XV.

Der gyng in feint yn wémoed d’ ierde roun. Hy libbe yn stiltme, in prins yn ienlikheit Dy’t inkeld God syn langst en ljeafde seit En nea geniet noch treast fen eagen woun.

’t Beamt rûze fen syn leed; de streamen roun Gyng sêft syn stille winsk nei d’ Ivichheit Dy’t him hjar ljocht ûntkearde en nimmen seit Hwerta syn lot fier fen hjar Mem-boarst woun.

Ien dei—de wyn wier moarmljend yn it reid, De himel striele en ’t wâld hie rêstme woun, Kaem nei him, biidzjend nêst it wide, in breid Hwaens ljochtsjend each syn siele yn iiv’gens boun—

Ien gloed wier ’t gea, ien júbling en ien liet By ’t sjen fen Brêgeman en Breid fen d’ ierd.