X.

In bleke gloede leit oer ’t slomjend wâld, Dêr’t sêft de jounwyn núndret, frjemd-allinne, En ’t swijsum beamte is timplich nou’t de sinne Fen silvren nacht riist yn hjar blank biwâld,

Dochs is hjar egen skyn mar deadsk en kâld; Gjin weach noch beam scoe hja oerstrielje kinne As ’t deiljocht net út d’ oerfloed fen syn minne Hjar glâns joech, dy’t de siele yn mymring hâldt

Sa frjeonen, as der glâns is yn myn eagen Dy’t jim bitsjoent en treastget nei de tiid Det d’ ûren fen de dei yn fjûr forteagen,

Wit, ’t is mar liende glâns fen hjar, dy’t swiid Myn siele wijt ta dreamen as de reagen Bleek sigende út it fiere silvrich wiid.