XXIII.

Foar ús de sé fen einleasheit, hwaens weagen Forswolgje hwet hjar glâns bitrout. In wyld Frjemd liet riist út hjar djip; hjar wiksljend byld Wearspeeglet ljocht en dûnkrjend yn ús eagen.

Mem Sé, sims ljeave ik dy mei lieten myld, Sims húvre ik astû riisdest yn dyn fleagen En stoarmich rôpst: dyn wylde feinten teagen Fel driigjend op my yn en ’k hie gjin skyld,—

Aloan wier ’k bang for dyn forwoed’ne krêft Al hie ’k mysels ek sterk; dyn iiz’ge wiette Bifrear myn dreamen en myn tinz’ne trêft,

Mar hjoed, Mem Sé, omstoarmje ús lûd, en litte Dyn dreamen ús oerrûzje,—stil en sêft Scil wy, forboun, ús dochs dyn masters witte.