XV.

Sa lang ik fen hwa’t diel hawwe oan dyn siele, It heechste riis yn fieling en yn liet En ’t keninklike poarper draech, bistiet Myn ljeafde lyk in snieberch, goud-oerstriele.

En yn myn dreamen hearst oan my, en fiele Myn tinzen neat fen hwet ús ivich skiedt, Lyk strûzend ek in sémieu oer it wiet Gjin weagen wit, mar oanfljucht, ljocht-bimiele.

Ik seach yn ’t ivich blau de hege sinne Sa prinslik glânzgjen oer it prieljend gea— Scoe ik dy ea as ljeafste groetsje kinne?

Mar nou toraent it lêste jountiids-rea, De lûde sé brûz’t oer fen wylde minne— En op myn herte slacht it fûl del: Nea!