XXIX.

In silvren boat det oer de weagen driuwt Nei hwer’t it himel-ljocht fen goud’ne sinne It wiid birint—de wyn fen goad’ne minne Dy bliest it foart, wylst goad’ne laits ’t oerwiuwt—

Sa driuwklet ek myn sang fen my fendinne Op tiid’ne en romte’ sé dy’t sinkt en kliuwt, Mar ivich scil hja siikje it ljocht det bliuwt, Al scoe net ien syn gloed mear skôgje kinne.

In boat, det stjerliken mei menn’ge skat Utristen for in hill’ge skut-goadinne Dy’t oer de weagen stjûrt hjar deistich lot,

Net oars myn liet, det ’k soarchsum en allinne Mei grien en roazen útrist haw en det Ik driuwklje lit nei dyn trochlofte sinne.