XII.

As ’k dea bin, wier? den sjongst in kostlik liet: Fen ho’t hy frjemd wier, faeks en njoer en kâld En hjerst fen skyn, mar Maeije yn ’t hert—de wrâld Forstie him net, sa sjongste frjeonlik-swiet;

Hy wier net earm, sa seist den, in geniet, Myld, nuver, joech him ljocht; hy wier net âld, Mar jong as froast’ge maitiidsmoarn; it wâld Wier him ta frjeon, ta ljeafste it hymjend wiet.

Hy, hater, wier mei roazen bliid; it giel Fen ’t weagjend nôt wier him, de donkre, djûr; Net ien, mar Ik, mar Ik forstie syn siel’.

Nou bin ik ienlik, drôf; in hetsich sûr Barnt my de tonge; in koarts fen longrjend fiel Nei Him, nei Him bliuwt my nou inkeld oer.