XXIII.

Furei, quoi neque servos est neque arca Nec cimex neque araneus neque ignis, Verumst et pater et noverca, quorum Dentes vel silicem comesse possunt, Est pulchre tibi cum tuo parente 5 Et cum coniuge lignea parentis. Nec mirum: bene nam valetis omnes, Pulchre concoquitis, nihil timetis, Non incendia, non graves ruinas, Non furta inpia, non dolos veneni, 10 Non casus alios periculorum. Atqui corpora sicciora cornu Aut siquid magis aridumst habetis Sole et frigore et essuritione. Quare non tibi sit bene ac beate? 15 A te sudor abest, abest saliva, Mucusque et mala pituita nasi. Hanc ad munditiem adde mundiorem, Quod culus tibi purior salillost, Nec toto decies cacas in anno, 20 Atque id durius est faba et lapillis; Quod tu si manibus teras fricesque, Non umquam digitum inquinare possis. Haec tu commoda tam beata, Furi, Noli spernere nec putare parvi, 25 Et sestertia quae soles precari Centum desine: nam sat es beatus.