XXXIII.

Do ’k dy oanskôge koe ’k dy as myn breid, En ’k tanke God, al hie ’k dy neat noch frege, En ’k wist, al nei’t de tiid ús lok forhege, Wy ha mankoar al kend yn ivichheit.

Gjin liet det ik dy mymrjend sjong, ef ’t leit Al tiden yn myn herte, en ’t wachte it hege Det hiel myn siel’ sêft streake en forwege Fen wille om ’t wersjen fen hjar iiv’ge breid.

Twa stjerren, sjittend troch de jounske loft, Sims fen in wolken skaet, den klear togearre De rounte oerstrieljend mei hjar blanke noft,

Net oars ek wy, dy’t jeldzje noch forstjerre Mar ivich bin en jimmer ’t swiet geroft Fen Goades weld’ge sfearen rûzjen hearre.