XXX.

Ik wit in plak dêr’t mank swietrokich krûd De roaze bloeit en ’t reid in moarntiids-wize Neinúndret, as, fen ljochte dauwe oerdize, D’ omkrânse wjittring lústret, fyn fen lûd;

Wyld fûgelt floitet dêr; de jouns komt stil In skruten hart det effen drinkt—den rize Allinken tûz’nen stjerren, oer de lizen Giet fen de wyn in lêste en sêftste ril:

Dêr scil ’k dy moetsje en toevje scil wy dêr Oant d’ elfen komme en dounsje nei de mjitte Fen ’t greate gean fen sé en ierde en stjer.

Heil Oberon! Hy scil ús net forjitte: Midsimmer-nacht siichde oan—my tinkt, ik hear Fyn swiet muzyk, dêr’t wy syn komste út witte.