XXVI.

Licht is it liet det stille wémoed neamt En drôvich dreamt fen tiden, ier-forgiene, En op yen tastreamt mei syn lûd, en ’t iene Djippe iivge leed yn stille rou fordreamt;

Licht eltse sang dy’t, nei’t se wiksljend streamt, Fen ljeafde swiets en sûrs yn hjar foriene, Det, hwa’t it lêze, yn stille mymring miene In heger geast hie d’ egen fieling neamd—

Mar swier wier ’t liet my faek det júblje woe En optein sjonge en altyd simmersk wêze, Wylst yn folsleine nocht neat dûrje koe;

Mar dy oanskôgjend kin ’k my net bilêze En ’k moat dy fen myn blidens sjonge, as scoe Der oan fornoeging ein noch dea mear wêze.