XXIV.

Mids minsken giet in glâns fen foarstlikheit Us blinkende eagen oer. Hwent kenings-eare Waerd ús biskern: nin ien scil ús ûntkeare Hwet yn syn siele oan skat forhoalen leit.

Us ljochtsjend antlit scil gjin skaed forneare, Gjin leed scil mear bistean, as ús stim seit It blide wird fen hope en hearlikheit— Faek scil ien, as nei ’t ljocht, nei ús him keare:

Sa jaen wy troanjend goede ginst en seine En ’t ljocht scil om ús seale yn streamen gean, En blomkje scil ’t dêr’t wyldernissen leine—

Wy hawwe God ús libben’s ynlikst bean, En Hy joech Ljeafde yn ivichheit, nea eine, Hwaens stille geasten glimkjend oer ús stean.