IV.

Ik hoedzje yn myn herte it frjeonskips-fjûr Fen âlde goaden my bitroud; de wyn Bliest rou en kâld myn froast’ge noasters yn En gounzet om myn herte, oerginstich, njoer—

Mar sterker is myn herte as stiel, gjin kloer Tobrekt syn doar, gjin froastwyn krûpt it yn; Yn iiv’gens waermjend hoedet it de skyn Fen ’t hillich ljocht, bitroud fen ’t Albistjûr.

Sêft barnt dit fjûr, in wite lampe lyk By jountiid strieljend efter read gerdyn, Sa skynt it yn myn herte, feilich, frij—

En ’t skynt myn swakten sterk, myn earmoed ryk, Mar sims, as bûten gûlt in boazer wyn, Den, efkes, flikkret it en skroeit it my.