II.

Myn moarmren went’ riist dêr’t de séwyn sêft In liet sjongt tsjin it dún, fen iivge wille, En stiet, fen weagen skûmmich wiet omtrille, Yn blanke rêst fen al to greatske trêft.

Sâlt waret dêr de rook fen ’t wiid; de krêft Fen greate weagen ropt; hja rize en tille De koppen heech en sinke; fier forsille Rûz’t yet it wûnder fen hjar stjerliet sêft.

En fen myn toer sjuch ik de wûndre joun, It heimich rizen fen de greate sinne En ho’t de dei syn goud’ne krânsen woun;

Dêr sjongt de sé syn ivich liet; dêr rinne De weagen rêd nei ’t fiere doel; dêr foun Ik inkeld smerte en langstme.... ’k bin allinne.