XXXII.

Sa’t nou millioenen for de iiv’ge rjuchten Sterk stridend stean, dreaun fen in iizren plicht, Gearkringend om Gods hill’ge findels, ticht En sterk tsjin hwa’t, forflokt, net goed-dwaen mòchten:

Sa’t hja, swier bûgd geand ûnder ’t mêdzjend wicht Fen iivge striid en eangst, dochs machtich witte, Gods glimkjende ingels scil hjar siele oerjitte Mei seine en himel-frede, swiet en licht:

Sa ik, dy’t mids it weage-glinstrjend Fryske gea, Fen tûz’nen ien, de heitlânske idealen Hanthaevnje tsjin forfal fen jeld en dea,

Wylst by de kriich tsjin ús forâldre kwalen Dyn siel my sterk bisteevget, det ik nea Forslopje scil yn striid for folts en tale.