I.

De reade Dei is dea; en d’ ingel Joun Stiet nêst syn bliedend lyk yn frjemde dreamen; ’t Skaed fen hjar wjukken bevet oer de streamen Fen ’t barnend bloed det út syn boarsten roun.

En d’ Ierde, wirch, sinkt del yn slomme, omwoun Fen bleke roazen; oer hjar diiz’ge seamen Glûpt stil de wyn en núndret nea to neamen Foreale lieten oan syn ljeafste, Joun.

Wé my! myn siele lústret, tear en fyn, Hjar klearste sangen oan de ljeafste, en freget Hjar súvre ginst, en fielt de frede as skyn....

Mar ’t bliuwt sa einleas stil, en inkeld weget De heimige Ingel sêft hjar wjuk; de wyn Sjongt yet omdôch syn sang, dy’t twingt en freget.