XXII.

’t Ljocht dounse foar ús fiet, dêr’t moss’ge groun Us stille trêdden heinde. In moarntiids-sigen Oerloek it grien; ’t leaf oan de ting’re twigen Song rûzjende it bliidste boadskip roun.

Ien timpel wier it wâld. Ik seach de rigen Fen ’t rûzich beamte as pylders stean, sterk, roun; Dêrta it leaf ien libjend tek, oerwoun Fen himel-gloede oer ’t wûndre boun fen twigen.

In blanke flinter flodd’re; in fûgel song. Yn iep’ner delte laei in glânzich wetter: Dêr ha wy stil yn rykste mymring stien.

En ’k wist, de moarn wier great, mar ús siel’ fong Yet klearder glâns en koe de himel better, En seach hwet heimnis bleau for eltsenien.