XXXVII.

In iepen mêd mei stâllen brún en heech Mei blomte, lyts fen blêd en giel fen herte, Mei griene raeijen dy’t ta sie hjar sette, Forjit-my-net yn fûrge en delwâl leech,

Mei lûde ljurke-sangen, nea forgetten, Fen migge-gûd it bûnt en bliid forweech, Mei ’t galmjend lûd út toerren, fier en dreech, Fordrifkjend eltse tins fen ierdske smerte:

Net oars myn siel, dy’t simmersk-sintsjend leit Wylst fen dyn ljeafde in goudne glâns s’oerstrielet, En dimm’ne wyn dyn langstme lústrjend seit,

Dy’t yn hjar sêfte dreame-tsjoen yet prielet As hiel dit laech yn ’t grêf forgetten leit, Dy’t ivich stiet, fen Ljeafde aloan skewiele.