XXXVI.

Dû ljeaf, foarstinne, mylde dreamster, breid, Ho scoe ’k dyn wêzen op it bêst bineame? Ik lit myn sêftste wirden sjongsum streame Nei’t moarn en dei en joun syn glinstring leit.

Ast riist yn moarntiids-steat sjongt beamte en reid Dy ’t keninklike liet; de wjitt’ring-seame Bloeit wei yn blomte en dreamt syn swietste dreamen En wit it neij’rjen fen dyn foarstlikheit.

Tomiddei, as de loft fen ljochtens tilt Sitst dreamend mids dyn simmersk hûs, dyn eagen Ljocht as de laits dy’t oer de keamer trill’t.

Mar jouns by ’t neiljocht fen de lêste reagen Bûgst oer my as de breid, dy’t mei my fielt Ho’t silligens ús siicht út goad’ne eagen.