aliena in crimina culpas. cunctae exprobrantes tolerati insignia leti expediunt: haec arma putant, haec ultio dulcis, ut quo quaeque perit studeat punire dolore. haec laqueum tenet, haec speciem mucronis inanem ingerit, illa cauos amnis rupemque fragosam insanique metum pelagi et sine fluctibus aequor. nonnullae flammas quatiunt trepidaeque minantur stridentis nullo igne facis. rescindit adultum Myrrha uterum lacrimis lucentibus inque pauentem gemmea fletiferi iaculatur sucina trunci. ipsa etiam simili genetrix obnoxia culpae alma Venus tantos penetrat secura tumultus. nec circumuento properans suffragia nato terrorem ingeminat stimulisque accendit amaris ancipites furias natique in crimina confert dedecus ipsa suum, quod uincula caeca mariti deprenso Mauorte tulit, quod pube pudenda Hellespontiaci ridetur forma Priapi, quod crudelis Eryx, quod semiuir Hermaphroditus. nec satis in uerbis. roseo Venus aurea serto maerentem pulsat puerum et grauiora pauentem. olli purpureum mulcato corpore rorem sutilis expressit crebro rosa uerbere, quae iam tincta prius traxit rutilum magis ignea fucum. inde truces cecidere minae uindictaque maior crimine uisa suo, Venerem factura nocentem. ipsae intercedunt heroides et sua quaeque funera crudeli malunt adscribere fato. tum gratis pia mater agit cessisse dolentis et condonatas puero dimittere culpas. talia nocturnis olim simulacra figuris exercent trepidam casso terrore quietem. quae postquam multa perpessus nocte Cupido effugit, pulsa tandem caligine somni euolat ad superos portaque euadit eburna.

_346. Valedictory_

SET damnosa nimis panditur area. fac campum replices, Musa, papyrium. ec iam fissipedis per calami uias grassetur Gnidiae sulcus harundinis, pingens aridulae subdita paginae Cadmi filiolis atricoloribus. aut cunctis pariter uersibus oblinat furuam lacticolor sphongia sepiam. parcamus uitio Dumnitonae domus, ne sit charta mihi carior ostreis.

MODESTINVS

circa 350 A.D.

_347. Another Martyrdom of Cupid_