XX.

Hoar giet it jountiids-let oer jounge groun. Hiel dizze simmer-dei ha ’k bodde; d’ ierde Dreau my ta wirk; ’k mocht der gjin stoun fen skiede En meanend, swyljend, rispjend gyng ik roun.

In kenings-nocht! Ik skrepte yn ’t ljocht; ik woun Myn holle in krâns fen hea en kûkúts-blommen; ’t Swit dripte my; ik haw gjin tiid fornommen— Nou rêst ik hwet, hwent noegjend komt de joun.

En yn dit jountiids-let is wûndre wille, In nocht sa great, det ik forstean ’t hast net;

Myn hannen, sêft fen jounich ljocht oertrille, Bin fâlde en gear, en ’k jow my ta gebet:

En tinkljend, twinkljend klinkt it, stil yn ’t stille: „Wêz groete, ljeafste”, it hillich jountiids-let.