XXXI.

In sâlte wyn waeit op tsjin ’t dún. De loft Is bleek as pearel-glâns; troch lichte dize Silvret it sinljocht del. En stil forgrize Fordreamt de sé dit freedsum middei-skoft.

In knyntsje boartet bliid; yn stille nocht Dounsje twa bûnte flinters, dream-bitize; In rûp krûpt stadich fierder. Sêft forrize De stille wizen fen it sé-geroft.

Is ’t net myn stim dy’t dy myn dreamen seit? ’t Lûd is myn siele hiem. En ’k wit, it wide Draecht fen myn ljeafde in sêfte wytging oan—

Hwent beide ljeafde en sé is ivichheit: O lústrje hjar den hwet ik dream, it blide, En lústrje it yn myn egen tinzen-toan!