V.

’t Liet wier myn maet de dûnkre rûz’ge jounen Do’t Winter flokkend bounze op iizren doar; De heard ljochte op yn giel en read; in gloar Skeat oer de flier, dêr’t stille skaden rounen.

Nachts bûgden Dreamen oer myn bêd, en wounen My núndrjend griene krânsen yn it hier; Den wier ’t my goed ef ’t al wer Maitiid wier, En ’k dreamde fen ús giene ljeafde-jounen.

Mar och, de dagen, wirch, lang, feal en skier! Hjar ûren klibben oan myn klean, hja woene Net wei fen my, hja krieten drôf en swier;

En dû wierst my ûntdreaun; myn tinzen koene Dyn fiere dreamen net forstean; it wier Eft ek dyn eagen ’t ljocht forlieze scoene.