LXXXXI.

Non ideo, Gelli, sperabam te mihi fidum In misero hoc nostro, hoc perdito amore fore, Quod te cognossem bene constantemve putarem Aut posse a turpi mentem inhibere probro, Sed neque quod matrem nec germanam esse videbam 5 Hanc tibi, cuius me magnus edebat amor. Et quamvis tecum multo coniungerer usu, Non satis id causae credideram esse tibi. Tu satis id duxti: tantum tibi gaudium in omni Culpast, in quacumque est aliquid sceleris. 10