XIII.

’k Bin Boaz, geande yn ’t rike nôt, dêr’t bliid In wyn yn núndret en de sinne oer strielet; Fier, mids in berchtme brún en driigjend, mielet It haedljocht oer in stream syn glinstring swiid.

Stil-sjongend skrept it diigre folk mei piid: Hjar driuwt de krêft dy’t treastget en skewielet; Men meant en rispet, bynt, en ’t wirk bisielet Ta tank oan ’t wiis biwâld yn ’t ivich wiid.

lin lynjend op myn stêf oerskôgje ik ’t lân; Sêft giet in brún fanke oan myn each foarby, In „Hear, haw heil” klinkt seinjend troch de romte.

Ho’n wielde dochs dit feest! Ho leit de brân Fen ’t gouden ljocht oer ’t goudne nôt sa lij! —En ’t fanke bûgt en giet mids koarn en blomte...