IV.

Myn ljeafde is lyk in liet fen lûde weagen, Dy’t rûzje en gûle yn twiljocht fen ’e nacht, As wiffe twinkelglâns fen silvren pracht Bevet oer ’t wiet, yn freedsum-wite reagen.

Dou bliuwste en stieste as stien, dy’t fûle fleagen En gjalpen brekt, en d’ earme deadeklacht, Dy’t út de weagen riist, net heart, en ’t ljacht Det oer hjar wier, biachtet lyk in ljeagen.

Myn ljeafde tinkt: in jountiidsfûgel klaget, Dou biste it wâld, hwertroch ienlûdich-sêft In rûzjen giet, as sinne dûkt en ’t daget.

O ljeavje my, en jow my treast en krêft! ...Dou lakest súntsjes eft myn leed dy haget, En om myn wente rint sa’n wide grêft...