IX.

Detst moai en foarstlik wierst, ik wist it lang Sûnt ik dy gean seach, laitsjend mids dyn blommen; Unthjit wier my dyn wird en lok dyn kommen, Eden dyn tún mei roaze en geale-klang.

As yn dyn eagen blide dreamen glommen En dû myn twivel naemst mei sêfte twang, Den siet ik biddend del en wist gjin sang Dy’t nei fortsjinst dyn rike wûnders romme.

Mar nou’st myn soargen nimst en al myn noeden Op egen skouders draechst, sa bliid, as gjit Dyn foet nou dêr’t hjar ljochte krêften stjûrden,

Gin det ik nou myn tankbrens rûzje lit, Dy ivich by my hâld yn krêft’ge hoede En troanjend nêst dyn hege ljocht-steat sit.