XXV.

Meist sitte yn ’t glânzgjen fen midsimmer-sinne. De hannen gear, stil dreamende dyn liet Det skielk myn ear yn silvren lûd oergiet, Wylst oer dyn hier de wiffe sprankels rinne,

Ef meist by jounlocht oer de griizjende ierd’ Yet keiner hearlikheit en myldens winne —In lette blom, hwaens knoppen iepen binne, As eltse plant yn dau to slomjen stiet—

Aloan leit oer dyn antlit klearder glâns As himel’s tûznen sinnen tsjoene kinne En giet in keiner ljocht dyn eagen lâns.

Dochs bûg ik, dit oertinkend, net, mar binne Myn tinzen greatsk en weevje in liete-krâns As rykste lean, fen ’t rykste hert fortsjinne.