VI.

’k Fiel sêft gerûs fen Maitiid yn de loften Dy’t oanstrûst yn hjar blau en glânzgjend klaed; In jonge wyn sjongt oer myn bochtsjend paed Det ierdich rûkt, syn earste sang-geroften.

Jong krûd ûntsprút nêst wjittrings en by ’t saed En ’t núndret dêr fen ljochte komstge skoften; Myn ûren gean yn bûnte blide kloften: ’k Wit hwet ûnthjit my sunich wytge waerd.

O kom, dû dy’t yn hjerst en diizger dei Net toevje koest, nou’t wer de rizende ierde Hjar langst en ljeafde as wûnders fiele mei!

Nim hwet dy beamte en krûd en wjitt’ring biede; Ja, kom by my, gean njunken my de wei Mank ’t swiete blomkjen fen de griene miede.