I.

Nou rêst hwet út; de sêfte stoel stiet ré, En roazen rûke, as op dizz’ dei foreale; Midsimmer wijt de keamer ta in seale Sa ljocht en rom, as ’t glânzgjen oer de sé.

Foar ’t finster bloeit it blauwe blomte yn eale Fornoeging om de blide dei. Bûnt fé Giet weidzjend yn de greiden fier, en ’t swé Fen ’t goud-hea rûkt as wijreek yn ús seale.

Sa is Jins dei, ljocht, krêftich as Jins wêzen; Wynt silvren tried ek yn Jins hier, Jins moed Wirdt yn de kjeltme fen de froast nea fêrzen.

In ljochter Geast hat oer ús wrâldwei noed; Hwa’t lyk as Jy det tankjend wit, hat lêzen It boek fen ’t wiere, en libbet bliid en froed.