III.

Ik bin de frjeon fen de swiermoed’ge Prins Dy’t tinzenleas fier doarmet nêst it wiet, Dêr’t menn’ge stoarm oermoedich âljend stiet, En ’t skom-wiet spat, al-ivich, sûnder lins;

Dy’t sliepleas rêst, safaek de deitiids-grins De swarte nacht fen bleke jountiid skiedt, En dreamend sjongt in al to frjemd fortriet Fen fiere langsten, sûnder doel en tins;

Dy’t húvret oer syn kliene lea, safaek Mei eage-ljocht fen fjûr en rou gelaek It reade minster fen de hertstocht riist;

’k Bin frjeon fen de swiermoed’ge Prins, hwaens each, Hjel-blau en drôf, to djip yn ’t hert my seach En my yn greate ljeafde en twivel tiist.