IV.

Skean foel it hjerstich jounljocht troch de twigen En dounse spoekich oer de wiete groun; Do is it gien. It stjerrend hôf yn ’t roun Song sêft de wémoed fen in lêste sigen.

Nou kaem de nacht.... Om eltse roaze woun De dead in krâns’ fen wylgjend leaf; de rigen Fen drippende asters stiene wirch to nigen, Wémoedich-moai, al wier hjar tier fordwoun.

Do seach ik wer ús hûs fen moarmer-stien Blank glânzgjend ûnder reade klimmerblêdden, Dêr’t ús de dagen goud’ne feesten wiern’.

Hol klonken yn it rom porteal myn trêdden, En ’k seach en ’k wist my iensum: dou wierst gien En ’k wier allinne yn ’t wiid fen winter-mêdden.