XIV.

Do’t d’ ierde gyng nei d’ ein en ’t lêste blêd Bleek deldwirle oer hjar wiettich earmtlik klaed, Biloek ús gea, ’t wâld húvre—sêft oer ’t paed Mids dripkjend beamte gyng in frjemde trêd.

Dead’s amme loek oer ’t wâldrom gear, en têd Joech ’t beamt him del nei d’ âlde groun, as waerd Hjar woartel wjirm-toknage; yn ’t dompich skaed Forstoar it biidzjende iere nôt-sie rêd.

Det seach frou Frigga drôvjend oan: hja hat It blomte en ’t nôt en simmer’s ljochtloft djûr En striidt tsjin dûnkrens dy’t de tier fortart—

Ho brocht hja glâns! By ’t skriemen fen Natûr Berne ûnder loft fen griis en drouwend swart In laitsjend famke, in stjerre yn ’t Hjerst-bistjûr.