II.

Ik bin de geast fen Ienlikheit, dy’t sêft Oan koele ich syn swietste tiid fordreamt, Sêft glimkjend dêr’t de wjitt’ring noegjend streamt En speegljend yn it wiet mei goud’ne trêft;

Hwaens mûle neat as swiete mearkes neamt, As lyljes blinkend op in blauwe grêft; Hysels himsels genôch; in himel-krêft Hwaens weltich ryk gjin peal noch beam biseam’t.

’k Bin skou fen minske-wrâld en dûk my rêd Mids grien strewel, sa faek in swiere trêd De ienlikheit fen wâld en stream tobrekt—

En ’k wit in boarne yn waeijend krûd, dêr’t stil By jountiid, as it deiljocht dwyndlje scil, In hill’ge nimf hjar greate wizens sprekt.