XXXV.

Ik bin de stream, it spoekich berchtme ûntdreaun Yn keamers, drôf en driigjend, as fen stoarnen; Griis-skomjend âllet er syn stoarm’ge toanen Er kroan’t en klaget, wyld fen skaed oerweaun.

Hy boarret paed mank ’t wâld: dy libb’ne kroanen Weargâlje fen syn sang. It timpre gleon Siicht twirjend del... for ’t earste hat er preaun De ljochte blankens fen de himel-troanen.

Nou streamt yn leger oard mids krûd en blommen Dy berchrivier en bynt al dijende yn, As wier mei ’t ljocht ek rêst en mymrjen kommen.

Skielk laitsjend yn de koel’re sinne-skyn Oerdreamt er glimkjend ho’t syn weagen skommen Yn ’t grize lân fen berte, lang forlyn.